ஒரு தெய்வத்தின் நாட்குறிப்பு 3

வஞ்சதே பரிவஞ்சதே ஸ்தாயூனாம் நமோ நமஹ
....................................................................
ச்வப்ய ச்வபபதிப்யச்ச நமஹ..
( ஸ்ரீருத்ரம் )

வஞ்சகராகவும்,படுவஞ்சகராகவும்,நயவஞ்சனையால் திருடுபவர்களின் தலைவராகவும் உள்ள பரமேஸ்வரனுக்கு நமஸ்காரம்.
.................நாய்களாகவும்,நாய்களைப் பாதுகாப்பவர்களாகவும் உள்ள பரமேஸ்வரனுக்கு நமஸ்காரம்.....

(இந்தப் பகுதியைப் படிக்கும் அன்பர்கள் உணர்வுத் தொடர்ச்சிக்காக இதற்கும் முன் பகுதிகளைப் படித்து விட்டு இதனைப் படிக்கும் படி கேட்டுக் கொள்ளப் படுகிறார்கள்.)

நான் முழுதும் விக்ரஹமாக உருவாக ஏழு நாட்கள் ஆகின.
கண்கள் மட்டும் இன்னும் திறக்கப் படாத நிலையில் என்னையே சற்றுத் தள்ளி நின்று அமைதியாகப் பார்த்தான் முடவாண்டிச் சித்தன்.

'விச்வமூர்த்திர் மஹாமூர்த்திர் தீப்தமூர்த்திர் அமூர்த்திமான்' என்ற விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தின் வரிகளைப் போன்ற ஏதோ ஒன்று அவன் மனதில் ஓடின.
சற்றே நிதானித்தவன் பின்னர் விக்ரஹத்தின் வலது பக்கம் வந்து நின்று சில மாற்றங்களைச் செதுக்கினான்.அதே போல் இடது பக்கமும் போய் நின்று சில நுட்பமான மாற்றங்களைச் செதுக்கினான்.
இப்போது மையத்தில் நின்று பார்த்தால் பெண் வடிவமாகத் தெரிந்த விக்ரஹம் சற்றே தள்ளி வலது புறத்தில் இருந்து பார்த்தால்
'வானாகித் தீயாய் மறிகடலாய் மாருதமாய்
தேனாகிப் பாலாம் திருமாலே' என்று பின்னாளில் பெரியாழ்வார் பாடப் போகும் மஹாவிஷ்ணுவின் கோலமாய் ஆண் வடிவமாய்த் தெரிந்தது !

இடது புறமாய் ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் வந்து நின்று பார்த்தால்,

'அந்தமும் ஆதியும் அகன்றோன் காண்க
பந்தமும் வீடும் படைப்போன் காண்க
நிற்பதுஞ் செல்வதும் ஆனோன் காண்க
கற்பதும் இறுதியும் கண்டோன் காண்க
யாவரும் பெற உறும் ஈசன் காண்க'
என்று மாணிக்க வாசகர் பாடிய லிங்கேஸ்வர ரூபத்தில் மஹாலிங்கமாய்க் காட்சி அளித்தது !

மையத்தில் ஆதி பராசக்தியாகவும்,வலப்புறத்தில் மூவுலகளந்த பரந்தாமனாகவும்,இடப்புறத்தில் அரூபமான ஆதிசிவனாகவும் காட்சியளிக்கும் பரம்பொருளான எனனை ஒரே விக்ரஹத்தில் செதுக்கிய நிறைவு அவன் முகத்தில் மலர்ந்தது.
விக்ரஹத்தை எடுத்துக் கொண்டு சூரியக் குகையை விட்டு வெள்யே வந்து என்னை நிறுத்தி ஒருகணம் உற்றுப் பார்த்தான்.
என் முன்னர் கண்கள் மூடி கரங்கள் கூப்பி ஏதோ மந்திரங்கள் சொல்லச் சொல்ல அவன் கண்களில் நீராய் வழிந்தது.
அது எட்டாவது நாள் மாலை நேரம்.
உளியை எடுத்து என் கண்களைத் திறக்க அவன் தொடங்கியவுடன் சடேரென முதல் மழைத் துளி விழுந்தது.
நான் கண்களைத் திறந்ததும் ’ஓம் மஹா ஸ்ரீ திரி நேத்ரா’ என்ற ஓங்காரக் குரல் அவனது நாபிக் கமலத்திலிருந்து முட்டி மோதிக் கொண்டு வந்து வெடித்தது.

அவனது அத்தனை வருட மௌனமும் உடைந்து சிதறிப் பிறந்த குரலின் மாபெரும் முழக்கம்.

’ஓம் மஹா ஸ்ரீ திரி நேத்ரா’

அவனது ஓங்கார முழக்கத்தின் பேரலை வான்முகட்டில் முட்டியதும் சடசடவென இடி இடித்தது.வானத்தின் இந்தக் கோடியிலிருந்து அந்தக் கோடி வரை ஓடிய மின்னல் ஒன்று பளீரெனெச் சிலையின் தலைக்குள் இறங்கி எனது பெயரை ஆமோதித்தது.

கொட்டியது பெருமழை.வீசியது சூறாவளிக் காற்று.வைரமணி அருவியில் கட்டறுந்த வெள்ளை யானைகளின் கூட்டத்தைப் போல வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தது.

ஆணாகவும்,பெண்ணாகவும்,ஆணும்,பெண்ணுமற்ற அரூபமாகவும் முப்பரிமாணங்களிலும் முழுமையாகத் தரிசிக்கும் மூன்று பார்வைகளைத் தருபவள் ஆதலால் என்னைத் திரிநேத்ரா என்றழைத்தான் சித்தன்.மஹா என்ற நான்காவது பரிமாணத்தை எனது பெயரில் சேர்த்தான் அவன்.

'ஓம் மஹா ஸ்ரீ திரி நேத்ரா’
என்ற சித்தனின் குரல் (பின்னாளில் எர்த் சாங் என்ற பாடலைப் பாடும் போது மைக்கேல் ஜாக்சனிடம் இதே குரலைக் கேட்டேன் நான்) அத்தனை இடியோசைகளையும் தாண்டி மலைத்தொடர் முழுதும் எதிரொலித்தது.

மூன்றாம் மலையிலிருந்து மலைத் தொடரின் அடிவாரம் வரை குடியிருந்த மலை வாழ் மக்களின் வீடுகளில் எல்லாம் அவனது குரல் பொங்கி நிறைந்தது.
ஆறாவது மலையில் உடுக்கைச் சத்தமும்
’ஓம் மஹா ஸ்ரீ திரி நேத்ரா’ என்ற சித்தனின் ஓங்காரக் குரலும் கேட்ட மாத்திரத்தில் அவர்களது ரத்த நாளங்களில் எல்லாம் புயலடித்தது.

ஆண்களும்,பெண்களும்,பெரியவர்களும்,குழந்தைகளும் மலைக் காடுகளின் வழியே கொட்டும் மழையிலும் காற்றிலும் மேலே திரள்திரளாக ஓடி வந்தனர்.

ஆறாவது மலையை அவர்கள் வந்தடைந்த போது சடை முடிகள் காற்றிலும் மழையிலும் அவிழ்ந்து ஆட எனது விக்ரஹத்தின் முன்னர் வெறிபிடித்தாற் போல நின்றிருந்த சித்தனைக் கண்டார்கள் அவர்கள்.

வானம் இடியாகவும்,மின்னலாகவும்,மழையாகவும்,பூமி காற்றாகவும் பேரண்டமே எனது பிறப்பைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்த நேரம்.

அப்போது எங்கிருந்தோ ஒரு உடுக்கைச் சத்தம் பளீரெனக் கேட்க அந்த ஊழிக் காற்றிலும் மழையிலும் ஆட ஆரம்பித்தான் அவன்.விந்தி விந்தி அவன் ஆடிய தாண்டவத்தில் இயற்கையின் அத்தனை அசைவுகளையுமே அவர்கள் கண்டார்கள்.
குழந்தையின் தளர் நடை,மரங்களின் இலையாட்டல்,பூக்களின் குறும் நடுங்கல்,நதியின் நீரோட்டம்,அருவிகளின் குதியாட்டம்,அலைகளின் நர்த்தனம்,மேகங்களின் ஒய்யாரம்,வேங்கையின் பாய்ச்சல்,யானைகளின் சுகவாசம் இப்படி அனைத்து அசைவுகளையுமேஅவன் ஆடிய போது கண்ட மக்கள் கிறங்கிப் போய் அவனுடன் அவர்களும் சேர்ந்து ஆட ஆரம்பித்தார்கள்.

மலை மேல் காற்றும் மழையும் சுழன்று சுழன்று அடிக்க எனது விக்ரஹத்தின் முன்னர் மனிதர்களின் இந்த ஒருங்கிசைந்த நடனத்தை மரங்களின் பின்னாலிருந்து காட்டு விலங்குகளும் அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன!

ஆறுநாட்கள் தொடர்ந்த இந்த நடனம் ஏழாவது நாள் அதிகாலை முடிவுற்றது.
’ஓம் மஹா ஸ்ரீ திரி நேத்ரா’
என்று பெருங்குரலெடுத்துச் சொல்லி சித்தன் ஆட்டத்தை நிறுத்திய போது மழையும் நின்றது.
எனது விக்ரஹத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு சூரியக் குகைக்குள் சென்ற சித்தனைக் கூட்டமும் தொடர்ந்தது.
குகையின் மேல் கூரையின் வழியே, மழை நின்றவுடன் வரும் தூய சூரிய ஒளி படும் இடத்தில் விக்ரஹத்தை நிறுத்தினான் சித்தன்.
சொட்டச் சொட்ட நனைந்திருந்த அவன் கடைசியாக எனது பெயரை உரக்கச் சொன்னான்.
’ஓம் மஹா ஸ்ரீ திரி நேத்ரா’

பிறகு எனது காலடியில் வீழ்ந்தவன் எழவே இல்லை..
மூன்றாம் மலைக் கூட்டத்தின் தலைவனான செங்கோட்டு வேலன்தான் குகைக்குள் வந்து சித்தனின் உடம்பைத் தொட்டுப் பார்த்தான்.

அவனது உடல் சில்லென்று இருந்தது.ஆனால் எனது விக்ரஹம் சுட்டது!

எனது சிலையைத் தள்ளி வைத்து விட்டு குகைக்குள்ளேயே குழி தோண்டி சித்தனின் உடலை அடக்கம் பண்ணினார்கள் அவர்கள்.
சித்தனின் சமாதியின் மேலேயே என்னை நட்டார்கள்.
செங்கோட்டு வேலன்தான் எனது முதல் பூசாரியாக ஆனான்.
வைரமணி அருவித் தண்ணீரில் எனக்கு அபிஷேகம் பண்ணியதால் அதுவே எனது கோவில் தீர்த்தமாயிற்று.
சித்தன் அமர்ந்திருந்த கொன்றை மரப் பூக்களாலேயே என்னை அலங்கரித்தார்கள்.அதனால் அந்த மரமே ஸ்தல விருட்சமாயிற்று.
குகைக்கு வெளியே ஒரு பாறையைத் தேய்த்தாலே வெள்ளை மணலாய்க் கொட்டும். அதுவே எனது கோவில் நீறாயிற்று.அந்தப் பாறையைத் திறுநீற்றுப் பாறை என்று அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
மலைத் தேனையும்,மலைப் பலாவையும் படைத்து என்னை அந்த மலை வாழ்மக்கள் வழிபட்டதால் அவையே எனது கோவில் பிரசாதங்கள் ஆகின.

ஒரு நூற்றாண்டு கழித்து செங்கோட்டு வேலனின் வழிவந்த ஒருவன் அந்த மலை நாட்டுக்கு மன்னனாக முடிசூட்டிக் கொண்டான்.அவன்தான் சூரியக் குகையையே கருவறையாக்கி எனக்கு முதல் கோவிலைக் கட்டினான்.

ஆனால் யாரும் எனது முப்பரிமாணத்தையும்,முழுமையையும் பார்க்கவில்லை.

எனது கோவிலுக்கு வரும் ஒற்றையடி மலைப் பாதையை அவன்தான் அமைத்தான்.
இரண்டு நூற்றாண்டுகள் கழித்து அந்த மலைநாடு,கீழே இருந்த பேரரசன் ஒருவனின் கைக்குப் போய் விட வழிபடுவோர் குறைந்து எனது கோவில் சிதிலமடைய ஆரம்பித்தது.
ஐம்பது வருடங்கள் கழித்து அந்தப் பேரரசனின் வாரிசான மன்னனுக்குத் தீராத வயிற்று வலி வர அவனது படையில் ஊழியம் பார்த்த மலைநாட்டுப் படை வீரன் ஒருவன் கொண்டு போய்க் கொடுத்த திறு நீற்றுப் பாறை விபூதி அந்த நோயை மூன்றே நாட்களில் குணப்படுத்தியது.
அதனால் என் மேல் அசைக்க முடியாத பக்தி பூண்ட அந்த மன்னன் ஒரு பெரும் கோவிலை எனக்காகக் கட்டினான்.கோவிலுக்கு வரும் ஒற்றையடி மலைப்பாதையை அகலப் படுத்தி மன்னனின் வாகனங்கள் வரும் பாதையாக்கினான்.மன்னனின் குலதெய்வமாக நான் உயர்ந்ததால் அவன் எனது கோவில் பராமரிப்புக்கு நிறையக் கிராமங்களை சாசனம் செய்து வைத்தான்.
எனது நிம்மதி கெடும் அளவுக்கு எனக்கு ஐந்து கால பூசைகள் நடக்கத் தொடங்கின.

ஆனால், இன்னும் யாரும் எனது முப்பரிமாணத்தையும்,முழுமையையும் பார்க்கவில்லை.

நிறையப் புலவர்கள் என் மேல் பாடல்கள் இயற்றினார்கள்.எனக்கே தெரியாத எனது கதைகளை அவர்கள் என் மேல் சுமத்திப் பாடினார்கள்.அவர்கள் பாடல்களில்,பழம் பெரும் புராணங்களில் மூச்சிழந்து,முடி கொட்டியிருந்த தெய்வங்கள் எல்லாம் என் மேல் விழுந்து எனக்கு மூச்சு முட்டியது!

இரண்டு நூற்றாண்டுகள் கடக்க, நாடு இப்போது வேற்று மதத்தைச் சார்ந்த மன்னனின் வசம் போயிற்று.எனது கோவில் கிராமங்கள் பறிக்கப் பட்டன.ஐந்து கால பூசைகள் நின்றன.புலவர்கள் வேறு தெய்வங்களைப் பாடப் போய் விட்டார்கள்.கோவிலுக்கு வரும் மலைப் பாதையில் புல்லும் புதரும் முளைக்கத் தொடங்கின.விளக்கேற்றக் கூட ஆளின்றி,நிறைய நாட்கள் எனது கோவில் இருளில் மூழ்கிக் கிடந்தது.

பிறகு ஆங்கிலத் துரைமார்களின் ஆட்சி வந்தது.வெள்ளைக்காரன் ஒருவன்தான் மலையின் தட்ப வெப்பம் டீ எஸ்டேட்களுக்கு ஏற்றது எனக் கண்டு பிடித்தான்.தேயிலை பணம் கொழிக்கும் பயிர் என்றதால் நிறைய வெள்ளைக்காரர்கள் மலை முழுக்கத் தேயிலைத் தோட்டங்களை உருவாக்கினார்கள்.மலைவழிச் சாலைகள் போடப் பட்டன.எஸ்டேட் பங்களாக்கள் நிறைய வந்தன.ஆறாவது மலை வரையிலுமே பணம் புழங்கும் சிறிய நகரங்கள் நிறைய உருவாகின.

தேயிலைப் பணத்தில் செழித்த வெள்ளைக்காரத் துரைமார்கள் எனது கோவிலுக்குப் பக்கத்திலேயே பிரும்மாண்டமான சர்ச் ஒன்றைக் கட்டினார்கள்.அப்போதுதான் எனது கோவில் மீண்டும் இந்துக்களின் கண்களில் பட்டது.
சுதந்திரப் போராட்ட வீரரான ஒருவர் தேசிய எழுச்சிக்காக என்னைப் பயன் படுத்திக் கொண்டார்.அவர்தான் பல நாட்கள் பல கூட்டங்கள் நடத்தி எனது கோவிலைப் புதுப்பிக்க நிதி திரட்டினார்.எனக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் கழித்துக் கும்பாபிஷேகம் பண்ணியதும் அவரே.

அன்றும் யாரும் எனது முப்பரிமாணத்தையும்,முழுமையையும் பார்க்கவில்லை.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு என்னை வழிபட்டுப் போய் எம்.எல்.ஏ ஆன ஒருவர் அறநிலையத் துறை அமைச்சரும் ஆகிவிட எனது கோவிலுக்கு அடித்தது அதிர்ஷ்டம்.
என் சாலைகள் தார் ரோடுகள் ஆகின.வைரமணி அருவியில் தண்ணீர்த் தொட்டிகள் கட்டப் பட்டு பக்தர்கள் அனைவருக்கும் குடிநீர் வசதிகள் செய்து தரப் பட்டன.என்னைப் பார்க்க ஸ்பெஷல் தரிசனத்திற்கு டிக்கட்டுக்கள் வழங்கப் பட்டன!செங்கோட்டுவேலன் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள் ஒதுக்கப் பட்டு வேறு அர்ச்சகர்கள் நியமிக்கப் பட்டார்கள்.

அப்போதும் யாரும் எனது முப்பரிமாணத்தையும்,முழுமையையும் பார்க்கவில்லை.

