நான் விஜயமங்கலம் சின்னசாமி. ஒரு இளம் திரைப்பட இயக்குனன். எனக்குத்தான் இந்த அனுபவம் நிகழ்ந்தது.
விஜயமங்கலம், ஈரோடு மாவட்டத்தில் கோவை செல்லும் நெடுஞ்சாலையில் உள்ள ஒரு சிற்றூர்.சாலை ஓரத்தில் எனது அப்பா நாச்சிமுத்து ஒரு டீக்கடை வைத்துள்ளார்.
எனது அம்மா வள்ளியம்மாள் சுட்ட மசால் வடையில் மயங்கிக்,கோவையிலிருந்து வடநாடு செல்லும் நிறைய லாரி டிரைவர்கள் குடும்பத்துக்காக வாங்கிச் செல்லும் வடைப் பொட்டணங்கள் நடு வழியில் கடக்கும் காவேரி ஆற்றுப் பாலங்களிலும்,கோதாவரி ஆற்றுப் பாலங்களிலுமே காலியாகி விடும் சிறப்பு எங்கள் கடைக்கு உண்டு.அம்மா சுடும் ஆம்லெட்டுக்களுக்காகவே கோழிகள் தனியாக முட்டையிடுகின்றனவா என்று கேட்காத டிரைவர்களே அந்த நெடுஞ்சாலையில் கிடையாது.
45 வயது வரை,அப்பா போட்ட டீயும், 40 வயது வரை அம்மா சுட்ட வடைகளும், ஆம்லெட்டுகளுமே என்னைச் சென்னை அண்ணா பலகலைக் கழகத்தில் கட்டிடக் கலைப் பொறியியல் படிப்பு வரைக்குமே இட்டுச் சென்றன.ஆனால் அவ்வளவு கஷ்டப் பட்டுப் படித்த படிப்பை இரண்டாவது ஆண்டிலேயே பாதியில் விட்டு,விட்டுப்,பிரபல திரைப்பட ஒளிப்பதிவு இயக்குனரான அசோக் மேத்தாவிடம் உதவியாளனாகச் சேர்ந்து விட்டேன்.
அடுப்பின் வழியே கொதிக்கும் பாலிலும்,எண்ணையிலும் அவர்கள் பார்த்துச் சுவைத்த வாழ்க்கையை,அசோக் மேத்தாவின் காமிராக்களின் வழியே குளிர்ந்த வைகறைகளிலும்,பனி மூட்டத்தில் வெட்கப் பட்டுச் சிரிக்கும் ரோஜாக்களிலும் நான் ருசித்த விந்தையை, நான் ரசித்த அளவுக்கு என்னைப் பெற்ற கிராமத்துப் பெற்றோர்கள் ரசித்தார்களா எனபது இது வரைக்கும் எனக்குத் தெரியாது.
'ஆனா,வள்ளி! நாமதான் நம்ம பையனுக்குத் தெரியாமே சின்னசாமின்னு பேரு வெச்சுட்டோம்ன்னு நினைக்கிறேன்!உண்மையிலே அவன் ரொம்பப் பெரியசாமி தெரியுமா?' என்பாராம் அப்பா, இரவு மூன்று மணிக்குக் கடையை மூடி விட்டு வந்த அசதியுடன்.
அம்மா, பெருந்துறை சந்தைக்குப் போய் விட்டு வந்த காய்கறி மூட்டை முடிச்சுக்களுக்கு நடுவில் அமர்ந்து சென்னையிலிருந்து எப்போதாவது ஊருக்கு வரும் என்னிடம் சொன்ன வார்த்தைகள் இவை.
பெற்றவர்கள் மகனை நேசிக்கும் அளவுக்கு,மகன்கள் பெற்றவர்களை நேசிக்கிறார்களா என்று எனக்குள்ளேயே நான் கேட்டுக் கொண்டது அப்போதுதான்.
வடபழனியில் ஒரு மொட்டை மாடியில் இருந்தது எனது அறை.ஒரு சின்ன பத்தடிக்குப் பத்தடி அறை.நடுவில் காலி மொட்டை மாடித் தளம்.எதிரே தடுப்புச் சுவரருகே ஒரு குளியலறை.கழிப்பறை.