இப்போது...
மலைப் பாதைகள் முற்றிலும் அகலப் படுத்தப் பட்டுக் கார்களும்,பஸ்களும்,வேன்களும் பெட்ரோல்,டீசல் புகைகளால் மலை நிரம்பியது.
வானமே தானாக வழங்கிய மின்னலில் சித்தரால் பார்க்கப் பட்ட எனது பெயர், இப்போது நியான் விளக்குகளில் கோவில் முகப்பில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.
சித்தரின் ஓங்காரக் குரலுக்குப் பதிலாக ஒலிபெருக்கிகள் அங்காங்கே நாராசமாய் எனது பெயரை முழங்கிக் கொண்டிருந்தன.
வைரமணி அருவி சுருங்கிக் குழாய் நீராய் ஆனது.திருநீற்றுப் பாறை முற்றிலும் கரைந்து போய் இப்போது ஒப்பந்தக் காரர் ஒருவர் வெறும் மண்ணை அரைத்து விபூதி ஆக்கி தேவஸ்தான போர்டின் மூலம் விற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்.
மலைத் தேனுக்குப் பதிலாகக் கலப்படத் தேனும்,வெளிஊர்களில் இருந்து லாரிகளில் வந்த பலாச் சுளைகளும் அதிக விலைகளில் பிரசாதமாகப் பக்தர்களுக்கு வழங்கப் பட்டன.
எனது சிலையின் மேல் வெவ்வேறு பணக்காரப் பக்தர்கள் சாற்றிய தங்கக் கிரீடங்களும்,விலை உயர்ந்த மணி மாலைகளும் எனது உடலை நெரித்தன.அவற்றைத் திருடிய வழக்குகளில் நிறையப் பேர் தண்டிக்கப் பட்டார்கள்.சிலர் ஆட்சியே கவிழ்ந்தது.
அன்று கொட்டும் மழையிலும்,காற்றிலும் கரடு முரடான மலைக் காடுகளின் வழியே குழந்தை குட்டிகளுடன் ஓடி வந்து எதுவும் எதிர்பார்க்காமல் என் முன்னர் ஆடிய எளிய மலை வாழ் மக்களுக்குப் பதிலாக இன்று பல்வேறு வாகனங்களில் பக்தர்கள் என்ற பெயரில் வந்த ஆசைகளின் மொத்த வடிவமான ஒரு மக்கள் மந்தை எனது கோவிலை மொய்த்தது.

இன்று...
அதே புரட்டாசி மஹாளய அமாவாசை.காலை எட்டு மணி.

எனது கோவில் வாசலில் போடப் பட்டிருந்த பளிங்கு இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தார்கள் அந்த அமெரிக்கச் சுற்றுலாப் பயணியும்,அவனது காதலியுமான ஒரு ஜப்பானியப் பெண்ணும்.
இருவருமே காவி வேட்டி கட்டி மேலே டீ ஷர்ட் போட்டிருந்தார்கள்.
அவன் மொட்டை அடித்திருந்தான்.இருவருமே ஆங்கிலத்தில்தான் உரையாடினார்கள்.
எனது கோபுரத்தையே நீண்ட நேரம் பார்த்திருந்த அமெரிக்கன் அவனது ஜப்பானியக் காதலியைக் கேட்டான்.
'இந்தக் கோவிலில் சக்தி வாய்ந்த பெண் தெய்வம் இருப்பதாகத்தானே சொன்னார்கள்?'
'ஆமாம்,ஏன் பீட்டர்?' என்று கேட்டாள் அந்தப் பெண்.
'ஆச்சர்யம்!கருவறையில் இருந்த மூல விக்ரஹத்தை நான் எத்தனை முறை பார்த்தாலும் திருப்பதியில் நான் பார்த்த ஆண் தெய்வம்தான் என் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது! நான் ஏதாவது பாவம் செய்து இருப்பேனா,சகிடோ? என்று அந்த அமெரிக்கன் தன் ஜப்பானியக் காதலியைக் கேட்டான்.அவன் முகத்தில் அச்சமும்,குழப்பமும் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
'நீ பாவம் செய்தவனானால் நானும் செய்திருக்க வேண்டும்,பீட்டர்!' என்றாள் அந்த ஜப்பானியப் பெண்.
'ஏன்?'
'நானும் இங்கு எந்தப் பெண் தெய்வத்தையும் பார்க்கவில்லை.திருவண்ணாமலையில் நாம் இருவருமே பார்த்த லிங்கத்தைத்தான் பார்த்தேன்.எனக்கும் பயமாகவும் குழப்பமாகவும் இருக்கிறது!' என்றாள் அவள்.
பின்னாலிருந்து ஒரு சிரிப்புச் சத்தம் கேட்க அவர்கள் திரும்பிப் பார்த்தனர்.
வயதான ஒரு முதியவர் வெள்ளைத் தாடி மீசையுடன் அவர்களது இருக்கையின் பின் புறம் அமர்ந்திருந்தார்.
'குழந்தைகளே, நீங்கள் இருவரும்தான் இத்தனை நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்தக் கோவில் தெய்வத்தின் வேறு பரிமாணங்களைப் பார்க்கிறீர்கள்!' என்றார் அவர் அவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்தபடியே.
'நீங்கள் யார்?' என்றார்கள் அவர்கள் ஒருசேர.

எனது கோபுரத்தை ஒருமுறை நிச்சலனமாகப் பார்த்து விட்டு ஒன்றும் சொல்லாமல் அவர் எழுந்து நடந்தார்.
பக்தர்கள் மூச்சு வாங்க ஏறிக் கொண்டிருந்த மலைக் கோவில் படிக்கட்டுக்களின் வழியே அவர் கோவிலை விட்டு இறங்கலானார்.
பாதிப் படிக்கட்டுக்களை அவர் கடந்த சமயத்தில் ஒரு சிறு குழந்தையின் அழுகுரல் சப்தம் கேட்டுப் பெரியவர் திரும்பிப் பார்த்தார்.
கொழுக் மொழுக்கென்று அழகியதோர் பெண் குழந்தை.
படிக்கட்டில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தது. பக்தர்கள் யாரும் அதனைச் சட்டை செய்யாமல் விரைந்து கொண்டிருந்தனர்.குழந்தையின் அருகில் சென்று அமர்ந்த பெரியவர் அதனிடம் கேட்டார்.
'ஏம்மா அழுதுட்டிருக்கே?'
'எல்லாரும் என்னை விட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க!' என்றது குழந்தை விழிகளை உருட்டியபடி.
பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் அவர் கண் திறந்த அதே விழிகள்!

'உன்னோட பேரென்னம்மா?' என்று கேட்டார் பெரியவர்.

'திரிநேத்ரா' என்றது குழந்தை.
(முற்றும்)

ஒரு தெய்வத்தின் நாட்குறிப்பு 2

2.
அவன் என்னைச் செதுக்க ஆரம்பித்தான்.
தான் பிறப்பதைத் தானே பார்க்கும் அபூர்வம்தான் தெய்வீகம்.

பேராற்றலாய்ப்,பேரானந்தமாய்ப்,பேரமைதியாய் நுட்பத்திலும் நுட்பமாய் இருக்கும் நான், அந்த இரண்டடிக் கல்லுக்குள் பிரவகித்து நான்,நானாய் விளங்க முடியுமா?
நான் என்ற விளையாட்டு எப்போது தொடங்கியதோ அப்போதே இது சாத்தியம் என்று எனக்கு நானே புன்னகைத்துக் கொண்டேன்.

உங்கள் கண்ணின் சிறிய பாப்பாவுக்குள் முழு ஆகாயமும் அடங்கி விடவில்லையா?அது போல.
நான் என்று நினைத்த தருணத்திலேயே சிவம், சக்தி ஆகி இந்தப் பேரண்டமும் ஆனது.
உங்கள் பின்னாளில் BIG BANG என்று அறிவியலாளர்கள் சொன்னது சிவத்தின் இந்த 'நானைத்தான்'
கல்லுக்குள் நான் உருவாகலானேன்.
எனது நெற்றியில் அவன் அனைத்து உயிர்களின் தலையெழுத்துக்களையும் செதுக்கினான்.

அவன் எனது செவிகளைச் செதுக்கும் போது யமுனை ஆற்றங்கரையில் இடையனாய் நான் என்றோ வாசித்த ஒற்றைக் குழலின் இசையை மட்டுமல்ல, இனி வரப்போகும் அனைத்து ராக ஸ்வரங்களின் மயக்கும் இனிமைகளையும்,,பியானோவின் மென்மையான வருடல்களையும்,கீ போர்டின் தழுவல்களையும், வயலின்களின் அரவணைப்புக்களையும், எலக்ட்ரானிக் கருவிகளின் துள்ளல்களையும் கேட்டுணர்ந்தான்.

பல யுகங்களுக்கும் சேர்த்து வழி விட்ட ஒலிகளின் சங்கீதத்தை, அவன் எனது செவிகளின் மூலமாக ரசித்தான்.இதற்கு முன்னர் பிறந்த,இனிப் பிறக்கப் போகும் பாடகர்களும்,பாடகிகளும்,இசை மேதைகளும் அவனுள் உருகி,வழிந்தார்கள்.
இன்னும் திறக்கப் படாத எனது மூடிய விழிகளுக்குள்ளே மனித மனங்களின் அத்தனை,கனவுகளும்,கற்பனைகளும்,வன்முறைகளும்,வக்கிரங்களும் மொய்த்திருப்பதைக் கண்டான்.

எனது நாசியில் உலகத்து நறுமணங்களை எல்லாம் அவன் முகர்ந்தான்.

அந்தரங்கத்தில் மோஹத்தின் கண்ணி வெடிகளாய் வெடிக்கும் அந்தி மல்லிகைகளின் சுக வாசனைகளையும்,அருவிக் குளியலின் புத்துணர்ச்சியைக் கிளப்பும் செயற்கை சிட்ரஸ்களின் பரிசோதனச் சாலை நறுமணங்களையும்,நெருங்கிய கன்னிப் பெண்ணின் மூச்சுக் காற்றைப் போன்ற முல்லைப் பூக்களின் கொல்லும் மணங்களையும்,அனைத்தில் இருந்தும் விடுபட்ட மனித மனம் அனுபவிக்கும் சந்தன சுகந்தத்தையும்,ஒருவரோடு ஒருவர் சங்கமிக்கும் தருணத்தில் மட்டும் அனுபவிக்கும் வியர்வையின் புனித நெடியையும் அவன் முகர்ந்து வாசனைகளின் சமாதி அடைந்தான்.

வெண்புறாவின்,அதுவும் பெண்புறாவின் அடிவயிற்றுச் சிறகுகளை எனது கன்னங்களில் தொட்டான்.

காமத்தின் முதல் படியும்,காதலின் கடைசிப் படியுமான எனது உதடுகளை அவன் செதுக்கும் போதுதான் நானே எனது பெண்ணிருப்பை உணர்ந்தேன்.

இயல்புகள் எதுவுமற்ற பிரும்மத்தைப் பெண்ணாக்கிப் பார்க்கும், பிரும்மத்தின் விளையாட்டே அவன் மூலம் நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து நானே என்னை ரசித்தேன்.
சிவம் தன்னை சக்தியாக்கித் தன்னைத் தானே பார்த்ததிலிருந்துதான் ரசனையே தொடங்கியது.
தன்னை ரசித்த குழந்தை மனம் தான், முதலில் தாயையும்,பிறகு மற்றவற்றையும் ரசிக்க ஆரம்பிக்கிறது என்று பின்னாளில் மனோதத்துவ ஞானிகள் சொன்னது இதனைத்தான்.

அவன் செதுக்கிய எனது பெண் உதடுகள்.
ஆண்களின் தர்க்க ஞானத்தின் வறட்சியை எல்லாம் துடைக்க வந்த இயற்கையின் முதல் ஈரம் பெண்ணின் உதடுகளில் இருந்துதான் உற்பத்தி ஆகிறது.

முத்தம் என்ற மனித இனப்பெருக்கின் கங்கோத்ரி.

உதடுகளே படைப்பின் முதல் புனிதஸ்தலம்.

கண்ணாடியே கண்ணடியைப் பார்த்துக் கொள்வதைப் போல என்னை நானே பார்த்து ரசித்த வேடிக்கையில் எனது உதடுகளில் புன்னகை சுழிந்தது.

பிறகு கழுத்தினைச் செதுக்கினான்.காதுகளில் அவன் கேட்ட அனைத்து இசையினையும் வெல்லும் எனது மழலைச் சிணுங்கல்கள் பிறக்கும் இடம் என்பதனை உண்ர்ந்தான் அவன்.

என்ன உயிர் போகும் வேதனை என்றாலும் தொட்டவுடன் அதனை மாயமாய் மறையச் செய்யும் எனது மெல்லிய கரங்களும்,பூ விரல்களும்.
அவன் எனது மார்புக்கு வரும் போது குகையின் கூரை துவாரத்தின் வழியே பௌர்ணமியும் வந்தது.நிலவின் ஒளியில் குகையே குளிர்ந்து போகப்,பெண்ணுடலிலேயே மிகக் குளிர்ச்சியான பாகமான எனது மார்பகங்களைச் செதுக்கினான் அவன்.

'இடங்கொண்டு விம்மி, இணைகொண்டு, இறுகி,இளகி,முத்து வடங்கொண்ட கொங்கை' என்று பின்னாளில் அபிராமிப் பட்டர் வருணித்ததைப் போல் அல்லாமல்,
ஆண்களின் உயிர் முனைகளை எல்லாம் சுருட்டிப் பிடித்து வைத்திருக்கும் இரண்டு கைப்பிடிகளைப் போன்ற அளவான சிறிய மார்புகள்.

இதயத்திலிருந்து அன்பும் கருணையுமே இரண்டாக முளைத்துக் கிளம்பினாற் போன்ற இரண்டு தாய் முலைகள்.

பருகினால் மனதின் அடையாளங்கள் எல்லாம் கரைந்து போய்,மனமே மறைந்து சிவஸ்வரூபம் ஆகி விடுவதால் மனிதர்களாய் யாரும் உண்ணா முலைகள்.

உண்பதை மட்டுமல்ல பார்ப்பவர்கள் மனதையும் செரிக்கும் மணிவயிறு.

கர்ப்ப காலத்தில் மட்டும் தனது இருப்பைக் கூட்டி,மேனியின் எழில்கள் அனைத்தையும் கூட்டும் பெண்வயிறு.

படைப்பின் கருவூலம் மிளிரும் இடை.

திரயம்பகா என்று சிற்ப சாஸ்திரத்தில் பெண்ணுக்கே உரிய அங்க லாவண்யங்களாக வருணித்திருக்கும் மூன்று பகுதிகள் மார்பும்,இடையும்,பின்னழகும்.

துறவுக்கு மாபெரும் இரண்டு தடைக் கற்களைப் போன்ற எனது பின்னழகுகள்.

காமத்தின் அளவுகோல்களைப் போன்ற இரண்டு தொடைகள்.

கடைசிப் பற்றும் உதிர்ந்த பின்னர் மனிதன் இயல்பாகவே அடைக்கலம் சேரும் பாத கமலங்கள்.

இப்படி நான் முழுதும் விக்ரஹமாக உருவாக ஏழு நாட்கள் ஆகின.

ஒரு தெய்வத்தின் நாட்குறிப்பு

நான் வெளிப்பட்ட போதுதான் இந்த ஒலி பிறந்தது.
ஒலியிலிருந்து இந்தச் சொற்கள் பிறந்தன.
சொற்களில் இருந்து இந்த எழுத்துக்கள் பிறந்து எனது நாட்குறிப்பு ஆனது.
இந்த நாட்குறிப்பின் காலம் உங்கள் வார்த்தைகளில் ஐந்தாம் நூற்றாண்டு எனக் கொள்ளலாம்.
ஏனெனில் எனக்குக் காலம் இல்லை.
அந்த அடுக்கடுக்கான மலைத் தொடரில் அது ஆறாவது மலை.
பச்சை நிறமே கெட்டி தட்டிப் போனாற் போல அடர்ந்த மலைக் காடு.
அந்தக் காட்டில் அவன் நீண்ட காலமாகத் தனியே திரிந்து கொண்டிருந்தான்.
முடியும்,சடையுமாக.சில காலம் மேல் துணியோடு,சிலகாலம் அதுவும் இன்றி.
அவனைச் சில வேடுவர்கள் மட்டுமே பார்த்திருக்கிறார்கள்.
புலி வேட்டைக்காக ஆறாவது மலையில் இருக்கும் மேல் காட்டுக்கு வரும் அவர்கள் எப்போதாவது அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவன் விந்தி,விந்தியே நடந்ததினால் அவனை அவர்கள் முடவாண்டிச் சித்தர் என்று அழைக்கத் தொடங்கி அதுவே அவனுக்குப் பெயராயிற்று.காலில் எப்போதோ பட்ட காயம் அவன் மேல் நிரந்தரமாகத் தங்கிப் போனது,அதனாலேயே அவன் விந்தி,விந்தி நடக்கிறான் என்று வேடுவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.

அவனை வேடுவர்கள் கூட அரிதாகவே பார்க்க முடியும்.

சில நேரங்களில் அந்திச் சூரியனின் பொன்னொளியில் மலை முகட்டை நோக்கி விந்தி,விந்தி நடந்து கொண்டிருப்பான்.
சில வேளைகளில் நாட்கணக்கில்,ஏன் வாரக் கணக்கில் கூட மலைப் பலா மரத்தடியில் கண்கள் மூடிச் சிலையென அமர்ந்திருப்பான்.
சில நாட்களில் வைர மணி அருவியில் சில்லென நனைந்து கொண்டே இருப்பான்.வைர மணி அருவியின் தண்ணீர் அவர்கள் யாராலும் பொறுக்க முடியாத சில்லிப்புடன் இருக்கும்.அந்த அருவியில் குளிப்பதை அவர்கள் ஊசிக் குளியல் என்று கூறுவார்கள்.மலை உச்சியில் இருந்து ஒரு கோடி ஊசிகள் பாய்ந்து வந்து குத்துவதைப் போல் இருக்கும் அந்த அருவியில் அவன் மட்டும் நாள் கணக்கில் குளித்துக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் வியப்புடன் பார்ப்பார்கள்.
நிறையச் சமயங்களில் அவன் பறவைகளோடு பறவையாக நெடிதுயர்ந்த கொன்றை மரத்தின் கிளையில் அதன் செம்பூக்களிடையே அமர்ந்திருப்பான்.பறவைகள் அவனது இருப்பையே பொருட்படுத்தாமல் அமைதியாக அவன் அருகே வீற்றிருப்பது அவர்கள் பார்த்த அதிசயங்களில் ஒன்று.
அதை விட அவர்கள் வியந்து பார்க்கும் காட்சி ஒன்று உண்டு.
ஆறாம் மலைக் காட்டில் தேர்ந்த வேட்டைக் காரர்களான அவர்களுக்கே பல மாதங்களாகப் போக்குக் காட்டி வரும் ஆட்கொல்லிப் புலி ஒன்று இருக்கிறது.அதற்கு அவர்கள் 'மஞ்சள் காற்று' என்று பெயர் வைத்திருக்கிறாகள்.மஞ்சள் காற்று எப்போது அடிக்கும், எப்போது மறையும் என்று யாருக்குமே தெரியாது.
அந்த மஞ்சள் காற்றுக் கூட அவன் கண்மூடி மரத்தடியில் அமர்ந்திருக்கும் போது அவனருகில் அவர்களது வீட்டு நாய் போல் அவனது அருகில் விழித்தபடி படுத்துக் கிடக்கும்.அதற்குப் பிறகுதான் அவனை முடவாண்டிச் சித்தர் என்று அவர்கள் அழைக்கத் தொடங்கினார்கள்.
அவன் அவர்கள் யாருடனும் பேசியதே இல்லை.எப்போதாவது அவர்களைப் பார்ப்பதுண்டு.அப்போதுதான் அவனது கண்களை அவர்கள் பார்த்திருக்கிறார்கள்.
அப்ப்பா! என்ன கண்கள்!

பார்ப்பதற்கு மட்டுமின்றிப், பார்க்கப் படுவதற்குமான கண்கள்!

அவனது ஒரு கண நேரப் பார்வை பட்டாலே வைரமணி அருவியே சட்டென்று அவர்கள் மீது கொட்டித் தீர்த்ததைப் போல உடம்பே சில்லென்று வேர்த்துப் போகும்.
ஆறாம் மலையில் நிறையக் குகைகள் உண்டு.ஒரு குகைக்கு மட்டும் சூரியக் குகை என்று வேடுவர்கள் பெயர் வைத்திருந்தார்கள்.அந்தக் குகையில் மட்டும் மேல் கூரையில் ஒரு அரை அடி விட்டமுள்ள வட்டமாக மலையே வழி விட்டுச் சூரிய ஒளியும்,நிலவின் ஒளியும் உள்ளே பாயுமாறு அமைந்திருந்தது.

அந்த மலைத் தொடரில் மூன்றாம் மலை வரையிலுமே மனிதர்கள் வாழ்ந்தார்கள்.அடிவாரத்திலிருந்து மூன்றாம் மலை வரையிலுமே சிறு,சிறு வேட்டுவக் குடியிருப்புக்கள் இருந்தன.மூன்றாம் மலைக்கு மேல் கொடிய விலங்குகளும்,பனிக்குளிரும் மனிதர்களை மேலே வராவண்ணம் விலக்கி வைத்திருந்தன.
முடவாண்டிச் சித்தரைத் தவிர ஆறாம் மலையில் யாராலும் வாழ முடியாது என வேட்டுவக் கிராமங்களில் பேசிக் கொள்வார்கள்.

ஆறம் மலையில் மட்டும் பனி போர்த்திய வைகறை வேளைகளிலும்,அந்தி வேளைகளிலும் உடுக்கைச் சத்தம் கேட்கும். மேல் மலைக்குச் சென்ற வேடுவர்கள் சித்தர் கையில் என்றும் உடுக்கையைப் பார்த்ததில்லை.அதே போல் சில நேரங்களில் சூரியக் குகையில் மட்டும் நெருப்பெரிவது தெரியும்.அதற்கான சாதனங்களைக் குகைக்கு உள்ளேயோ,சித்தரின் கைகளிலோ அவர்கள் என்றுமே பார்த்ததில்லை.

ஒரு நாள் வைகறையில் அவன் வைரமணி அருவியில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அவனது காலடியில் ஒரு மலைக் கருங்கல் அருவியோடு அருவியாக உருண்டு வந்து விழுந்தது.குனிந்து அதனைத் தொட்டுப் பார்த்தான்.
பல வருட அருவித் தண்ணீர் தேய்த்துத் தேய்த்துக் கல்லைக் கறுப்புப் பளிங்காக்கி இருந்தது. இரண்டடி உயரத்தில் கறுப்பு முட்டை போல் இருந்தது அந்தக் கல்.
அருவி தன் மேலே கொட்டக் கொட்டக் கல்லையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவன்,பிறகு அதனை அனாயசமாக எடுத்துக் கொண்டு அருவியிலிருந்து சொட்டச் சொட்ட நனைந்தபடியே நடந்தான்.

சூரியக் குகைக்குள் கல்லைக் கொண்டு வந்த அவன் குகையின் நடுவில் அதனை நிறுத்தி வைக்கப் பளீரெனக் காலைக் கதிரவனின் ஒளி கல்லின் மேல் விழுந்தது.வெளியே சென்றவன் திரும்பி வந்த போது அவனது கையில் ஒரு சிற்பியின் உளியும்,சிறு சுத்தியலும் இருந்தன.

அவன் என்னைச் செதுக்கத் தொடங்கினான்.
தான் பிறப்பதைத் தானே பார்க்கும் அபூர்வம்தான் தெய்வீகம்.

(எனது தரிசனம் தொடரும்)

பேய் ஹோ! (இரண்டாம் பாகம்)

2.

வழக்கமாக அதிகாலையிலேயே எழுந்து வந்து பாத்திரங்கள் தேய்க்க ஆரம்பித்துவிடும் பாப்பம்மா அன்று காலை ஒன்பது,ஒன்பதரை ஆகியும் தனது குடிசையிலிருந்து வரவில்லை. நானும்,அம்மாவும், தங்கைகளும் இன்னும் இரவு நடந்து முடிந்த நிகழ்ச்சியின் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவில்லை.
'ஏம்மா தியாகராஜா தாத்தா ரொம்ப நல்லவருன்னு அடிக்கடி சொல்லுவியே அவரு ஏம்மா பேயா வந்து நம்ம பாப்புவைப் புடிச்சிருக்காரு?' என்று கேட்டாள் என் சின்னத் தங்கை அருள்மொழி.
'தியாகு சித்தப்பா ரொம்ப நல்லவருதாம்மா.ஊருக்குப் பல நல்ல காரியம் பண்ணுவருதான். ஆனா அவரு ஊரையே வெறுத்துப் போய்க் கோபத்துலீல்லே தற்கொலை பண்ணியிருக்காரு.இந்த மாதிரிக் கோபத்துலே செத்தவங்க ஆவி அடங்காதாம்.தன்னோட கோபத்தை எப்படியாவது தீர்த்துக்கறதுக்காக அலையுமாம்.எங்க சாமியாடி அப்பத்தா சொல்லும்.'

அப்போது பின்னாடி தடதடவெனக் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்க நாங்கள் நால்வரும் திடுக்கிட்டோம்.
'பாப்புதான்!'என்றாள் மூத்த தங்கை பூங்கொடி.
'அப்பாவைக் கூப்பிடலாமா?'என்றேன் நான்.
'மனிவண்ணா,கதவைத் தொற கண்ணு'
வழக்கமான பாப்பம்மாவின் குரல்.என்னைத்தான் கூப்பிடுகிறது பாப்பு. நான்தான் எப்பவும் பாப்புவின் செல்லம்.ஒருவேளை நான் அப்பாவின் சாயலில் இருப்பதனால் இருக்கலாம்.

பகல்தானே என்ற தைரியத்தில் நானே போய்ப் புழக்கடைக் கதவைத் திறக்கப்- பாப்பு.

நன்கு குளித்து முடித்துத் தலையெல்லாம் ஒழுங்காகச் சீவிப் பளிச்சென்று வந்திருந்தது பாப்பு.என்னைப் பார்த்ததும் புன்னகை தவழ 'குட் மானிங் கண்னு!' என்றது.அது.யாரோ பள்ளிக்கூடம் போகும் சின்னக் குழந்தை, பாப்பு அதனுடன் விளையாடும் போது அதற்குச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கும் போலிருக்கிறது.அதிலிருந்து இந்த இரண்டு மாதமாக காலை,மாலை,ராத்திரி என்று நேரம் காலம் கிடையாது.முதன் முதலாக அன்றைக்கு அது யாரைப் பார்த்தாலும் அவர்களுக்குக் 'குட்மானிங்' சொல்லி விட்டுத்தான் மறுவேளை.துரத்தித் துரத்திப் போய்க் 'குட்மானிங்' சொல்லி விட்டு வருகிறது பாப்பு.

எங்கள் எல்லோருக்கும் 'குட்மானிங்' சொல்லிவிட்டு வழக்கம் போலப் பாத்திரங்களைத் தேய்க்க ஆரம்பித்து விட்டது.இரவு நடந்தது எதுவுமே அதற்கு ஞாபகமில்லை என்று நினைத்தோம் நாங்கள்.
அப்பா குளித்து முடித்து வெளியே செல்ல வெள்ளை வேட்டி சட்டையுடன் வந்தவர் பாப்புவைப் பார்த்ததும் 'என்னாயிற்று?'என்று அம்மாவிடம் ஜாடையிலேயே கேட்டார்.'ஒன்றும் ஆகவில்லை' என்று அம்மாவும் ஜாடையிலேயே உதட்டைப் பிதுக்கினாள்.எதற்கோ திரும்பிய பாப்பு அப்பாவைப் பார்த்துவிட 'என் குட்மானிங்கை வாங்கிக்கச் சொல்லு சிவா!' என்று அம்மாவிடம் அனத்த ஆரம்பித்து விட்டது பாப்பு.அப்பாவுக்கு மட்டும் நேரடியான 'குட்மானிங் 'கிடையாது.அம்மாவின் மூலந்தான்.

'பாப்பு உங்களுக்குக் 'குட்மானிங்' சொல்றாளாம்.வாங்கிக்கச் சொல்றா!' என்றாள் அம்மா.
'ம்ம்' என்றார் அப்பா.
அவர் சாப்பிட்டு விட்டு 'சரி நான் வெளியே போயிட்டு வர்ரேன்' என்று கிளம்பும் போதுதான் பாப்புவின் ஆளுமை மீண்டும் மாறியது.

'டேய்,திருவாசகம்'
இரவு கேட்ட அதே தடித்த குரலில் பேச ஆரம்பித்தது பாப்பு.

நேராக அவரிடம் சென்று எதிரில் ஒரு அதிகாரியைப் போல நிமிர்ந்து நின்றது அது.
'நீ பாட்டுக்கு வெளியே போயிட்டா?எனக்காக யாரு தேர்தல் வேட்பு மனு தாக்கல் பண்ண என் கூட வருவா?' என்று கேட்டது பாப்பு.
அவருக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை.
'பாப்பம்மா! நீ எல்லாம் எலக்ஷன்லே நின்னு எப்படி...?'
அமைதியாகவே பேசிய அப்பாவை இடைமறித்துக் கத்தினார் தியாகாராஜ சித்தப்பா பாப்பம்மாவின் குரலில்.
'இல்லே.நான் பாப்பம்மா இல்லே. நான் வேறே.அந்த அயோக்கியப் பய பரமசிவத்தோட பய இளவரசனையும் நிக்கற மத்த அயோக்கிய ராஸ்கல்களையும் நான் ஜெயிக்கவே விட மாட்டேண்டா.அது மாத்திரமில்லே.இந்த ஊரு ஜனங்களுக்காக நான் எவ்வளவு நல்லது பண்ணியிருப்பேன்.அதை எல்லாம் தூக்கி எறிஞ்சுட்டு எனக்கெதிரா ஓட்டுப் போட்டு, டெபாசிட் போய்ப் பைத்தியம் புடிச்சு நான் சாகற அளவுக்குப் பண்ணுனானுகளே இந்த ஊர்க்காரனுக,இந்த ஊருக்கு ஒரு பைத்தியத்தை எம்.எல்.ஏ ஆக்காமே விடமாட்டேண்டா!' என்று கத்தியது பாப்பு.

அப்போதுதான் தியாகராஜ சித்தப்பாவினுடைய ஆவியின் சபதம் எங்கள் எல்லோருக்கும் புரிந்தது.

ஆவியாக இருந்தாலும் அவர் பாப்புவின் மூலம் தனது சபதத்தை எப்படி நிறைவேற்ற முடியும்,அதுவும் ஆயிரக் கணக்கான மக்கள் பங்கு பெறும் தேர்தல் போன்ற பொதுக் காரியத்தில்?

அதனுடைய தேர்தல் பணியை இப்படி ஆரம்பித்தது பாப்பு.
'எடுறா வண்டியை' என்று பாப்பு அப்பாவைத் திடீரென மிரட்டியதுதான் தாமதம் ,வாசலில் நின்று கொண்டு இருந்த அப்பாவின் ஸ்கூட்டர் தானாக 'உர்'ரென்று ஸ்டார்ட் ஆகியது.

'வா தாலுக்கா ஆபிஸுக்குப் போலாம் !' என்று அப்பாவைத் தரதரவென்று இழுத்துக் கொண்டு போனாள் பாப்பு.
'ஏறுடா வண்டியிலே' என்றதும் அப்பா ஸ்கூட்டரில் உட்கார்ந்து கொள்ள ஜங்கென்று ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டது பாப்பு.

ஹி..ஹி என்று எங்களைப் பார்த்துச் சிரித்தபடியே 'டாட்டா,டாட்டா' என்று பாப்பு கத்திக் கொண்டு போகும் போது பாப்பு பழையபடி ஆகி இருந்தது.

அப்பாவின் ஸ்கூட்டரின் பின்னால் அமர்ந்து கொண்டு 'அடியே கொல்லுதே அலகோ அல்லுதே' என்று பாப்பு சத்தம் போட்டுக் கொண்டு பாடிச் சென்றதைப் பார்த்து ஊரே அசந்து போய் நின்றது.

அதைவிடத் தேர்தல் வேட்பு மனுவைப் பாப்பு தாக்கல் செய்தது எனக் கேட்ட போது ஊரில் ஆண்,பெண் உட்பட எல்லோரும் 'என்ன!என்ன!' என்று கேட்டு மயங்கி விழாத குறைதான்.

பழைய எம்.எல்.ஏ பரமசிவமும்,மற்ற வேட்பாளர்கள் எல்லோரும் முதலில் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் சிரி சிரியென்று சிரித்தார்கள்.
'என்னடா ஆச்சு?திருவாசகத்துக்கும் பைத்தியம் புடிச்சிருச்சா?' என்று அப்பாவைக் கேலியும் கிண்டலும் பண்ணாத ஆட்களே கிடையாது. அதற்குப் பிறகு பல நாட்கள் அப்பா வெளியே தலைகாட்ட முடியவில்லை.

மற்ற வேட்பாளர்களின் தேர்தல் பிரசாரங்கள் அனல் பறக்க நடந்த போது பாப்பு ஆரம்பப் பள்ளிக் குழந்தைகளுடன் எட்டாங்கரம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.

அவர்கள் வீட்டுக்கு வீடு வந்து வாக்கு சேகரித்த போது, பாப்பு பலூன் கந்தசாமியிடம் ஓசியில் ஒரு பலூன் கிடைத்த குஷியில் மற்ற குழந்தைகளுடன் சிரித்தபடியே அதனைப் பறக்கவிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

மற்றவர்கள் இரவெல்லாம் கண் விழித்துத் தேர்தல் வியூகங்களை வகுத்துக் கொண்டிருந்தபோது,இது வழக்கம் போலத் தனியாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தது.

தேர்தல் பிரசாரம் முடிய இன்னும் ஒரு வாரமே இருந்தது.

அன்று பரமசிவம் தனது மகன் இளவரசனுக்குக் கட்சி ஆதரவாளர்களின் மிகப் பெரிய ஊர்வலத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். இரு கரங்களையும் கைகூப்பியபடியே இளவரசன் ஊர்வலத்தின் நடுவே ஒரு இயந்திரன் போல உணர்ச்சியற்ற நிரந்திரப் புன்னகையுடன் ஊரின் முக்கியமான வீதிகளின் வழியே வலம் வந்து கொண்டிருந்தார்.

அப்போது காலை மணி பதினொன்று இருக்கும்.ஆரம்பப் பள்ளிக் கூடத்தில் ஒன்றாம் வகுப்பு ஏ,பி,சி மூன்று செக்ஷன்களையும் சுகுணா டீச்சர் ஒன்றாக உட்கார வைத்து ஆங்கிலப் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.150 குழந்தைகளும் ஏ ஃபார் ஏப்பிள்,பி ஃபார் பிஸ்கட்,சி ஃபார் சாக்லேட் என்று கத்திப் பாடம் படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்

அப்போதுதான் அந்த அதிசயம் நடந்தது..

பி ஃபார் பியூபில் என்று சுகுணா டீச்சர் சொல்லக்,குழந்தைகள் எல்லோரும் திடீரென ஒருமித்த குரலில்'பி ஃபார் பாப்பம்மா' என்றார்கள்.
டீச்சர் சற்று நேரம் ஒன்றும் புரியாமல் நின்றவர்,மீண்டும் பி ஃபார் பியூபில் என்று அழுத்தமாகக் கூற இந்த முறையும் குழந்தைகள்'பி ஃபார் பாப்பம்மா'என்றார்கள்!

'டேய் பசங்களா உங்களுக்கெல்லாம் என்னடா ஆச்சு?'என்று டீச்சர் கேட்கக் கேட்கவே 'வோட் ஃபார் பாப்பம்மா' என்றன குழந்தைகள்!

சுகுணா டீச்சருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.அவள் நிற்க நிற்கவே அந்த ஐந்தாறு வயதுக் குழந்தைகள் 'பி ஃபார் பாப்பம்மா ,வோட் ஃபார் பாப்பம்மா ' என்று உரக்கக் கத்தியபடியே வெளியே ஓடி விட்டனர்.

ஆசிரியர்கள் என்ன தடுத்தும் நடக்கவில்லை.

திமிறிக் கொண்டு வெளியே ஓடி விட்டனர் குழந்தைகள்.