அறை ஜன்னல் கதவுகளைத் திறந்தால் மட்டும், வாழ்க்கையின் நம்பிக்கையே எதிரே,அருகிலேயே தெரிவதைப் போல வடபழனிக் கோபுரம்.வடபழனி ஆலய மணி ஓசை கூடக் கேட்குமளவுக்கு முருகன் எனது அறைக்கு அருள் புரிந்திருந்திருந்தார்.நான் வடபழனிக்குப் போவதே இல்லை.ஆனால் முருகன் மட்டும் எனது அருகிலேயே இருந்தார் எனபதை மட்டும் நான் அடிக்கடி படப்பிடிப்புக்குச் செல்லும் அதிகாலைகளில் உணர்வேன்.
எனது ஒளிப்பதிவு இயக்குநரிடம் பெரிய படங்கள் வேலை பார்க்கும் போது, அவை எல்லாம் எவ்வளவு அபத்தக் களஞ்சியங்களாக உருவாகிக் கொண்டிருக்கின்றன எனபதை, அவருடனேயே அவர் மது அருந்தும் தனிமைகளில் வாதிடுவேன்.அவர் சிரிப்பார்.
'சினிமாங்கறது வெறும் ஆர்ட் மாத்திரமில்லே.பெரிய பிசினஸும் கூட.சரஸ்வதியும்,லக்ஷ்மியும் நாட் ஆல்வேய்ஸ் குட் ஃப்ரண்ட்ஸ்!' என்பார் அசோக் மேத்தா.
'சினிமாவுலே மாத்திரமில்லே,வாழ்க்கையிலும் கூட இதுதான் உண்மை.சரஸ்வதிக்கும், லக்ஷ்மிக்கும் நடக்கற சண்டையிலே பெரும்பாலும் லக்ஷ்மிதான் ஜெயிப்பா.இல்லே சரஸ்வதி விட்டுக் குடுத்துடுவா!' என்பார் அசோக் மேத்தா.
ஒருநாள் நான் பாண்டி பஜாரில் செருப்பு வாங்க அலைந்து கொண்டிருந்த போது, அசோக் மேத்தாவிடமிருந்து ஃபோன் வந்தது.உடனே வீட்டுக்கு வரும் படி அழைத்தார்.
நான் பஸ் பிடித்து அவரது அண்ணா நகர் வீட்டுக்குப் போனபோதுதான் அவர் எனக்கு டாக்டர் நிர்மல் குமாரை அறிமுகப் படுத்தினார்.டாக்டர்,அமெரிக்காவில் நியூஜெர்சியில், மிகப் பெரிய கண் மருத்துவராக முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகப் பணியாற்றுகிறார் என்பதெல்லாம் எனக்குப் பின்னால்தான் தெரிந்தது.அசோக் மேத்தாவின் ஒளிப்பதிவுக் கலைக்கு அந்தக் கண் மருத்துவர் ஒரு தீவிர ரசிகர்.அசோக் மேத்தாவின் இயக்கத்தில் ஒரு படம் பண்ண வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் வந்திருக்கிறார்,டாக்டர் நிர்மல் குமார்.
'டாக்டர் நிர்மல்,எனக்கு லென்ஸும்,லைட்டிங்கும்தான் தெரியும்.ஆனாக் கதை தெரிஞ்சவன் இந்தப் பொடியன்தான்.இவனை டைரக்டராப் போட்டுப் படம் பண்ணுங்க,நான் காமிராப் பண்றேன்!'என்றார் ஐம்பது வயதான எனது குருநாதர்.
நான் திகைத்துப் போய் நின்று விட்டேன்.
நிர்மல் குமார் என்னைச் சந்தேகத்துடனேயே பார்த்தார்.
'உம் பேரு?'
'சின்னசாமி!' என்றேன்.
நிர்மல்குமார் அசோக் மேத்தாவை ஒருமுறை பார்த்து விட்டுப் பிறகு என்னிடம் கேட்டார்.
'நீ படம் டைரக்ட் பண்ணுவியா?'
அவர்கள் இருவரையும் ஒரு கணம் பார்த்தேன்.
வடபழனி ஆண்டவனின் கோபுரத்தை மட்டும் நினைத்துக் கொண்டு 'பண்ணுவேன்,சார்!'என்றேன்.
நான் வேலை பார்த்த பெரிய படங்களின் மேல் இருந்த கோபத்தில்தான்,எனக்கு அந்தத் துணிச்சலே வந்ததென்று இப்போது நினைக்கிறேன்.
'கதை வெச்சிருக்கியா?' என்றார் நிர்மல் குமார்.
'இருக்கு சார்!' என்றேன்,கதை என்னவென்று தெரியாமலேயே.
'இப்பவே சொல்ல முடியுமா?'
ஒரு நிமிடமே அமைதி.
'பாத்ரூம் போயிட்டு வந்து சொல்லட்டுமா,சார்?' என்றேன்.