150 குழந்தைகளின் ஒட்டுமொத்த ஆர்ப்பாட்டத்தையும் ஓட்டத்தையும் தடுக்க முடியாமல் திணறி விட்டார்கள் ஆசிரியர்கள்.ஒன்றாம் வகுப்புக் குழந்தைகள் வரிசையாக ஊர்வலம் வந்ததைப் பார்த்ததும் அதே பாப்பம்மா கோஷங்களுடன் மற்ற வகுப்புக் குழந்தைகளும் ஊர்வலத்தில் கலந்து கொள்ள பள்ளியிலிருந்து பாப்பம்மாவின் முதல் தேர்தல் ஊர்வலம் ஊருக்குள் வீதிகளில் செல்ல ஆரம்பித்தது.

கடைத் தெருவில் பம்பரம் விட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்த பாப்பு குழந்தைகளின் ஊர்வலத்தை முதலில் வியப்புடன் பார்த்தவள் பிறகு அவளும் 'வோட் ஃபார் பாப்பம்மா' என்று கத்தியபடியே ஓடி வந்து ஊர்வலத்தின் முன்வரிசையில் கலந்து கொண்டாள்.

ஏதோ பாப்புவே திட்டம் போட்டு ஏற்பாடு செய்த ஊர்வலம் போல அது ஊருக்குள் பரபரப்பாக சென்றது.

ஈரானின் பிரபல இயக்குநர் மஜித் மஜ்டி,சீனாவின் ஒலிம்பிக் போட்டிகளை விளம்பரப்படுத்துவதற்கு அந்த அரசாங்கத்தின் அழைப்பின் பேரில் எடுத்த அழகான ஆவணப் படத்தில் வருவதைப் போல, ஊரையே அதிசயிக்க வைத்தது இந்தக் குழந்தைகளின் திடீர் ஊர்வலம்.

ஆவேசமாய்க் கத்தியபடியே ஊர்வலமாய் வரும் தங்கள், தங்கள் குழந்தைகளைக் கண்ட ஆண்களும்,பெண்களும் திகைத்துப் போய்ப் பார்த்திருக்க, இந்தக் குழந்தைகள் ஊர்வலம் இப்போது ஊரின் பெரும் புள்ளியான பரமசிவத்தின் மகன் இளவரசனின் தேர்தல் ஊர்வலத்தை நேருக்கு நேர் சந்தித்தது.

இளவரசனே இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.அவன் முகத்தில் மட்டுமல்ல ,அவனுடைய ஆதரவாளர்கள் முகத்திலும் ஈயாடவில்லை.

இளவரசனின் ஊர்வலத்தில் தங்களுடைய அப்பா,அம்மா,உறவினர்களைப் பார்த்ததும் கோஷங்களை மாற்றினாள் பாப்பு, தனது தடித்த தியாகராஜா சித்தப்பாவின் குரலில்.!

'அப்பா,வோட் ஃபார் பாப்பம்மா !'

'அம்மா,வோட் ஃபார் பாப்பம்மா !

'மாமா,வோட் ஃபார் பாப்பம்மா !

குழந்தைகளும் அவரவர் அப்பா,அம்மா மாமாக்களைப் பார்த்து அப்படியே கத்தினர்.

கடைசியாக பாப்பு போட்ட கோஷத்தைக் கேட்டு இளவரசனின் ஆதரவாளர்களே சிரித்தார்கள்.

'இளவரச மாமா,வோட் ஃபார் பாப்பம்மா !'

என்று குழந்தைகள் கத்தியதும் சிரித்த தனது ஆதரவாளர்களைப் பார்த்து முறைத்தான் அவன்.

'என்னடா மயிரு உங்களுக்குச் சிரிப்பு வேண்டியிருக்கு.அடிச்சு விரட்டுங்கடா இந்தச் சனியனுகளை!' என்று அவன் ஆத்திரமாய்க் கத்தியதும் தங்கள் குழந்தைகளையே அவன் திட்டியதை அவனது ஆதரவாளர்களாலேயே பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை,முக்கியமாகப் பெண்களால்.

'எங்க குழந்தைகளை நீங்க எப்படித் திட்டலாம்?' என்று நிறையப் பேர் அவனிடம் சண்டைக்குப் போய் விட்டனர்.பிரச்சினை பெரிதாகக் கண்டு பயந்து விட்டான் இளவரசன்,

'சரி அதுகளை எப்படியாவது கலஞ்சு போகச் சொல்லுங்கய்யா' என்று தனது நெருக்கமான நண்பர்களிடம் அவன் கேட்டுக் கொண்டான்.
5000 பேருக்கு ஆளாளுக்கு 500 என்று கொடுத்துக் கூட்டி வந்த ஊர்வலமே வீணாகி விடுமோ என்ற கவலை அவனுக்கு.
ஆனால் அப்பா,அம்மா,அண்ணன் என்று யார் போய் மிரட்டியும் கெஞ்சியும் குழந்தைகள் நகர மாட்டோம் என்று அடம் பிடித்து நின்றார்கள்.
கோஷங்களை மேலும் மேலும் சத்தமாகப் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் குழந்தைகள். பணம் கொடுத்துக் கூட்டி வந்த இளவரசனின் ஆட்கள் அமைதியாக இருக்கக், குழந்தைகள் சத்தம்தான் பெரியதாக இருந்தது.
ஊரே சிரித்தபடியே இதை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டது. அப்பாவுக்கு நிலைமையைச் சொல்லி ஃபோன் போட்டு ஆலோசனை கேட்டான் இளவரசன்.
'நெகடிவ் கேம்பேன் ரொம்ப டேஞ்சர்டா.நீ ஊர்வலத்தைக் கலைச்சுட்டு வந்துடு!'என்று அப்பா சொல்லி விட்டார்.
இளவர்சனின் ஊர்வலம் கலைந்து போகத் தொடங்கியதும் ஓவென்று கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்தார்கள்குழந்தைகள்.
'வெற்றிச் செல்வி பாப்பம்மா வாழ்க!' என்று கத்தியது பாப்பு. குழந்தைகளும் அதனை எதிரொலிக்க ஊர்க்காரர்களே தங்களை அறியாமால் கைதட்டினார்கள்.

அது மட்டுமல்ல, அன்று இரவு எல்லோருடைய வீட்டு வானொலி, தொலைக்காட்சியில் எந்த சேன்னலைத் திருப்பினாலும் இந்தப் பாட்டே ஒலிபரப்பானது.

'ஒரு பொண்ணு ஒண்ணுதான் பார்த்தேன் ..மில்லி மீட்டர் சிரிப்புத்தான் கேட்டேன்.

'.பாப்பு..பாப்பு..'

ஊரில் பாப்புவைத் தவிர வேரெந்தப் பேருமே அன்று அடிபடவில்லை.!

இரவு பரமசிவம் அப்பாவுக்குப் ஃபோன் செய்தார்.

'என்னப்பா திருவாசகம்,பரமசிவத்துக்கு எதிராவே உன் திருவாசகத்தைப் பாடறியா?' என்று அவர் கோபமாகக் கேட்டதிற்கு அப்பா பதிலொன்றும் சொல்ல முடியாமல் ஃபோனைக் கட் செய்து விட்டார்.
அடுத்த நாள் தேர் முட்டி அருகே ஊரின் சந்தை கூடியிருந்தது.

திடீரென 'டேய் மக்கா!'என்று பாப்புவின் உரத்த குரல் எங்கிருந்தோ கேட்க, மக்கள் திடுக்கிட்டு எல்லோரும் குரல் வந்த திசையில் பார்க்கத், தேரின் மேல் உச்சியில் நின்று கொண்டிருந்தது பாப்பு.

'இப்பச் சொல்றேன் கேட்டுக்கங்கடா! எனக்கு மாத்திரம் நீங்க ஓட்டுப் போடலே, இந்தத் தொகுதியிலே ஒரு பயலும் எந்த ஒரு தப்புத் தண்டாவும் பண்ண முடியாது..பார்த்துக்குங்க.அதை இன்னியிலே இருந்தே
நான் காட்டப் போறேன்.அதனாலே மருவாதையா எனக்கேதான் ஓட்டுப் போடணும்!' என்று சொல்லி விட்டுப் பாப்பு மளமளவென்று இறங்கி எங்கோ ஓடி விட்டது.

அந்த மிரட்டல் பலிக்க ஆரம்பித்த போதுதான் ஊரே அரண்டு போனது.

அயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த கணவனின் சட்டைப் பாக்கட்டில் வழக்கம் போலப் பணம் திருடக் கையை விட்ட பொன்னம்மாவைக் கருந்தேள் ஒன்று சட்டைப் பாக்கெட்டில் இருந்து கடிக்கத்,துடித்து விட்டாள் அவள்.

கரும்புக் காட்டுக்குள் சென்ற கள்ளக் காதலர்களை எல்லாம் பாம்புகள் துரத்தின.

நியாய விலைக் கடையில் எடையை ஏமாற்றி அரிசியை அளந்து போட்டவுடனேயே ரேஷன் கடை சிங்காரத்தின் வலது கை விளங்கவில்லை.

லஞ்சம் வாங்கிய எல்லா அரசு ஊழியர்களும் லஞ்சப் பணத்தைப் பீரோவில் பூட்டி வைத்து விட்டு அடுத்த நாள் திறந்து பார்த்தால் பணமெல்லாம் மறைந்து போயிருந்தது.

மாரியம்மன் கோவிலில் சாமி கும்பிடப் போன எல்லோருக்கும்,அம்மனைத் தவிர வேறு எந்த நினைப்பு வந்தாலும் பிடரியில் சொடேரென அடி விழுந்தது.யாராருக்கு எத்தனை தடவை வேறு நினைப்பு வந்தாலும் அத்தனை பேருக்கும் அத்தனை தடவையும் சொடேர்,சொடேர்.
பூசாரி அங்கமுத்துவுக்குத்தான் நிறைய அடி.கழுத்துக்குக் காலர் போடவேண்டுமென்று டாக்டர் சொல்லி விட்டார்.

பழைய எம்.எல்.ஏ பரமசிவத்துக்குத் 'தேர்தல்'என்ற வார்த்தையைச் சொன்னாலே வாய் இழுத்துக் கொண்டது.

அவரது மகன் இளவரசனுக்கு 'ஓட்டு' என்று நினைத்தாலே ஜன்னி வந்தது.

மருமகள்கள் மாமியாரை கொடுமைப் படுத்தும் போதெல்லாம் வாங்கி வைத்திருந்த பட்டுப் புடவைகள் கருகின.

அப்பாவி மருமகள்களை மாமியார்கள் கொடுமைப் படுத்தும் போதெல்லாம் உடம்பெல்லாம் கொப்புளித்தது.

மதுபானக் கடைகளின் பார்களில் லிட்டர்,லிட்டராகக் குடித்தாலும் யாருக்கும் 'கிக்'கே ஏறவில்லை.எல்லாச் சரக்கிலும் திடீர்,திடீரென கெரஸின் வாசமும் மூத்திர வாசமும் அடித்தன.

ஓட்டுக்குப் பணம் கொடுக்கச் சென்றவர்களின் வாகனங்களின் பெட்ரோல் டேங்குகள் வெடித்தன.

எல்லாவற்றையும் விட ஊர்மக்கள் அதிகம் அவதிப் பட்டது, யார் பொய் சொன்னாலும் உடனே வாந்தி பேதி வந்து படுத்த படுக்கையானதில்தான்..

இதனால் எல்லாம் பாதிக்கப் படாதவர்கள் ஊரில் இருந்த குழந்தைகளும்,எண்ணிக்கையில் மிகக் குறைவான நல்லவர்களுந்தான்.

இதையும் தாண்டிப் பரமசிவம் வெளி ஊரிலிருந்து அடியாட்களைத் தருவித்துப் பாப்பம்மவைத் தீர்த்துக் கட்டிவிட ஏவி விட்டார்.

பாப்பு அப்போது ஊர் மைதானத்தில் பட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தது.டாடா சுமோவில் வீச்சரிவாள்களோடு வந்திறங்கிய அடியாட்கள் பாப்புவை நெருங்கியவுடன் அது அவர்களைப் பார்த்து ஒரே சிரிப்புத்தான் சிரித்தது.

வீச்சரிவாள்களை வீசிய நிலைகளிலேயே அவர்கள் அப்படியே சிலைகள் பொல உறைந்து போய்,சென்னைக்கடற்கரையில் இருக்கும் உழைப்பாளைர் சிலையைப் போல நின்றுவிட்டார்கள்.
பாப்பு சிரித்தபடியே ஓடிவிட்டது.

அடியாட்களை அப்புறப் படுத்த யாருமே முன்வராததால் அவர்கள் ரொம்ப நாளைக்கு எங்கள் ஊரின் மைதானத்தில் பக்கத்தில் டாடா சுமோவுடன் அப்படியே நின்று கொண்டு இருந்தார்கள்!

தேர்தல் நாளுக்கு முதல் நாள் ராத்திரி எட்டு மணி செய்திகளின் போது எல்லோருடைய வீட்டுத் தொலைக் காட்சிகளிலும் பாப்பு .தோன்றியது.

'வழக்கம் போல அக்கிரமங்களும் அநியாயங்களும் பண்ணனும்னு ஆசைப் பட்டீங்கன்னா எனக்கு ஓட்டுப் போட்டு என்னை ஜெயிக்க வைங்க.அப்படி இல்லே, நல்லவங்களாவே வாழனும்ன்னு நினைச்சீங்கன்னா மத்த யாருக்கு வேணும்ன்னாலும் ஓட்டுப் போட்டுக்குங்க 'என்று சொல்லி விட்டுப் பாப்பு மறைந்து போனது.

தேர்தல் முடிவு வெளியான போது பாப்பு மிகப் பெரும்பான்மையான வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற,எதிர்த்து நின்ற மற்ற அனைத்து வேட்பாளர்களும் டெபாஸிட் இழந்தனர்!

அன்று அதிகாலை நான்கு மணிக்கு யாரோ எங்கள் வீட்டுப் பின்புறக் கதவைத் தட்ட, அப்பா, நாங்கள் எல்லோரும் போய்க் கதவைத் திறக்கப் பாப்பு அமைதியாக நின்று கொண்டிருந்தது.

குளித்து முடித்து விபூதி மட்டும் இட்டிருந்தது பாப்பு. அதனுடைய கையில் ஒரு துணிப் பை.

'நான் கிளம்பறேன் மாமா' என்றது என் அப்பாவிடமே நேரடியாக.

'எங்கே பாப்பம்மா?' என்றார் அப்பா வியந்து.

'ஒரு தொகுதிக்கு எம்.எல்.ஏ. ஆனதுக்கப்புறம் அந்தத் தொகுதியிலேயே இருக்கலாமா மாமா.! அதுதான் ஒரு அஞ்சு வருசத்துக்கு இந்த ஊர்ப் பக்கமே தலையைக் காட்டக் கூடாதுன்னு வேறே ஊருக்குப் போறேன்.!' என்றது பாப்பு.

'உனக்கு எந்த ஊருலே, யாரைத் தெரியும் பாப்பு?' என்று அம்மா உண்மையாகவே அக்கறையுடன் கேட்டாள்.

' ஜனங்க எல்லா ஊர்லேயும் ஒரே மாதிரித்தான் இருப்பாங்க சிவா.
எல்லா ஊரும் ஒரே ஊருதான் எனக்கு. நான் வர்ரேன்!'என்று சொல்லி விட்டு விறுவிறுவென நடந்து விடியல் இருட்டில் போயே போய் விட்டது பாப்பு.

இருபத்திரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு எங்கள் வீட்டுக்குப் பின்னால் இருக்கும் தோட்டத்துக் குடிசை இரவில் அமைதியாக இருந்தது.

பாப்பு இப்போது எங்கே பாடிக் கொண்டிருக்கிறதோ?

**********

பேய் ஹோ !

(அருந்ததீ பார்த்த எஃபக்ட்டில் ஒரு சிறுகதை)

எங்கள் பாப்பம்மாவுக்குத் திடீரெனப் பேய் பிடித்துக் கொண்டது.
அதுவும் எங்கள் ஊருக்குத் தேர்தல் வந்த நேரத்தில்.

பாப்பம்மாவை நீங்கள் பார்த்ததில்லை என்றால் விளக்குவது மிகவும் சுலபம்.ஷில்பா ஷெட்டியை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?

அந்த ஃபிகருக்கு அப்படியே நேர் எதிர்மறையாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள் அதுதான் எங்கள் பாப்பம்மா.ஷில்பா கிட்டத் தட்ட என்ன உயரமோ அதில் பாதி உயரந்தான் பாப்பு.ஷி வெள்ளை என்றால் பா நிலக்கரிச் சுரங்கத்திலிருந்து தோண்டி எடுத்ததைப் போல இருக்கும்.ஷி யின் ஐ.க்யூ என்ன என்று எனக்குத் தெரியாது.ஆனால் பாப்புவின் ஐ.க்யூ. பத்துக்கும் கீழேதான் இருக்கும். பிறந்த குழந்தை கூடப் பாப்புவை லூசு என்றுதான் கூப்பிடும்.அதற்கு வயது என்னவென்று அதற்கே தெரியாத போது வேறு யாருக்குத் தெரியப் போகிறது.

பாப்பு பக்கத்து ஊரில் இருந்த அனாதை.இருபத்து இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் எனது அப்பாவை (அப்பா பார்க்கப் பிரகாஷ்ராஜைப் போல இருப்பார்) யாரோ ஒரு வேண்டாத கல்யாண புரோக்கர் தனது வஞ்சத்தைத் தீர்க்க பாப்புவைப் பெண்பார்க்க அப்பாவிடம் ஏதோ பொய்களைச் சொல்லிக் கூட்டிக் கொண்டு போய் விட்டான்.ஏதோ ஒரு குடிசையில் சாணி தட்டிக் கொண்டிருந்த பாப்பம்மாவுக்கு அப்போது பதினைந்தோ,பதினாறோ வயதிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.பாப்புவிடமும் அவளைக் கட்டிக் கொள்ள மாமா வரப் போகிறார் என்று அந்த புரோக்கர் புளுகி வைத்து விட்டான் போல இருக்கிறது.அப்பாவைப் பார்த்ததும் அது இளித்த இளிப்பு இருக்கிறது பாருங்கள், அதை ஞாபகப் படுத்தினால் இன்னும் அப்பாவுக்கு ப்ரஷர் எகிறிவிடும்.

பாப்புவின் சிரிப்பு 3டி ,டி.டி.எஸ். எல்லாம் கண்டுபிடிக்காத காலத்திலேயே அந்த எஃபக்டில் எதிரொலிக்கும்.

பாப்புவின் சிரிப்பைப் பார்த்த பயத்தில் அப்பா, தான் சென்ற பைக்கையெல்லாம் ஸ்டார்ட் பண்ணக் கூட நேரமில்லாமல் ஓடியே எங்கள் ஊருக்கு வந்து விட்டார்.அந்த பைக்கை யே ஒரு வாரம் கழித்துப் பாதி விலைக்குத் தள்ளி விட்டார்.

ஆனால் பாப்பு,அப்பா மேல் தான் கொண்ட காதலை இதுவரை மறக்கவில்லை.என்னதான் இருந்தாலும் தன்னைக் கட்டிக் கொள்ள வந்த முதல் மாமனாயிற்றே. யாரோ பில்லி சூனியம் வைத்து அப்பாவின் மனதை மாற்றி விட்டார்கள் என்று இன்றைக்கும் பாப்பு சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.

அப்பா,அம்மாவைத் திருமணம் செய்த போது பாப்பு நேரடியாகக் கல்யாண மண்டபத்துக்கே வந்து விட்டது.ஏதாவது கலாட்டா செய்யுமோ என்று எல்லோரும் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்திருக்க அது நேராகப் பந்தியில் போய் உட்கார்ந்து மூச்சு முட்டச் சாப்பிட ஆரம்பித்து விட்டது.

'ஏய்,இங்கே எதுக்கு வந்திருக்கே?' என்று என் சித்தப்பா போய் மிரட்டியதற்கு அது சாப்பிட்டபடியே கோபமாகச் சித்தப்பாவைப் பார்த்தது.

'ம்..என் மாமன் வீட்டுக் கல்யாணத்துக்கு நான் வராமே யாரு வருவாங்களாம்!.நீ போய் இன்னும் ரெண்டு வடை எடுத்துட்டு வா போ' என்று அவரை ஏவி விட்டு மீண்டும் இலையில் பாய்ந்தது.

கல்யாணம் முடிந்து மண்டபத்தைக் காலி செய்து விட்டு எல்லோரும் கிளம்பிய போது, புதுப் பெண்ணும் மாப்பிள்ளையுமாக அப்பாவும், அம்மாவும் உட்கார்ந்திருந்திருந்த காருக்குப் பின்னாலேயே ஓடி வந்த பாப்பம்மா எங்கள் வீடு வரைக்குமே மூச்சு வாங்க வந்து நின்றது.
யாராரோ அதைத் துரத்தியடிக்கப் பார்த்தார்கள்.ஊஹூம். ரத்தம் வர அடித்ததுதான் மிச்சம்.'அது மாமனை விட்டு நான் போக மாட்டேன்' என்று சொல்லிப் பிடிவாதமாக நடுராத்திரி ஆகியும் போகவே இல்லை.

இரவெல்லாம் 'அன்னக்கிளி உன்னைத் தேடுதே' என்று சத்தம் போட்டுப் பாட்டு வேறு பாடிக் கொண்டு,வீட்டுக்கு வெளியேவே நின்றிருந்தது..

அதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அம்மாதான் பரிதாபப் பட்டுப் பாவம்,பாப்பம்மா அதுவாகப் போகும் வரை நம் வீட்டிலேயே இருக்கட்டும் என்று சொல்லி விட்டாள்.

அன்று வந்ததுதான்,அதற்குப் பிறகு, இந்த இருபத்திரண்டு வருடங்களாகப் பாப்பம்மா எங்கள் வீட்டுக்குப் பின்புறத்தில் இருக்கும் தோட்டத்துக் குடிசையில்தான் வாழ்ந்து வருகிறது.அப்பா இத்தனை வருடங்களில் ஒருநாள் கூடப் பாப்புவிடம் பேசியதில்லை.அதுவும் அப்பாவைப் பார்த்தால் இன்னும் வெட்கப் பட்டுக் கொண்டு வேறுபுறம் ஓடிவிடும்.

நானும்,தங்கைகள் இருவரும் பிறந்து, வளர்ந்த பிறகு, கால ஓட்டத்தில் இப்போது பாப்பு எங்கள் வீட்டில் ஒருவராகவே ஆகி விட்டது.

மாங்கு,மாங்கு என்று அம்மாவுக்கு உதவியாக அது நாள் பூராவும் வீட்டு வேலைகள் செய்யும்.அதற்கு ஈடு கட்டிப்,பழையது,புதியது,புளித்தது,புளிக்காதது என்று எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாமல் நன்றாகச் சாப்பிடும்.

வாரத்துக்கு ஒரு நாள் ஊர்க் கொட்டகையில் படம் மாற்றியதும் தவறாமல் படம் பார்த்து விட்டு வந்து விடும் அது .படம் பார்த்து விட்டு வந்த இரவில் அந்தப் படத்தின் பாட்டை ராத்திரி வெகு நேரம் வரை அதனுடைய குடிசையில் படுத்துக் கொண்டு சத்தம் போட்டுப் பாடிக் கொண்டிருக்கும் பாப்பு .ஆனால் எல்லாமே லவ் டூயட்ஸ்தான்.!

இந்த வாரம் முழுக்க ஓடிக் கொண்டிருந்த 'பாப்புவின் நைட் ஹிட்ஸ்'

'கன்கல் ரென்டால்.. .கன்கல் ரென்டால்..என்னைக் கட்டி இலுத்தாய்ய்ய்..ஆ ஆ '

இந்த நேரத்தில்தான் எங்கள் ஊருக்கு இடைத்தேர்தல் வந்தது. எஙகள் ஊர் எம்.எல்.ஏ.பரமசிவத்துக்கு மாரடைப்பு வந்து, பிழைத்து வந்ததே பெரும் பாடாய்ப் போக அவர் எம்.எல்.ஏ பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டார். அதனால்தான் எங்கள் ஊருக்கு இந்த இடைத்தேர்தல் வந்ததே. .

பதவி விலகிய எம்.எல்.ஏ பரமசிவம் தற்போதைய அரசியல் சம்பிரதாயப்படி, தனது பழைய ஊழல்களை மறைக்கவும் ,புதிய ஊழல்களைத் தொடரவும் தனது வாரிசான ஒரே மகன் இளவரசனை இப்போது இடைத்தேர்தலில் கட்சியில் சீட் வாங்கி நிறுத்தி இருக்கிறார்.இளவரசனுக்கு எதிராக நிறைய அரசியல் பெரும் புள்ளிகள் அவரவர் கட்சிகளில் வேட்பு மனுக்கள் தாக்கள் செய்ய ஊரில் தேர்தல் சூடு பிடித்து விட்டது.

வேட்பு மனு தாக்கல் செய்ய இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இருக்கும் போதுதான் பாப்பம்மாவுக்குப் பேய் பிடித்தது.

அன்று இரவில் வழக்கம் போல 'கன்கல் ரென்டால்..கன்கல் ரென்டால்..' என்று பாடிக் கொண்டிருந்த பாப்பம்மாவின் குரல் திடீரென மாறிப் 'பேய் ஹோ' என்று கத்தியது.
முதன் முதலாக லவ் டூயட்டிலிருந்து விலகிப் பாப்பு சமூகப் பார்வையோடு பாடிய முதல் பாடல் இந்தப் 'பேய் ஹோதான்'

'பேய் ஹோ ', 'பேய் ஹோ' என்று பாப்பம்மா போட்ட சத்தத்தில் அப்பாவே மிரண்டு போய் எழுந்து விட்டார்.
வழக்கமாகத் தன் குடிசையை விட்டு வெளியே வராத பாப்பு இன்று வீட்டுப் பின் கதவை டமடமவெனத் தட்டியது.அப்பாவுடன் நாங்கள் எல்லோரும் பயந்தபடியே கதவருகில் சென்று நின்றோம்.

பாப்புவின் கத்தல்கள் மேலும் மேலும் உயர்ந்தன.

'பேய் ஹோ ''பேய் ஹோ'

அப்பாதான் கதவைத் திறந்தார்.
தலைவிரி கோலமாக நின்றிருந்த பாப்பு அப்பாவைப் பார்த்து இளித்தது.இருபத்திரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் அப்பாவை முதன் முதலாகப் பார்த்த போது பாப்பு இளித்த அதே இளிப்பு.

அம்மா,நான்,தங்கைகள் எல்லோரும் பயந்து நடுங்கியபடியே அப்பாவின் பின்னால் நின்றோம்.

'ஏய், பாப்பம்மா,என்ன ரகளை நடுராத்திரியிலே போ உன் குடிசைக்கு!'
அப்பா இத்தனை வருடங்களில் இன்றுதான் பாப்புவிடம் பேசினார்..
ஆனால் அப்பாவின் அதட்டலைக் கேட்டு பாப்பு துளியும் சட்டை செய்யவில்லை.வழக்கமாக அப்பாவைக் கண்டாலே வெட்கப் பட்டு ஓடி ஒளியும் பாப்பு அவரை நேருக்கு நேராக எந்தப் பயமுமின்றிப் பார்த்தது.

பிறகு 'டேய் மாமா' என்றது பாப்பு அப்பாவைப் பார்த்து.

அம்மா,நாங்கள் எல்லோரும் ஆடிப் போய் விட்டோம்.

'டேய் மாமா,உங்கிட்டே ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்! உள்ளே வாடா' என்ற பாப்பம்மா மளமளவென்று அவரைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே போனது.

நாங்கள் எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு அதனைத் தொடர்ந்து போனோம்.
உள்ளே ஹாலுக்குச் சென்ற அது ,நடு ஹாலில் அப்பா வழக்கமாக் உட்காரும் சேரை இழுத்துப் போட்டுக் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து கொண்டது.

'டேய்,திருவாசகம்,நாளைக்கு நான் இடைத்தேர்தலுக்கு வேட்பு மனுத் தாக்கல் பண்ணனும்!' என்றது பாப்பு.
'நீயா?' என்றார் அப்பாவே,பயத்தையும் மீறி ஆச்சர்யப் பட்டு.
'ஆமாண்டா நானேதான்.பாப்பரா இருந்தாலும் இந்தப் பாப்பம்மா சூப்பரா ஜெயிப்பாடா.பயப்படாமே டெபாசிட் கட்டறதுக்குப் பணம் எல்லாம் ரெடி பண்ணிக்க.ம்..'என்றது அது மிரட்டலாக.

அதற்குப் பிறகு, அம்மாவைப் பார்த்து அது பேசிய போதுதான் நாங்கள் எல்லோரும் பீதியின் உச்சத்துக்கே போனோம்.

'அம்மணி,சிவகாமி,உன் கையாலே காய்ச்சின மோரு குடுப்பியே,அது ஒரு டம்ளர் குடும்மா' என்றது பாப்பு,எங்களுக்கு எல்லாம் நன்கு பரிச்சயம்மான குரலில்.

அந்தக் குரலுக்குச் சொந்தக்காரர் அம்மாவின் ஒன்று விட்ட சித்தப்பா
எங்கள் ஊரின் முன்னால் எம்.எல்.ஏ.தியாகராஜ சித்தப்பா.
இப்போது ராஜினாமா செய்திருக்கும் ஊழல் பரமசிவத்தின் தில்லுமுல்லு அரசியலுக்கு முன்னால் தாக்குப் பிடிக்கமுடியாமல் தோற்றுப் போன தூய்மையான,உண்மையான தேச பக்தர்.

டெபாசிட் கூட வாங்க முடியாமல் ஒரு அயோக்கியனிடம் தோற்றுபோன அவமானத்தில் ஓட்டுச் சாவடிக்கு அந்த இரவே போய்,ஓட்டுப் போடும் அடையாள மையையே வயிறு முட்டக் குடித்து உயிரை விட்டவர் தியாகராஜ சித்தப்பா !

அவரது ஆவியா இப்போது பாப்பம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது?

'டேய் மடையா! பதிவை நிறுத்திட்டு வாடா.எலக்ஷன் வேலை நிறைய இருக்கு !' என்று பாப்பு என்னைப் பார்த்துத் திடீரென உறும...

(நடுங்கிய படியே தொடரும்)

எங்கள் ஊரில் சாவு ஒரு பிரச்சினையே இல்லை.

1.
எங்கள் ஊரில் சாவு ஒரு பிரச்சினையே இல்லை.சாவை விட மாபெரும் பிரச்சினையே செத்தவர்களை அடக்கம் பண்ணுவதுதான்.ஏனெனில் எங்கள் ஊருக்கென்று தனிச் சுடு காடு இல்லை.
ஊரிலிருந்து பத்துக் கிலோ மீட்டர் தள்ளி,வெள்ளாங் கோவில் கிட்டே இருக்கிறது சுடுகாடு.வெயில் காலமானலும் சரி மழைக் காலமானாலும் சரி சடலத்தைப் பத்துக் கிலோ மீட்டர் எடுத்துச் சென்று அடக்கம் பண்ணுவதற்குள்,செத்தவர்களை விட உயிரோடு இருப்பவர்கள் செத்துச் சுண்ணாம்பாகி விடுகிறோம்.அதுவும் இளைஞர்கள் ஆன எங்கள்தலையில்தான் பிணம் சுமக்கும் வேலை சுமத்தப் படும்.
இடுகாட்டுக்குச் செல்லும் பத்துக் கிலோ மீட்டர் சாலையும் பாதி தூரம் ஒரே கல்லும் சரளையும் முள்ளும்தான்.மூன்று சாவுக்கொரு முறை நாங்கள் புதுச் செருப்பு வாங்கியே தீர வேண்டும்.ஊரில் யார் வீட்டில் சாவு என்றாலும் நாங்கள் அன்று தறிப் பட்டறை வேலைக்கும் போக முடியாது.
ஊரில் இருபதிலிருந்து இருபத்தைந்து வரை நாங்கள்மொத்தம் பத்துப் பதினைந்து பேர்தான் இருப்போம்.அதனால் சுடுகாட்டு முறை என்று வைத்துக் கொண்டாலும்,சமயங்களில் அடுத்தடுத்து நாங்கள் காதலிக்கும் பெண்களின் வீடுகளாகப் பார்த்து சாவு விழுந்து விடும்.அவர்கள்அழும் போது சம்பந்தப் பட்ட விடலைப் பையன்கள் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருக்க முடியுமா?
எங்கள் ஊரில் நிறையக் கல்யாணங்கள் ஊர்க் காரர்கள் செத்துப் போய்ச் சேர்ந்த சொர்க்கத்திலதான் நிச்சயிக்கப் படுகிறது.

அது மட்டுமல்ல,வெள்ளாங் கோவில் போகும் வரையில் வழி நெடுக ஏகப் பட்ட தடைகள்.இடைஞ்சல்கள்.தொந்திரவுகள்.சண்டை சச்சரவுகள்.பிணம் போகும் வழியில் வேறு ஏதாவது ஊரில் கல்யாணம் காட்சி என்றால்,மாப்பிள்ளை ஊர்வலம் முடியும் வரை நாங்கள் பிணத்தோடு காத்திருக்க வேண்டும்.வெளியே எங்கும் சாப்பிடவும் கூடாது.வெறும் டீயோடு சரி.கல்யாண ஊர்வலம் போகிறவர்கள் சும்மாவும் போக மாட்டார்கள்.கிண்டலடித்துக்கொண்டே போவார்கள்.
'ஏண்டா உங்க ஊர்லே யாரும் நல்லப் பொளைக்கவே மாட்டீங்களா?எப்போ எது ஒரு நல்ல காரியம் நடக்கும் போதும், குறுக்காலே ஒரு பொணத்தைத் தூக்கிட்டு வந்திடறீங்க?' என்பான் யாராவது ஒரு கல்யாண வீட்டுக்காரன் 'மப்'பில்.கல்யாண வீட்டுப் பெண்களும் அதைக் கேட்டு ஏதோ பெரிய காமெடி போலச் சிரிப்பார்கள் அப்போதுதான் எங்களுக்குப் பொத்துக் கொண்டு வரும்.
'ஆமாய்யா.நாங்க பெருமா நல்லூர்ச் சந்தையிலே இருந்து ரூபாய்க்கு மூணுன்னு பொணத்தை வாங்கிட்டு வர்ரோம்!' என்போம் நாங்கள்.
'எங்க ஊர்லே எல்லாம் நீயெல்லாம் உயிரோட இருக்கேன்னு சொன்னாலும் நம்ப மாட்டாங்கய்யா.ஊருக்கும் ஒலகத்துக்கும் பாரமா இருக்கிற இதையெல்லாம் கொண்டு போய்ப் பொதைச்சுட்டு வந்து மறுகாரியம் பாருங்கடா, தம்பிகளான்னு சொல்லிடுவாங்க'

'டேய்' என்று சண்டை ஆரம்பித்து விடும்.கல்யாண வீடென்றால் பிரச்சினை சீக்கிரம் முடிந்து விடும்.ஆனால் வழியில் ஏதாவது கோவில் உற்சவம்,என்றால்,எங்கள் பிணம் தாண்ட விடிந்து விடும்.ஏனென்றால் தெய்வத்தோடு எங்களால் சண்டை போட முடியாதென,எல்லா மனிதர்களுக்கும் தெரியும்.

தெய்வங்களுக்கு மனிதர்களின் பிணங்கள் மட்டும் ஆகாதென்று யார்தான் வகுத்து வைத்தார்களோ,அவர்களுக்குச் சாவு உடனடியாக வர வேண்டும் என நாங்கள் எல்லோருமே வேண்டிக் கொள்வோம்.வழியில் இருக்கும் கோவில் பண்டிகைகளின் போது,நாங்கள் நெடு நேரம் பிணத்தோடு உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும்.அப்போதுதான் கோவில்களில் நடக்கும்,கதை,நாடகம்,கூத்து,ஏதோ உபன்யாசம் என்று கூறுகிறார்களே அது,எல்லாமே யார் யாரோ பிரபலமான பெரிய மனிதர்கள் மூன்று,நான்கு மணி நேரம் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டியிருக்கும்.மரணத்தைப் பற்றிச் சுலபமாக அத்தனை நேரம் பேசி விட்டு அவர்கள் காரில்,சென்ற பின்,நாங்கள் பிணமாகக் கிடக்கும் அதே மரணத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு பத்துக் கிலோ மீட்டர் நடக்க வேண்டும்.