'ஓ,ஷ்யூர்!' என்றார் நிர்மல்குமார் மெல்லிய புன்னகையுடன்.
அசோக் மேத்தா மட்டும் என்னையே உன்னிப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
பாத்ரூமில் சிறுநீர் கழிக்கும் போது, என் மனமே காலியாக இருந்தது.
வாஷ் பேசினில் முகம் கழுவும் போது மட்டும், அம்மா சொன்ன அப்பாவின் வார்த்தைகள் எனக்குள் எதிரொலித்தன.
'நாமதான் நம்ம பையனுக்குத் தெரியாமே சின்னசாமின்னு பேரு வெச்சுட்டோம்ன்னு நினைக்கிறேன்!உண்மையிலே அவன் ரொம்பப் பெரியசாமி தெரியுமா?'
முகத்தை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டு வந்து அவர்களிடம் எனது கதையைச் சொன்னேன்.
அடுத்த மாதம், அந்தக் கதையின் ஷூட்டிங்குக்குத்தான் நான் நியூயார்க் போகிறேன்!
(படப் பிடிப்புத் தொடரும்)
கதை லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
கதை லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
சனி, நவம்பர் 21, 2009
திங்கள், நவம்பர் 02, 2009
காதல மலரும் கணங்கள் 9
அமிர்தவர்ஷினி
---------------------
9.
அப்பாவிடம் எங்கள் காதலைச் சொன்ன அடுத்த நாள் அமிர்தவர்ஷினி என்னைப் பார்க்க வரவில்லை.ஃபோனிலும் கிடைக்கவில்லை.ஏதாவது அவளுக்கே உடம்புக்குச் சரி இல்லையா?
மதியம் அப்பா சாப்பாடு கொண்டு வந்த கொடுத்த போது, அது ஹோட்டல் சாப்பாடாக இருந்தது,எனக்கு இன்னும் ஐயத்தைக் கிளப்பியது.அப்பாவுக்கே அன்று இரவு ஃபோன் செய்து கேட்டேன்.சேஷாத்திரி அங்கிளுக்கு உடம்புக்குச் சரி இல்லை என்று அவரது வீட்டுக்குச் சென்றிருக்கிறாள் என்று அப்பா சொன்ன போதுதான் நான் கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்தேன்.ஆனால் அன்று மாலையே சேஷாத்திரி அங்கிள் எதேச்சையாக என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தார்.அவரே அமிர்தவர்ஷினியைத் தேடி வந்திருந்தார்.இதைக் கேட்ட பிறகுதான் நான் பதறிப் போனேன்.
அப்பா என்னிடம் எதையோ மறைக்கிறார் என்று புரிந்தது.
அடுத்த நாள் மதியம் அப்பா எனக்குச் சாப்பாடு எடுத்து வந்த போதுதான் உண்மை புரிந்தது.
'அமிர்தவர்ஷினி எங்கேப்பா?' என்றேன் எடுத்த எடுப்பில்.
அப்பா என்னை ஒரு முறை ஆழமாகப் பார்த்தார்.
'இனி அவ இங்கே வர மாட்டாப்பா'
'ஏன்?'
'அவளை நான் வேறே ஊருக்கு அனுப்பிட்டேன்.' என்றார் அப்பா.
நான் ஒரு கணம் திகைத்துப் போய் விட்டேன்.
'ஏம்பா?'
'சாகப் போற என்னோட மகனுக்காக வாழப் போற அந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கையைப் பலி குடுக்க நான் தயாரா இல்லே!' என்றார் அப்பா அமைதியாக.
'அப்பா' என்று கத்தியே விட்டேன் நான்.
'நாங்க ரெண்டு பேரும் உயிருக்குயிராக் காதலிக்கிறோம்ப்பா'
'ரெண்டுலே ஒரு உயிருக்குக் கேரண்டி இல்லையேப்பா!' என்றார் அவர், முற்றிய துயரத்தில் மட்டும் வரும் அமைதியுடன்.
'அமிர்தவர்ஷினியே இதுக்கு ஒத்திருக்க மாட்டாளேப்பா?'
'நானே ஒத்துக்காத விஷயத்தை அவ எப்படிப்பா ஒத்துக்குவா? அவ பெரியவங்களை மதிக்கிற பொண்ணு!' என்றார் அவர்.
'சரி.அவளை எங்கே அனுப்பப் போறீங்க? அவகிட்டே நான் பேசிக்கிறேன்.'