இந்தக் கொடுமையை நாங்கள் சீக்கிரமே முடித்து விட வேண்டுமென எண்ணியே நாங்கள் அரசாங்கத்தைப் பல வழிகளில் அணுகினோம்.தேர்தல் புறக்கணிப்பு, சாலை மறியல்,ரேஷன் கார்டுகளைக் கலெக்டரிடம் ஒப்படைத்தல் எனப் பல வழிகளில் போராடிய பின்னரே எங்கள்சுடுகாட்டுப் பிரச்சினைக்கு ஒரு முடிவு வந்தது மாதிரி தெரிந்தது.அரசுத் தரப்பில் ஹெல்த் ஆஃபிசரே, சுடுகாடு ஒதுக்கீடு தொடர்பாக முடிவெடுக்க முடியும் என்று கடைசி,கடைசியாக எங்களுக்குச் சொல்லப் பட்டது.
ஒரு குழந்தை புதிதாகப் பிறந்தால் என்ன கொண்டாட்டமோ, அதை விட மீறின மகிழ்ச்சியாக எங்களுக்கென்று ஒரு சுடுகாடு என்று கேள்விப் பட்ட போது கிராமமே அதனைக் கொண்டாடியது.
'மச்சான்,மாமா,பெரிசு, இனி நீ அக்கடான்னு மண்டையைப் போடலாம்பா' என்று வயதான கிழங்கட்டைகளெல்லாம் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடுவதைப் போல வரப் போகும் மரண நாளைக் கொண்டாடினார்கள்.

ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறத்தில் இருந்த புறம் போக்கு நிலத்தை,அரசாங்க ஜீப்பில் வந்து மக்கள் நல அலுவலர் (அந்தப் பதவியின் பேரெல்லாம், எங்களுக்குத் தெளிவாக விளங்கவில்லை) 'இதுதான் உங்கள் சுடு காடு ' எனக் கைகாட்டி விட்டுப் போனார்.

போகும் முன்னால் ஒரு குண்டையும் தூக்கிப் போட்டு விட்டுப் போனார்.'நடந்து முடிஞ்ச தேர்தல் ரிசல்ட் தெரியறதுக்குள்ளே, நீங்க இந்த இடத்தை சுடுகாடுன்னு ஆக்கிரமிச்சுடணும்.இல்லாங் காட்டி புதுக் கட்சிக்காரனுவ வந்தா,இந்தப் பொறம்போக்கு நிலத்தை அவனுக கட்சிக் கட்டிடம் அது இதுன்னு வளச்சுப் போட்டுட்டு,ப்ளாட்டுப் போட்டு வித்துடலாம்னு பேசிட்டிருக்கானுவ,அதையும் உங்க கிட்டே சொல்லிப்புட்டேன்.' என்று அந்த அரசு அலுவலர் கிசுகிசுத்ததும் நாங்கள் ஆடிப் போய் விட்டோம்.

இன்னும் ஒரு வாரத்தில் தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாகப் போகின்றன.அதற்குள்நாங்கள் எப்படி...புறம்போக்கு நிலத்தை ஆக்கிரமிப்பது அதுவும் சுடு காடென்று?அதற்கும் அந்த நல்ல மனம் கொண்ட ஆஃபிசரே வழி சொன்னார்.
'இன்னும் ஒரு வாரம் இருக்குள்ளே..அதுக்குள்ளே இங்கே ஒரு உங்க கிராமத்தைச் சேர்ந்தவங்க யாராச்சும் இறந்தா,அவஙக பொணத்தை இங்கே பொதைச்சிடுங்க! அரசாங்கத்துனாலே ஒதுக்கப் பட்ட இடத்துலே ஒரு தடவை பொணத்தைப் பொதைச்சுட்டோம்னா,அதுக்கப்புறம் எந்தக் கொம்பனாலேயும் அந்த இடத்தை வேறொரு காரியத்துக்குக் கேக்க முடியாது.அது பரம்பரைக்கும் சுடு காடுதான்!இதுதான் சட்டம். இந்தாங்க புடிங்க சர்டிஃபிகேட்டை!' என்று ஒரு மக்கிப் பேப்பரைக் கொடுத்து விட்டு அவர் ஜீப்பில் பறந்து விட்டார்.
இப்போது எங்கள் கிராமத்துக்குத் தேவை ஒரு வாரத்துக்குள் ஒரு சாவு!.ஒரு பிணம்.!!
2.

இளம் வட்டங்களாகிய நாங்கள் அதற்குப் பிறகு எங்கள் ஊரில் அலைந்ததைப் போலப் பிணந்திண்ணிக் கழுகுகள் கூட மனிதப் பிணத்துக்காக அலைந்திருக்க முடியாது.
முதலில் எங்களுக்கு இந்த விஷயத்தில் உதவப் போகும், 'ஆண்டவன் எப்போ என்னைக் கொண்டு போகப் போறானோ?' என்று தினமும் பத்துத் தடவையாவது பார்க்கிறவர்கள் அனைவரிடமும் சொல்லிப் புலம்பிக் கொண்டிருக்கும் கிழங், கட்டைகள் பட்டியலைப் போட்டோம்.

ஆஸ்த்மாவில் விடிய,விடிய இருமிக் கொண்டு மூச்சே அடைத்தாற் போல இருமிக் கொண்டிருக்கும் எண்பது வயதுப் பெரிசான கலியமூர்த்தி தாத்தா,முதுகெலும்பு தேய்ந்து போன வட்டி கந்தசாமி,வண்டிக்கார ஆறுமுகம்,எழுபத்தேழு வயசான நாகரத்ன அம்மாள்,பம்ப்செட் ராமசாமி,வாதம் செல்லமாள்,அப்பத்தா,அப்பிச்சி, இப்படி பதினாறு, பதினேழு டிக்கெட்டுக்கள் மேலுலகச் சுற்றுலாவுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.அவர்களை எல்லாம் ஒரு ரவுண்டு பார்த்து விட்டு வந்தோம்.
'என்ன தாத்தா, என்ன பாட்டி எப்படி இருக்கீங்க,சும்மா பார்த்துட்டுப் போலாம்ன்னுதான் வந்தோம்!' என்று நாங்கள் அசடு வழிய எங்கள்திடீர் 'விசிட்'டுக்கான காரணத்தைச் சொன்ன போது, அதுகள் எல்லாமே புரிந்து கொண்டன.எழுபது,எண்பது வருஷங்களாக எமனுக்கே டிமிக்கி கொடுத்துக் கொண்டு வாழும் அதுகளுக்கு எங்கள் உள்எண்ணம் புரியாதா என்ன?
'ஏண்டா உங்க கரிசனத்தைப் பத்தி எங்களுக்குத் தெரியாதா?வயசுப் புள்ளைகளை உட்டுட்டு எங்களைப் பார்க்க வருவீங்களாடா,திடீர்ன்னு?எப்படா மண்டையைப் போடுவோம்,கொண்டு போய்ப் பொதைச்சுட்டு சுடுகாட்டை அமுக்கிடலாம்ன்னுதானே பார்க்க வந்திருக்கீங்க! போங்க,போங்க நாங்க பார்க்காத சாவா?சங்குச் சத்தம் என்ன நீங்க கேக்கற சினிமாப் பாட்டா நினைச்சப்ப எல்லாம் கேக்கறதுக்கு?ஆண்டவன் எப்பக் கூப்பிடறார்ன்னு யாருக்குத் தெரியும்? அப்ப வாங்க போங்கடா!' என்று கோபமும் சிரிப்புமாக எங்களைப் பெரிசுகள் அனுப்பி விட்டன.

இரண்டு நாட்கள் ஓடி விட்டன.எங்களுக்குப் பதற்றம் கூடிக் கொண்டே போனது.மூன்றம் நாள் கதிரேசன் ஓடி வந்தான்,சாவடிக்கு.'டேய் அப்பத்தா வீட்டுக்குக் கம்பௌண்டர் பெரியப்பா வந்திருக்காரு.'
கம்பௌண்டர் பெரியப்பா பக்கத்து ஸ்பின்னிங் மில்லில் வேலை பார்த்து ஓய்வு பெற்றவர்.எங்கள் கிராமத்தின் அங்கீகரிக்கப் பட்ட ஒரே மருத்துவர் அவர்தான்.சீரியஸ் என்றால் அவரைத்தான் எல்லார் வீட்டிலும் கூப்பிடுவார்கள்.அப்பத்தா வீட்டில் கூப்பிட்டிருக்கிறார்கள் என்றால்,ஆத்தா நிலைமை மோசமாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.எல்லோரும் அப்பத்தா வீட்டுக்கு ஓடினோம்.ஊர்க் காரர்கள் நிறையப் பேர் அப்பத்தா வீட்டு வேப்ப மரத்தடியில் கூடியிருந்தார்கள்.கதையின் முடிவு தெரிந்த பின்னும் இழுத்துக் கொண்டு கிடக்கும் சினிமாப் படத்தின் கிளைமேக்ஸைப் பார்ப்பதைப் போல எல்லோர் முகத்திலும் ஒரு அசுவராஸ்யம்.
'ஆத்தாவுக்கு என்னடா வயசிருக்கும்?' என்று கேட்டான் காளி.
நான் ஆத்தா வீட்டு வேப்ப மரத்தைப் பார்த்தேன் ஒருநாள் அப்பத்தா என்னிடம் சொன்னது ஞாபகத்துக்கு வந்தது.
'வெங்கடேசு,நான் பெரிய மனுஷியாகி உக்கார்ந்தபோ இந்த வேப்ப மரம் என் இடுப்பொசரக் கன்னா இருந்துச்சுன்னாப் பார்த்துக்குவேன்! அப்படீன்னா, இப்ப என்னோட வயசு என்னவா இருக்கும்? கணக்குப் போட்டுச் சொல்லேன்!'
நான் நிமிர்ந்து அந்தப் பெரிய வேப்ப மரத்தைப் பார்த்தேன்.

ஒரு கல்யாணக் கூட்டத்துக்கே தாராளாமாகப் பந்தி பறிமாறும் அளவுக்கு அது பிரம்மாண்டமான மரம்!
நண்பர்களிடம் அப்பத்தா சொன்ன இந்தக் கணக்கைச் சொல்லி ஆத்தாவின் வயது என்னவாக இருக்கும் என்று கண்டு பிடிக்கச் சொன்னேன்.
அவர்களும் வேப்ப மரத்தைப் பார்த்தார்கள்.
'என்ன,ஆத்தா ஏசுநாதரை விட ரெண்டு வயசு மூத்ததாக இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்!' என்று அப்புக் குண்டன் அமைதியாகச் சொன்ன போது எங்களுக்குச் சிரிப்புத் தாங்க வில்லை.வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரித்த போது பெரியவர்கள் முறைத்தார்கள்.
கம்பவுண்டர் பெரியப்பா வெளியே வந்த போது எங்கள் கூட்டமே தேர்தல் முடிவைக் கேட்கும் ஆர்வத்துடன் அவரையே பார்த்தோம்.
'நிலைமை ரொம்ப மோசமாத்தான் இருக்கு.கை,காலு எல்லாம் வீங்கிடுச்சு.சாயந்திரம் வரைக்கும் தாங்கினாலே பெரிசு 'என்று அவர் அப்பத்தாவின் சாவை உறுதி படுத்திச் சொன்னதும் எங்களுக்கெல்லாம் தலைச்சன் குழந்தை ஆண் குழந்தை என்று அவர் சொன்னதைப் போல சந்தோஷம் தாங்க வில்லை.உடனே எல்லோரும் ஊர்க் கிணற்றடிக்கு ஓடினோம்.
3.
எங்கள் ஊர்க் கிண்ற்றடிதான் எங்களுக்கு ஆற்றங்கரை.கடற்கரை எல்லாமே.
இளவட்டங்களான ஆண்களும்,பெண்களும் சந்தித்துக் கொள்ள ஊர்ப் பெரிசுகளெல்லாமே அரசல் புரசலாகத் தெரிந்தே அனுமதித்திருக்கும் ஒரு 'குடி'இல்லாத 'பப்' அது.

காலை நேரத்தில் வீட்டில் இருக்கும் சம்சாரிப் பெண்களுக்கு நிறைய வேலைகள் இருக்குமாதலால் தங்கள் வீட்டில் இருக்கும் வயதுப் பெண்களை துணிமணிகள் துவைப்பதற்கும்,பாத்திர பண்டங்கள் கழுவுவதற்கும் அனுப்பி வைப்பார்கள்.அவர்களுக்குத் தண்ணீர் சேந்தித் தரும் பொறுப்பு எங்களுடையது.எல்லாப் பெரிசுகளும் இந்த இனிமையான வயதைக் கடந்து வந்திருப்பதனால் பஞ்சும்,நெருப்புமான நாங்கள் ஊர்க் கிண்ற்றின் ஈரத்தில் பாதுகாப்பாக நனைவதற்குக் கண்டும் காணாமல் ஆதரவு தந்தார்கள்.
அங்கே ஏற்கனவேஅம்பிகா,கமலா,ராணி,வைதேகி,மேகலா,கண்ணம்மா,சுந்தரி,ராசக்கா,தமிழரசி,மலர் எல்லோருமே வந்திருந்தார்கள்.எல்லோருக்குமே வயது பதினாறிலிருந்து பத்தொன்பதுக்குள்தான் இருக்கும் யாரும் இன்னும் இருபதைத் தொடவில்லை என்று ஊறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.
'எப்படி இருக்கு அப்பத்தாவுக்கு?'என்று என்னிடம் கேட்டாள் அம்பிகா.
கிணற்றுமேட்டில் இருக்கும் நாலைந்து உருளைகளில் ஒன்றில் கயிற்றை மாட்டிக் கிண்ற்றுக்குள் பக்கெட்டை விட்டவன் 'சாயந்திரம் வரைக்கும் தாங்கரதே பெரிசு' என்றேன்.
'பரவாயில்லே ஊருக்கு ஒரு நல்லது பண்ணிட்டுச் சாகணுங்கறதுக்காகத்தான் அப்பத்தா இத்தனை நாள் உயிரோட இருந்துச்சு போலிருக்கு 'என்றாள் கமலா ஆதங்கமாக.
'ம் இனி இவனுகளுக்கு ஜாலிதான்.பத்துக் கிலோ மீட்டர் பொணம் தூக்கற வேலை இல்லே'என்று சொல்லிக் கண்ணடித்தாள் மேகலா.
'ஆமா,இவனுக உருப்படியாச் செஞ்ச ஒரே நல்ல காரியம் அதுதான்.அதுவும் இல்லேன்னு ஆயிடுச்சா இப்போ!' என்று கிண்டல் செய்தாள் கண்ணம்மா.
'ஏய் யாரை பார்த்து வேறே நல்ல காரியம் பண்ணலேன்னு சொல்றே?சொல்றா,வெங்கடேசு,இந்த மூணு நாளா ராவெல்லாம் தூக்கம் முளிச்சு,இவளுகளுக்காக நாம என்ன பண்ணுனோங்கறதை!'
ஊர்ப் பொங்கல் விழாவிலிருந்து மற்ற எல்லாக் கோவில், கல்யாணம்,சடங்கு நிகழ்ச்சிகளின் போதெல்லாம் நான்தான் ஒரே வர்ணனையாளன்,அறிவிப்பாளன் எல்லாமே. தொண்டையச் செருமிக் கொண்டவன் 'இதனால் நம் கிராமத்தின் இளம் தேவதைகளான உங்களுக்கெல்லாம் சொல்லிக் கொள்வது என்னவென்றால், மாபெரும் நகரங்களில் மட்டுமே நடக்கும் அழகிப் போட்டி என்னும் அற்புதமான போட்டியை நமது ஊரிலும் நாங்கள் நடத்தி முடித்திருக்கிறோம்.' என்றேன்.
பெண்கள் எல்லோரும் திகைத்துப் போனார்கள்.
'அழகிப் போட்டி நடத்துனீங்களா? எப்படி? யாரை வெச்சு?' என்று வியப்பின் உச்சிக்கே போய்க் கேட்டாள் ராசக்கா.
'ஏன்? உங்களை எல்லாம் வெச்சுத்தான்!'என்றேன் நான்.
'எங்களை வெச்சா?'அதிர்ந்தாள் அம்பிகா.
'ஏன், உங்களுக்கும் அழகுக்கும் சம்பந்தமே இல்லையா?இப்படி அதிர்ரீங்க!' என்றான் கணேசு.எல்லோரும் அவனை முறைத்தார்கள்.
'நீ சொல்லுடா வெங்கடேசு என்ன கூத்துப் பண்ணி வெச்சிருக்கீங்க?' என்று சீரியஸாகக் கேட்டாள் அம்பிகா.
'ஒண்ணுமில்லே அம்பிகா.நாங்க ரெண்டு பிரிவாப் பிரிஞ்சுட்டோம். உங்களை முன்னாலே இருந்து பார்க்கற மாதிரி மாரியம்மன் கோவில் தூணிலிருந்து மறைஞ்சு நின்னுகிட்டுக்,கிணத்தடிக்கு நீஙக காலையிலே வர்ரப்போப் பாதிப் பேரு பார்ப்போம் மீதிப் பேரு தேர் முட்டிகிட்டே மறைஞ்சுகிட்டு,உங்களைப் பின்னாடி இருந்து பார்ப்போம்.பார்த்திட்டிருக்கும் போதே மார்க் போட்டுடுவோம்.இதே மாதிரி நீங்க குளிச்சு முடிச்சுட்டுப் போகும் போதும் .பார்த்தோம் .ஒருநாள் மாதிரி ஒருநாள் இருக்காதில்லையா? அதுதான் மூணு நாளா இந்தக் கணக்கை எடுத்திருக்கோம் அவனவன் தனித் தனியா மார்க்குப் போட்டு எங்கிட்டே கொடுத்துட்டான்.எல்லா மார்க்கையும் ராத்திரி முளுக்க உக்காந்து கூட்டிப் பார்த்துட்டு இப்ப அழகிப் போட்டி ரிசல்ட்டோட வந்திருக்கோம்.!'

பிரம்மித்துப் போனார்கள் அந்தக் கிராமத்து தேவதைகள்.
'என்ன ஒரு திமிரு பார்த்தியாடி இவனுகளுக்கு?' என்றாள் சுந்தரி.
'எல்லாம் நாம குடுக்கிற இடம்!'என்றாள் மலர்.
'இப்போ ரிசல்ட்டைத் தெரிஞ்சுக்கப் போறீங்களா,இல்லியா?' என்றேன் நான். எனக்குத் தெரியும்.எந்தப் பெண்ணுமே தன் அழகைப் பற்றி ஒரு ஆண் என்ன நினைக்கிறான் என்று தெரிந்து கொள்ளாமல் தூங்கவே மாட்டாள் என்று.'
கர்மம், கர்மம்!'என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டார்கள் அவர்கள் சிரிப்பும்,வெட்கமும்,பூரிப்புமாய்.
'சரி,சரி சொல்லித் தொலைங்கடா!'என்றாள் வைதேகி.நான் ரிசல்ட் பேப்பரைக் கையில் எடுத்ததும்,என் முகத்தையே ஆவலுடன் பார்த்தார்கள் தேவதைகள்.
'எங்கள் கனவுகளில் அன்றாடம் வந்து எங்கள் தூக்கத்தின் பெரும் பகுதியைக் கெடுக்கும் கனவுலகக் கன்னிகளே! இந்தத் தீர்ப்புக்களைநாங்கள் எழுதுவதற்குள் நாங்கள் பட்ட பாடு இருக்கிறதே,அதனை வார்த்தைகளால் சொல்லி மாளாது. சரி இந்த மாபெரும் அழகிப் போட்டியில் மூன்றாவது இடதைப் பிடித்த தாமிர மயில்...'
சஸ்பென்ஸ் தாங்க முடியவில்லை அவர்களுக்கு.'சீக்கிரம் சொல்லித் தொலையேண்டா,வெங்கடேசு!' என்று கத்தியே விட்டாள் தமிழரசி.
'மூன்றாவது இடத்தைப் பிடித்த தாமிர மயில் --ராணி!' என்று நான் அறிவித்ததும் பயல்களின் விசில் கரவொளிகளுக்கு மத்தியில் அந்தப் பெண்கள் வெட்கத்தில் சிரித்தது, மழைத் துளிகளுக்கு மத்தியில் ஏழெட்டு வான வில்கள் ஒரே நேரத்தில் உதயமானதைப் போலிருந்தது.
'ஏண்டா, இதை முதல்லேயே சொல்லித் தொலைச்சிருந்தா நாங்க கொஞ்சம் தலையவாவது வாரிட்டுப் பவுடர் கிவுடராவது அடிச்சுட்டு வந்திருப்போம்லே 'என்று சிணுங்கினார்கள் சில பேர்.
'அதுதான் கிராமத்தானுக மூளைங்கறது ! படிச்ச பட்டணத்துக் காரனுக நடத்துற மாதிரி இல்லாமே, பொண்ணுகளை எந்த எச்சரிக்கையும் பண்ணாமே அவங்களைப் பார்க்கணும்.அப்போத்தான் அவங்களோட ஒரிஜினல் அழகு தெரியும்.முதல்லேயே அவங்களை உஷார்ப் படுத்திட்டா, அவங்களோட மேக்கப்பும்,சொல்லிக் குடுத்த பயிற்சியுந்தான் தெரியும்.'
'பரவாயில்லே.நம்ம ஆளுகளும் அப்பபோ விவரமாத்தான் பேசறானுகடி!' என்று பாராட்டினாள் அம்பிகா.
'சரி,அடுத்தது யாருன்னு சொல்லு.'
'இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்த வெள்ளி மயில்--ராசக்கா!'
மீண்டும் கரவொலிகள்.விசில்கள்.சில பெரிசுகள் கிணற்றடியைக் கடந்த போது,நடப்பது என்ன என்று தெரியாமல் ஏதோ விடலைகள் சிரித்து அலம்பல் பண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றன என நினைத்துத் தங்கள் இளமையின் ஞாபகத்தில் உள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டு போனார்கள்.
'பின்னாடி இருந்து பார்த்த பசங்கதான், ராசக்காவுக்கு மார்க்கை அள்ளி வழங்கி இருக்காங்கன்னு அழகிப் போட்டி நிர்வாகம் இந்த இடத்தில் சொல்லிக் கொள்ளக் கடமைப் பட்டிருக்கிறது!' என்று நான் அறிவித்ததும் 'ச்சீய்' என்று என் முகத்தில் தண்ணீரை அடித்துக் கலாட்டாப் பண்ணினாள் அவள்.
'அடுத்து நீங்கள் ஆவலுடன் எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் முதல் இடமான தங்க மயில் பரிசு--அம்பிகா!' என்று நான் கத்தியதும் அம்பிகா முகம் சிவந்து நாணியதிற்கு இணையான அழகை இந்த உலகம் பூராவும் நீங்கள் எங்கு தேடினாலும் பார்க்க முடியாது.
எனக்கே நெஞ்சில் கும்மென்றது.பிறகுதான் எனக்கே தெரிந்தது,அது கதிரேசன் விட்ட குத்தென்று.
'ஏண்டா,உன் ஆளுதான் ஃபர்ஸ்ட்டுன்னு ,ரிசல்ட்டை மாத்திப் படிக்கிறீயாடா?' என்று அவன் கத்தியதும்தான் எனது பித்தலாட்டம் சபைக்கு அம்பலமானது. அதைப் பற்றி நான் கவலைப் படவில்லை.
'உன் ஆளுன்னு' என்று அவன் அம்பிகாவைச் சொன்னதும் அவள் அதைப் பரவசத்துடன் ஏற்றுக் கொண்டு என்னைப் பார்த்தை விட எனக்கு வேறென்ன பரிசு இருக்க முடியும்?
அந்தக் கிராமத்துக் கிணற்றடியில் நான் வாங்கிய ஆஸ்கார் விருது அது.!அதற்குப் பிறகு அவன் பேப்பரை வாங்கி 'முதல் பரிசு வாங்கிய தங்க மயில் வேறு யாருமல்ல-' என்று அவன் முடிவை அறிவிக்கும் முன் 'டேய் அங்கே பாருங்கடா!' என்று அதிர்ச்சியின் உச்சக் கட்டத்தில் கத்தினான் வேலு.எல்லோரும் பதறிப் போய்த் திரும்பிப் பார்த்தால்-அப்பத்தா!
சாயந்திரம் வரைக்குமே தாங்காது என்று கெடு வைத்திருந்த அப்பத்தா ஒரு மோளி துணியுடன் வேகுவேகு என்று கிணற்றடியை நோக்கி வேகமாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தது.
'அப்பத்தா' என்றோம் எல்லோருமே அதிர்ச்சியுடன்.
'பேராண்டிகளா, உங்களுக்குப் புண்ணியமாப் போகட்டும்.ஒரு நாலு பக்கெட் தண்ணி சேந்திக் கொடுங்கடா.அஞ்சு நாளுப் புடவைகளைத் துவைக்கனும்'என்றாள் அப்பத்தா.
'உங்களுக்கு உடம்பு முடியலேன்னு ..கம்பவுண்டர் பெரியப்பா..'அது எங்களை முடிக்க விடவில்லை.
'அந்தக் கட்டிதின்னிக்கு என் உடம்பைப் பத்தி என்ன தெரியும்.நானும் எங்க வீட்டு வேப்ப மரமும் ஒண்ணு..அது என்னிக்குச் சாயுதோ அன்னிகுத்தான் இந்தக் கட்டையும் சாகும்!' என்றாள் அப்பத்தா உறுதியாக.
நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டோம்.
'அப்ப அந்த வேப்ப மரத்தை வெட்டிச் சாய்ச்சுடலாண்டா!' என்றான் அப்புக் குண்டன் வழக்கம் போல அமைதியாக.பெண்களுட்பட எல்லோருமே சிரித்தார்கள்.
'என்ன தமாஸ் பண்றான் பேராண்டி?'என்று அப்பத்தா கேட்டாள்.'இது தமாஸ் இல்ல்லே பாட்டி.ரொம்ப சீரியசான மேட்டர்!'.என்றான் அவன்.
4.
நாளை தேர்தல் முடிவுகளை அறிவிக்கிறார்கள்.எங்கள் ஊரில் இன்னும் யார் சாவதாகவும் தெரியவில்லை.
எம்.எல் ஏ வாக நிச்சயம் பக்கத்து ஊர்ப் பெரும்புள்ளியான கருப்பையாதான் வருவார் என்று எங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.அவர் வந்து விட்டால் எங்கள் ஊர்ச் சுடுகாட்டுப் பிரச்சினையைப் பற்றி அவர் கவலையே பட மாட்டார் என்றும் நாங்கள் அறிவோம்.அது மட்டுமல்ல, எங்களுக்குச் சுடுகாட்டுக்கு என்று ஒதுக்கப் பட்டிருக்கும் புறம் போக்கு நிலத்தின் மீது அவருக்கு நீண்ட நாட்களாகவே ஒரு கண் ஏனென்றால் அதற்குப் பக்கத்தில்தான் அவருடைய நிலம் இருக்கிறது.இங்கு சுடுகாடு வந்து விட்டால் அவரது நிலத்தின் மதிப்பு வெகுவாகக் குறைந்து விடும்.இந்தப் புறம் போக்கு நிலத்தையும் தனது நிலத்துடன் சேர்த்து விட்டால் அது அவருக்கு மிகப் பெரிய லாபமாக இருக்கும்.
ஹெல்த் ஆஃபிசர் மனம் பொறுக்க முடியாமல், அவர் சொன்ன கெடு முடியும் நாளான இன்று எங்களுக்கு போன் செய்தார்.
'சாயந்திரம் நாலு மணிக்கு உங்க தொகுதிக்குப் புது எம்.எல்.ஏ வந்துடுவாரு. அப்புறம் உங்களோட சுடுகாட்டுக் கோரிக்கை என்னாகும்ன்னு தெரியுமில்லே?'
'தெரியும் சார்! என்ன பண்றதுன்னே தெரியலே.!'
'நிறையப் பெரிசுக இப்பவோ அப்ப்வோன்னு இருக்குதுன்னு சொன்னீங்களேம்பா?ஒண்ணும்---'
'இல்லே சார்!' என்றோம் பரிதாபமாக.
'சரி பார்ப்போம். இன்னும் மூணு மணி நேரம் இருக்குதில்லே.' என்றவர் அனுதாபத்துடன் விடை பெற்றார்.
கோவில் வழியாக வந்த போது பெரிசுகள் ஏதோ தீவிரமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கக் கடைசி நேர நம்பிக்கையுடன் அருகில் சென்று என்ன என்று கேட்டோம்.எங்கள் பட்டியலில் இருந்த வயதானவர்கள் கிட்டத் தட்ட எல்லோருமே இருந்தார்கள்.
'இல்லேப்பா.பொங்கல் விழா வருதில்லே..அதுலே வயசானவங்களுக்கு வெக்கிற ஓட்டப் பந்தயம் வேண்டாம்ன்னு முடிவு பண்ணியிருக்கோம்' என்றார் ஆஸ்த்மா தாத்தா.
'ஆமா தாத்தா வயசான காலத்துலே எதுக்கு ஓட்டப் பந்தயமெல்லாம் ஓடி, உடம்பைக் கெடுத்துட்டு..'என்றேன் நான் வெறுப்புடன்.
'அட இவன் யார்ரா புரியாமே பேசிட்டு..ஓட்டப் பந்தயத்துக்குப் பதிலா சடுகுடுப் போட்டி வெச்சுக்கலாம்ன்னு முடிவு பண்ணிட்டோம்!'
5.
இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் புது எம்.எல்.ஏ அதிகாரப் பூர்வமாக அறிவிக்கப் பட்டு விடுவார்.சோர்வுடன் சாவடியில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். 'குடு குடு வயசுலே,சடு குடு ஆடறேன்னு சொல்லுதுகளே பெரிசுக! இந்த லிஸ்ட் இனிமே பிரயோசனப் படும்ன்னு நினைக்கறே?' என்று எங்களுடைய மரணப் பட்டியலைக் காட்டிக் கேட்டேன்.
'இனி நம்ம ஊர்லே கிழவிக எல்லாம் ரெண்டாவது தடவையாச் சடங்காகி உக்காரப் போறாங்கன்னு நினைக்கிறேண்டா!' என்ற அப்புக் குண்டன் லிஸ்ட்டைக் கிழித்தெறிந்தான்.
அப்போது வேலு பதறியடித்துக் கொண்டு ஓடி வந்தான்.
'எந்தப் பெரிசுக்கோ நம்ம கஷ்டம் தெரிஞ்சு மண்டையைப் போட்டுடுச்சுடா' என்றேன் நான் உற்சாகமாக.
அழுதபடியே வந்த வேலு சொன்னான்.
'டேய்..நம்ம எலிமென்டரி ஸ்கூல் கட்டிடம் இடிஞ்சு விழுந்துடுச்சுடா' என்றான் அவன் கதறிய படியே.
'என்னடா சொலறே?' எங்களுக்கு ஒரு நொடி பேச்சே வரவில்லை.'நிறையக் குழந்தைக..கட்டிட இடிபாட்டுக்குள்ளே சிக்கி..'அவன் தேம்பினான்.
6.
அந்த மூன்று பள்ளிக்கூடக் குழந்தைகளைப் புதைத்ததிலிருந்து எங்களுக்கென்று ஒரு தனிச் சுடுகாடு கிடைத்தது.
சுடுகாடு மட்டும் பிரச்சினை இல்லை,சாவும் ஒரு மாபெரும் பிரச்சினை என்ற பாடத்தை ஒன்றாம் வகுப்பே படித்த அந்தக் குழந்தைகள் எங்களுக்கு நடத்தி விட்டுப் போயிருந்தார்கள்.
அந்தப் பிஞ்சுகளை பத்துக் கிலோ மீட்டர் நடக்காமல் இந்த முறை சுலபமாக அடக்கம் பண்ணினோம்.ஆனால் ஊருக்குள் அழுகைச் சத்தம் அடங்கத்தான் நீண்ட நாட்கள் ஆயின.

முழுமை

நாளைக் காலை ஆறு மணிக்குக் குல தெய்வமான வெங்காளி அம்மன் கோவிலில் தீ மிதிக்க வேண்டும், ஓய்வு பெற்ற தமிழ் ஆசிரியரான அருணாசலம்.ஆனால் இப்போது பிரச்னை என்னவென்றால்,அவர் இந்தப் பத்துப் பதினைந்து நாட்களில் முற்றிலும் நாத்திகராக மாறி விட்டிருந்ததுதான்!கடவுள்,அம்மன்,குலதெய்வம் என்பதெல்லாம் சுத்த ஏமாற்று வேலை,முட்டாள் தனமான நம்பிக்கை எனபதை அவர் மனதாரப் புரிந்து கொண்டார்.


வாழ்க்கை அவரைப் போட்டு வாட்டிய வாட்டலில்தான் அந்த உண்மை அவருக்குப் புலனானது.மனதின் உள்ளே பக்தி என்னும் மூட உணர்வு அறவே அற்றுப் போயிருந்தாலும் அவர் நாளை தீ மிதித்தே ஆக வேண்டும் என்பதே சூழ்நிலையின் விளையாட்டு.

அருணாச்சலத்துக்கு மூன்று குழ்ந்தைகள்.திருமணமான இரண்டு பெண்கள்.ப்ளஸ்2 படித்துக் கொண்டிருக்கும் கடைசிப் பையன் தனஞ்சயன் .தனலக்ஷ்மி, வரலக்ஷ்மி என்ற தனது இரண்டு பெண்களுக்குத் திருமணம் முடித்து வைத்ததிலேயே அவரது சேமிப்பெல்லாம் காலியாகிக் கடன்கள் தலைக்கு மேலே ஏறி விட்டிருந்தன.ஓய்வுதியம்,கட்டும் வட்டிகளுக்கே போதாமல் மேலும் மேலும் கடன் என்று வாழ்க்கை கடன் வாங்குவதற்காகவே என்றாகி இருந்தது.ஆனால் என்னதான் வறுமையின் கோரப் பிடிகளில் சிக்கித் துவண்டாலும் தனது குலதெய்வமான வெங்காளி அம்மன் மீது தான் கொண்டிருந்த பக்தியை மட்டும் அவர் எள்ளளவும் குறைத்துக் கொள்ளவில்லை.

ஆறு வயதிலிருந்து இந்த அறுபத்தோராம் வயது வரை வருடந்தோறும் அவர் திருக்கோவிலில் தீ மிதித்துக் கொண்டுதானிருக்கிறார்.அதற்கான கடுமையான விரதங்களை எந்த மனச் சுளிப்புமின்றி,தீவிரமான பக்தி தரும் உற்சாகத்துடன் மேற்கொண்டிருக்கிறார்.
ஆனால் இந்தப் பதினைந்து நாட்களில் அடுக்கடுக்காக நடந்த நிகழ்வுகள்தான் அவரது குலையாத நம்பிக்கையையும்,குன்றாத பக்தியையும் வேரோடு பிடுங்கி வீசி எறிந்து விட்டன.மூத்த பெண்ணின் மாமனார் திடீரெனக் காலமாகி விட,சம்பந்தி என்ற முறையில் அவர் செய்தே ஆக வேண்டிய திடீர்ச் செலவு இரண்டாயிரம் அவரைத் திக்கு முக்காடச் செய்து விட்டது.வழக்கமாக வட்டிக்குக் கடன் தரும் வேதமூர்த்தி, முந்தின வட்டி பாக்கியே இருக்கும போது மறுபடியும் கடன் என்பதை அறவே நிராகரித்து விட்டார்.என்ன செயவதென்று தெரியாமல் அருணாசலம் திரும்பி நடக்கும் போதுதான் பரிதாபப் பட்டு ,வேதமூர்த்தியே அந்த யோசனையைச் சொன்னார்.
நடக்கப் போகும் சட்ட மன்றத் தேர்தலில் போட்டியிடும் தேவகுமார்தான் ஓட்டுக்காக வீட்டுக்கு இரண்டாயிரம் என்று பணம் தந்து கொண்டிருக்கிறானே,அவனிடம் நீங்கள் ஏன் பணம் வாங்கக் கூடாது என்று அவர் சொன்ன யோசனையைக் கேட்டவுடனேயே திடுக்கென்றது அருணாச்சலத்துக்கு.