'நீ பேசக் கூடாதுங்கறதுக்காகத்தானே, உன்னை இனிப் பார்க்கக் கூடாதுன்னு சத்தியம் வாங்கிட்டு அவளை நம்ம வீட்டுலே இருந்தே அனுப்பிச்சுட்டேன் '
நான் அவரை வெறுமையின் ஆழத்துடன் ஒரு கணம் பார்த்தேன்.
'இதுவரைக்கும் என்னோட அப்பா ஒரு புழு,பூச்சிக்குக் கூட துரோகம் பண்ணியிருக்க மாட்டார்ன்னு என்னோட ஃப்ரண்ட்ஸ்கிட்டே எல்லாம் அடிக்கடி உங்களைப் பத்திப் பெருமை அடிச்சுட்டிருப்பேன்.இப்போ எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து வெச்சு உங்க சொந்த மகனையே கொன்னுட்டீங்களேப்பா!' என்றேன் நான் கண்களில் ஈரம் வற்றிப் போய்..
சற்று நேரம் தலை குனிந்து நின்றிருந்த அப்பா, மெல்லத் தலை நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தார்.
முழுக்க வடிந்திருந்தார் அவர்..
'உங்க அம்மாவை இழந்து முப்பது வயசுலே நான் பட்ட கஷ்டத்தைப், பதினெட்டு வயசுலிருந்தே அந்தப் பொண்ணு அனுபவிக்கறதை என்னாலே பார்க்க முடியாதுப்பா! காதலோட வலி, என்னன்னு உன்னை மாதிரி சின்னப் பசங்க மட்டுமில்லே..,என்னை மாதிரி வயசானவங்களும் புரிஞ்சுக்குவாங்கன்னு ஏனோ உங்களுக்குத் தெரிய மாட்டேங்குது!' என்றார் அப்பா,குரல் உடைய .
தளர்ந்திருந்திருந்த அவரை நான் அணைத்துக் கொண்டேன்.
'என்னை மன்னிச்சுடு,சரவணா' என்று அப்போதுதான் அவர் கதறினார்.
'நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்காமே பேசினப்போ அழாமே,இப்போ முழுக்கப் புரிஞ்சுகிட்டதுக்கப்புறம் ஏம்பா அழறீங்க?' என்று அவரை இன்னும் ஆறுதலாக அணைத்துக் கொண்டேன்.
அவர் கொண்டு வந்திருந்த மதிய உணவைச் சாப்பிட்டு முடித்தேன்.அவர் அரைகுறை நிம்மதியுடன் என்னிடம் விடை பெற்றுப் போனார்.
பிறகு சற்று நேரம் அமிர்தவர்ஷிணி என்னிடம் கொடுத்திருந்த ஆஜ்மீர் பாபாவின் திருக்குரான் கையெழுத்துப் பிரதியைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.
அவளை இனிமேல் பார்க்க முடியாது என்பதை நினைத்தாலே ஆக்சிஜன் இல்லாத காற்றை சுவாசிப்பதைப் போல, நெஞ்சை அடைத்து மூச்சுத் திணறியது.
கையில் இருந்த அந்த வேத நூலின் கையெழுத்துப் பிரதியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
'எப்படி இத்தனை நூற்றாண்டுகளாக,,இத்தனை கோடி மனிதர்களுக்கு வழிகாட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தெய்வீகம் என்னை மாத்திரம் கைவிடும் என்று ஒரு வெறி,திடீரென எனக்குள் கிளம்பியது.
தர்க்கம் அனைத்தும் உடைய,அந்தக் கையெழுத்துப் பிரதியைத் தொட்டுக் கும்பிட்டு விட்டு, மருத்துவ மனையிலிருந்து வெளியேறினேன்.
ஒரே,ஒருநாள் இடைவெளியில் என்னையும்,அமிர்தவர்ஷிணியையும் பிரிக்க முடியுமென்றால்,அது ரயில்களால்தான் முடியும் என்று ஏனோ தோன்றியது.
சென்ட்ரலை நோக்கி ஓடினேன்.என்னிடம் பணம் எதுவும் இல்லையாதலால் வேறு வாகனங்களின் உதவி ஏதுமின்றி ஓடினேன்.மூச்சு வாங்கியது.ஆனால் ஒவ்வொரு மூச்சுக் காற்றும் அமிர்தவர்ஷிணியைத் திரும்ப எனக்கு மீட்டுத் தரும் என்ற நம்பிக்கையுடன் ஓடினேன்.
ஓடியே சென்ட்ரலை அடைய ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலே ஆனது.
சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனை நெருங்கிய போது என்னால் கிட்டத்தட்ட நடக்க முடியாத நிலைமை.