தேவகுமார் அவருடைய மாணவன்தான்.உண்மை, நேர்மை என்றெல்லாம் தானே தமிழ்ப் பாடம் நடத்திய மாணவன்.வாக்கு சேகரிப்பிற்காக தனது தெருவில் வந்த போது கூடத் ,தனது கால்களில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டு போனவன்.

அது மட்டுமல்ல,அவனும் அவன் சார்ந்த கட்சியும் மக்கள் நலனைக் கூறு போட்டு விற்றுக் கொண்டு தங்கள் சுயலாபத்துக்காகவே வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் என்பதும் அருணாச்சலத்துக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

ஓட்டுக்காகப் பணம் வாங்குவது என்பதே இதுவரையில் நெறி பிறழாத தனது வாழ்க்கை முறைக்குக் கேவலம்.அதிலும் அயோக்கியன் ஒருவனை மக்கள் பிரதிந்தியாகத் தேர்ந்தேடுப்பதற்குத்,தானே துணை போவதை எப்படி தமிழாசிரியரிலும் நல்லாசிரியர் விருது வாங்கிய அவரது மனச்சாட்சி ஒப்புக் கொள்ளும்?அவர் வேதமூர்த்தியின் யோசனையை ஏற்க மறுத்து விட்டு வந்து விட்டார்.

ஆனால் அவரது உறுதியை மகளின் கண்ணீர் கரைத்து விட்டது.அவளுடைய மாமனார் உயிருடன் இருக்கும் போதுதான் அவரது பெருந்தன்மையால் அருணாசலம் செய்ய வேண்டிய சீர் வரிசைகளைச் செய்யத் தவறிய போது பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் விட்டு விட்டார்.ஆனால் அவர் இறந்த பிறகாவது அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய முறைமைகளைச் செய்யா விட்டால் தான் புகுந்த வீட்டில் மானம் மரியாதையுடன் வாழ முடியாது என, அவர் முன்னால் பேசவே பயப்படும் தனலக்ஷ்மியே கோபமாகப் பேசிய போது அவரால் தனது கொள்கைகளைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்க முடியவில்லை.

தனது மாணவன் தேவகுமாருக்கு பொதுத் தொலைபேசியிலிருந்து போன் செய்தார்.பேசும் போது அவர் தமிழே அவரது தொண்டையை அடைத்தது.

அடித்ததும் தேவகுமார் அலட்சியமாக 'யாரு?'என்றான்.
'நான் அருணாசலம் பேசறேம்பா' என்றார் ஆசிரியர் குரல் கம்ம.
'யார் ஒயின் ஷாப் அருணாசலமா?'
'இல்லேப்பா.. உன்னோட தமிழ்... தமிழ் ஆசிரியர் அருணாசலம்,தேவகுமார்'
சில நொடிகள் கழித்தே அவர் யார் என்று அடையாளம் புரிந்து கொண்டான் தேவகுமார்.
'சார்...அய்யா! சொல்லுங்கய்யா..வணக்கங்கய்யா' என்றான் அவன் அதிமரியாதையுடன்.
இல்லே..உங்கிட்டே..ஒரு உதவி..'அருணாசலம் தடுமாறினார்.
தவறான வழியில் செல்லும் தன் மாணவனிடமே, ஓட்டுக்குப் பணம் கேட்கும் அந்தக் கொடூரமான சூழ்நிலை எந்த ஒரு நல்லாசிரியருக்கும் வரக் கூடாது எனத் தனது குல தெய்வமானவெங்காளியம்மனிடம் மனமார வேண்டிக் கொண்டார் அருணாசலம்.
'என்ன உதவி வேணும் ?எதுவா இருந்தாலும் சொல்லுங்கய்யா!'என்றான் தேவகுமார் பணிவாக.

ஒரு தீய மாணவன் தடம் புரண்ட தன்னை மாதிரியான ஒரு ஆசிரியரை விட எத்தனையோ மேலானவன் என்றெண்ணினார் அவர்.

'இல்லேப்பா..தேர்தல்லே.. நீ ஏதோ..ஓட்டுக்குப் பணம் தர்ரதா..'
'மன்னிச்சிடுங்க அய்யா..நீங்க சொல்லிக் கொடுத்த தர்ம நியாயத்தை எல்லாம் பின்பற்ற முடியாத அரசியல் வாழ்க்கையிலே நான் இருக்கேன், அய்யா!.உங்க முகத்துலே முழிக்கிற தகுதி கூட இப்போ எல்லாம் எனக்கில்லே..நல்லவனா இருன்னு சொல்றதைத் தவிர நீங்க எது சொன்னாலும் கேக்கறேன்!சொல்லுங்கய்யா..என்ன உதவி செய்யனும் நான்?'
'நான் சொல்லித் தந்ததை எல்லாம் நீ மறந்துட்டதுக்கு நன்றி சொல்றதுக்குத்தாம்பா நான் கூப்பிட்டேன்' என்றார் அவர் இறுதியாக.
'என்னங்கய்யா சொல்றீங்க?' அவனுக்குப் புரியவில்லை.
'எனக்கும் ஓட்டுக்குப் பணம் வேணும்பா!'என்றார் அவர் சட்டென்று. இந்த வார்த்தைகளை சீக்கிரம் கக்கி விட்டதில் அவருக்குப் பெரும் நிம்மதி வந்தது.
ஒரு நிமிடம் மறுமுனை அமைதியாக இருந்தது,அவருக்குத் தகித்தது.
'என்னோட மேனேஜர் சதாசிவம் உங்களை வீட்டுலே வந்து பார்ப்பான்!'என்ற தேவகுமார்போனைத் துண்டித்து விட்டான்.இந்த முறை அவன் அய்யா என்று அவரை அழைக்கவில்லை.

அவனது மேனேஜர் சதாசிவம் அரை மணி நேரத்தில் பணத்துடன் வந்து விட்டான்.
'எம்.எல்.ஏ சார் உங்களைப் பத்தித்தாங்க சதா பேசிட்டே இருப்பார். இன்னிக்கு மேடையேறி அவரு பொளந்து கட்டுறதுக்குக் காரணமே பள்ளிக் கூடத்துலே நீங்க சொல்லிக் கொடுத்த தமிழ்தான்னு அடிக்கடி சொல்லுவாரு!'
யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழி போல் இழிவானது எங்கும் காணோம் என்று பாரதியை மாற்றிக் கத்த வேண்டும் போலிருந்தது அவருக்கு.அதற்குப் பிறகு சதாசிவம் செய்ததுதான் அவரது வேதனையின் உச்சக் கட்டம்.
'ஹி..ஹி..சார் தப்பா நெனைச்சுக்கக் கூடாது யாரா இருந்தாலும் இப்படிச் சத்தியம் வாங்கிட்டுப் பணம் தர்ரதுங்கறது தான் எம்.எல்.ஏ சாரோடே பாலிசி.'என்றவன் ஒரு ப்ளாஸ்டிக் தட்டு,வெற்றிலை,பாக்கு எல்லாம் எடுத்தான்.
ஓட்டை மாற்றிப் போடக் கூடாதெனக் குலதெய்வத்தின் மீது குடும்பத்தினர் அனைவரையுமே சத்தியம் செய்து தரச் சொன்னான் அவன்.தான் செய்யும் தவறுக்கு வெங்காளியம்மனே சாட்சி என்ற போதுதான்,இந்தக் கீழ்த்தரமான சூழ்நிலைக்குத் தன்னை ஆளாக்கி வேடிக்கை பார்க்கும் தெய்வத்தின் மேலேயே அவருக்கு வெறுப்பு வந்தது.

அனுதினமும் தவறாமல் கோவிலுக்குச் சென்று கொண்டிருந்த அவர் அதற்குப் பிறகு குல தெய்வம் கோவிலுக்கே போகவில்லை. ஆனால் அதற்கும் அந்தத் தெய்வம் விடவிலை.ஒருநாள் தீ மிதி விழாக் குழுவினர் அவரது வீட்டுக்கே வந்து விட்டார்கள்.வெங்காளி அம்மனின் ஸ்தல புராணம் எழுதிப் புத்தகமாய்க் குண்டம் மிதிக்கும் நாளில் வெளியிட வேண்டுமாம்.அதை எழுதுவதற்கு ஊரிலேயே அவரை விடத் தகுதியான நபர் கிடையாதென விழாக் குழுவினர் ஒட்டு மொத்தமாகத் தீர்மானித்து விட்டார்களாம்.

உடனடியாக அவர்களது கோரிக்கையை அருணாசலம் நிராகரித்து விட்டார். அவரது மனதுக்குள் வெங்காளி அம்மன் மேல் இருந்த வெறுப்பு குண்டத் தீயை விடக் கொடூரமாக எரிந்து கொண்டிருக்கும் போது,அம்மனின் ஸ்தல புராணத்தை அவர் எப்படி எழுத முடியும்?ஆனால் வந்தவர்களோ விடவில்லை.ஸ்தல புராணம் எழுதுவதற்கு ஐயாயிரம் பணம் தருவதாகச் சொல்லி முன்பணம் ஆயிரம் ரூபாயும் அவரது கையில் திணித்து விட்டார்கள்.

அம்மன் மீதிருந்த கோபத்தை விட ஆயிரம் ரூபாய் பணம் பெரியதாக இருந்ததால் அவர் வேறு வழியின்றி ஒத்துக் கொண்டார்.
சிறு வயதிலிருந்து செய்ததைப் போலவே இந்த வருடமும் அவர் தீ மிதித்து விட்டு வந்த பக்திக் கோலத்திலேயே அவரே எழுதும் ஸ்தல புராணம் புத்தகதையும் வெளியிட வேண்டும் என்பது வந்தவர்களின் ஏற்பாடு.மீதிப் பணம் நான்காயிரம் அவருக்கு அங்கேயே வழங்கப் படும்.

ஒரு, ஒரு சதவீதக் கடனாவது அடையும் என்ற ஒரே சின்ன ஆறுதலுக்காக,தனது வறுமை அளித்திருக்கும் பொய்மைதான் கடவுள் என்பதை மனதார உணர்ந்து கொண்ட அருணாசலம் தீ மிதிக்கவும், ஸ்தல புராணம் என்ற அநியாயமான ஏமாற்று வேலையைப் பரப்பும் புத்தகத்தை எழுதவும் மனம் கசந்து ஒப்புக் கொண்டார்.

முத்தாய்ப்பாக நடந்த நிகழ்வு ஒன்றுதான் அறவே அவர் மனதில் அது நாளும் குடி இருந்த வெங்காளி அம்மனைத் தூரத் தூக்கி எறிந்து விட்டது.

வீட்டு வாடகை பாக்கியைக் குண்டம் மிதித்துக் கிடைக்கும்,ஸ்தல புராணப் புத்தகப் பணத்தில் தருகிறேன் என்று தவணை சொல்வதற்காக வீட்டுக்காரரைத் தேடிச் சென்றார் அருணாசலம்.வீட்டுக்காரர் தனது பிறந்த நாளைப் பக்கத்தில் இருக்கும் டாஸ்மாக் பாரில் கொண்டாடிக் கொண்டிருப்பதாகக் கேள்விப் பட்டு அங்கே சென்றார் அவர்.
குடியில் இருந்த வீட்டுக்காரர் குடி ஒன்றுக்கே வரும் வக்கிர புத்தியில் அவரையும் குடித்தே தீர வேண்டுமென அருணாசலத்தைப் பிழிந்து விட்டார்.தான் இது வரை மதுவைத் தொட்டதே இல்லை என்று அருணாசலம் சொன்னதும் வீட்டுக்காரருக்குக் குஷி பிய்த்துக் கொண்டது.காமுகன் கையில் கிடைத்த கன்னிப் பெண் போலானார் அருணாசலம்.அவர் குடித்தால் வாடகையை இன்னும் மூன்று மாதங்களுக்குத் தள்ளிப்போடுவதாக அவர் வாக்களித்தார்.

இயலாமைக்கே வரும் வெறுப்பில் அதற்கும் தலையாட்டி விட்டார் அருணாசலம்.
அம்மனுக்கு இருக்கும் விரதத்தைக் கறைப் படுத்துகிறோம் என்பதில் அவருக்கே தான் இத்தனை நாள் நம்பிய ஒரு பொய்யான பேராற்றலுக்கு எதிர்த்துச் சவால் விடுகிறோம் என்ற புதியதொரு பேராண்மையை உணர்ந்தார் அருணாசலம்.
ஆர்டர் கொடுக்க பார் ஆளைக் வீட்டுக்காரர் கூப்பிட்டவுடன் 'என்ன சார் வேண்டும் ?'என்று வந்த பையனைப் பார்த்து அதிர்ந்து போனார் அருணாசலம்.

தனஞ்ஜயன்! ப்ளஸ் டூ படிக்கும் தனது மகன் டாஸ்மாக் பாரிலா வேலை செய்கிறான்?
தினமும் வேறொரு நண்பன் வீட்டில் படிக்கச் செல்கிறேன் என்று கூறி விட்டுத் தனஞ்ஜயன் பாரில் வேலை செய்யவா வருகிறான்?
அவ்வப்போது வீட்டுச் செலவுக்கு நண்பனிடம் பணம் வாங்கி வருவதாகச் சொல்லி அவன் கொடுத்த பணம் இப்படியா வருகிறது?

மற்றவர்கள் முன்னால் தாங்கள் தந்தையும் மகனுமே என்று இருவருமே அறிமுகம் செய்து கொள்ள முடியாத சூழ்நிலை.
அறுபத்தொரு வயதில் அவரது முதல் கிளாஸ் மதுவை மகனே ஊற்றிக் கொடுத்தான்.
இதற்கு மேல் அம்மனாவது! தெய்வமாவது!!
**********************************
தீ மிதி விழா.
கடவுளே இல்லை, இல்லை என்றே அவர் எழுதிய ஸ்தல புராணத்தைப் படித்த கோவில் பிரமுகர்களும்,பலரும் இப்படி ஒரு பக்திக் காவியத்தைத் தாங்கள் இதுவரை படித்ததே இல்லை என்று மனமுருகிச் சொன்ன போது பலநாட்களுக்குப் பிறகு வாய் விட்டுச் சிரித்தார் அருணாசலம்.

குண்டத்தீ அவர் முன்னால் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.அவர் அதனை வெறியுடன் பார்த்தார்.
தான் இதுவரை நம்பிய பொய்யே தீயாக அவர் முன் எரிகிறது.
தன்னை நம்பிய மனைவி மக்களைப் பட்டினி போட்டு விட்டுத்,தான் நம்பிய மடமைக்காக வாழ்க்கையையே பறிகொடுத்த தனது முட்டாள்தனத்துக்குத் தண்டனை இந்தத் தீயில் எரிந்து சாமபலாவதுதான்.தனது கால்களில் தொடங்கித் தன் உடல் முழுதும் பற்றி எரியட்டும் அந்தக் குண்டத் தீ.

தானே தனக்குக் கொடுக்கும் தண்டனையாக முழுமையான பக்தியின்மையுடன் குண்டம் இறங்கினார் அருணாசலம்.
ஒரு கணம் கூட அம்மனை நினைக்காமல்,தனது மடமையை மட்டும் எண்ணி எண்ணி மறுகிய ஆவேசத்துடன்,பரிபூரண வெறுமையுடன் தீயில் நடந்தார் அவர்.
தீயை விட்டு வெளியே வரும் போது கூட அவர் தன்னிலையில் இல்லை.
வெறுப்பின் உச்சத்தில் தன்னையே மறந்த ஆவேசம் கூடப் பரவசமாய்த்தான் இருக்கிறது.
அவரது கால்களில் யாரோ தண்ணீரைக் கொட்டிய போதுதான் நினைவு திரும்பினார் அருணாசலம்.
ஆனால் விந்தையிலும் விந்தை ,
பாதங்களைக் குனிந்து அவர் பார்த்த போது, ஒரு சின்னத் தீக்காயம் கூட இன்றிச், சில்லென்றிருந்தன பாதங்கள்.
திகைத்துப் போய் 'இது எப்படி சாத்தியம்?'என்ற அவரது ஆச்சரியமான கேள்விக்குச் சுளீரென விடை கிடைத்தது.
ஸ்தல புராணத்துக்காகத் தான் படித்து எழுதிய உபநிடத வரிகள்.
'அங்கேயும் முழுமை.இங்கேயும் முழுமை
முழுமையிலிருந்து முழுமை வந்த பிறகும்
முழுமையே எஞ்சி நிற்கிறது..'
பக்தி அல்லது பக்தியின்மை முக்கியமல்ல,அவற்றின் முழுமையே முக்கியம் என்று யாரோ அவருடைய உள்மனதில் உணர்த்தினார்கள் .

திரும்பி வெங்காளி அம்மன் சிலையைப் பார்த்தார் அவர்.
கருணை மட்டுமல்ல, உக்கிரத்தின் முழுமையும் தெய்வ நிலைதான் என்ற அவளது சீற்றத்தின் பொருள் புரிந்தது.
இன்பம் மட்டுமல்ல, அவலமும் வாழ்க்கைதான் என்று வெங்காளி அம்மன் அவருக்குக் கோபமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.
**********************************************************
நான்காயிரம் ரூபாயைத் திருப்பிக் கொடுத்த அருணாசலத்தை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார் அறங்காவலர்.
'எதுக்கு ஆசிரியரே, அம்மன் குடுத்த பணத்தைத் திருப்பிக் குடுக்கறீங்க?'
'கோவில் பார்கிங் கான்றாக்டுக்கு உங்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய மாமூல்! கான்றாக்ட் எனக்குத்தான் இந்தத் தடவை கிடைச்சாகணும்'என்று உறுதிபடக் கூறிவிட்டுத் திரும்பி நடந்தார்,அருணாசலம்.
வாழ்க்கையை உக்கிரமாகப் பார்க்கத் தொடங்கி இருந்தார் அவர்,முதன் முறையாக.