அமிர்தவர்ஷிணியை முதன் முதலாக நான் பார்த்த அதே அந்தி வேளை. மயங்கிய நிலையில் அடைந்த என்னை அதே பிங்க் சூரியன்,பரிதாபமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனின் வழக்கமான கூட்டத்தில் என்னுடைய அமிர்தவர்ஷிணி எங்கே?
எந்த ரயிலில் அமர்ந்து என்னிடம் இருந்து ஒரேயடியாகப் பிரியப் போகிறாள்?
அல்லது அவளது ரயில் ஏற்கனவே கிளம்பிப் போய் விட்டதா?
முதலில், ரயில் நிலையம்தான் நான் அவளைத் தேடி அடைய வேண்டிய உண்மையான இலக்கா?
ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில்,பரபரப்பான கூட்டத்துக்கு மத்தியில், அரைகுறை மயக்கத்துடன் அவளது பெயரைச் சார்ட் லிஸ்ட்டில் தேட ஆரம்பித்தேன்.
மொய்த்துக் கிடந்த அந்த இருபத்தாறு ஆங்கில எழுத்துக்களுக்குள்,எனது தலையெழுத்து மறைந்து கிடக்க,அவளது பெயரை அந்தத் தள்ளு முள்ளலில் என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
அது மட்டுமல்ல,வலுவான அந்தக் கூட்டம் என்னைப் பிதுக்கி வெளியே தள்ளி விட, நான் கிட்டத்தட்ட அந்த இடத்திலிருந்தே வெளியே வந்து விழுந்தேன்.
மூச்சு வாங்கித், தலை சுற்றியது.
அப்போது கசங்கிய உடைகளுடன் வெளியே வந்த ஒருவன் 'டேய், நீ பார்த்த பேரு,நம்ம அம்சவேணி இல்லேடா, யாரோ அமிர்தவர்ஷிணியாம்!' என்றான் தனது நண்பனிடம்.
மயங்கி விழும் சூழ்நிலயில் இருந்த என்னை,அந்த ஒற்றைப் பெயர் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது.
அந்த இளைஞனிடம் தட்டுத் தடுமாறிப் போய் 'சார் எந்த ட்ரெயின்லே,அமிர்தவர்ஷிணி பேரைப் பார்த்தீங்க?' என்றேன் மூச்சு வாங்க. எனது முற்றிலும் இயலாத நிலைமையை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு அவன் 'க்ரேண்ட் ட்ரன்க்' என்றான்.
ஓடினேன்.
பிளாட்ஃபார்ம் கண்டு பிடித்து, நான் ஓடிய போது ரயிலின் கடைசிப் பெட்டி மறைந்து கொண்டிருந்தது.
'அமிர்தவர்ஷிணி' என்று கத்தியபடி, ஓடிய ரயிலுக்குப் பின்னால் ஓடினேன்.
ஸ்டேஷனைத் தாண்டிய பின்னர் வரும் ரயில் பாதையின் ஓரத்துக் கருங்கற்கள் எனது பாதங்களைக் குத்திக் கிழித்தன.
ரத்தம் வந்த எனது பாதங்கள் என்னைக் கடைசியாகத் தடை செய்யப் பார்த்தன.ஆனால் நான் எப்படி ரத்தம் வழிய,அத்தனை வலிகளையும் தாண்டி ஓடினேன் என்று இதுவரைக்கும் எனக்குத் தெரியாது.
அவள் எங்கே நடுவழியில், எந்த ஊரில் இறங்கினாலும், அப்பாவிடம் அவள் அளித்திருந்த சத்தியம் அவளை, என்னை இனிமேல் சந்திக்க விடாது என்ற அச்சம்தான் என்னைத் துரத்தியது.
ஆனால் ஏற்கனவே தளர்ந்து,விழுந்திருந்த எனது உடம்பால் இப்போது வேகம் எடுத்து விட்ட ரயிலின் ஓட்டத்தைப் பிடிக்க முடியவில்லை.
'அமிர்தவர்ஷிணீ ' என்று கடைசியாக எனது சக்தி முழுவதையும் திரட்டிக் கத்தினேன்.
எனது உயிரின் கதறல் கேட்டதோ என்னவோ,ரயில் மெதுவாக நின்றது.
ஏதோ சிக்னல் கிடைக்கவில்லை போலிருந்தது. தூரத்தில் எரிந்த சிகப்பு விளக்கு, எனது கண்ணுக்குப் பச்சை விளக்காகத் தெரிந்தது.
தள்ளாடித் தள்ளாடி ஓடினேன்.
'அமிர்தவர்ஷிணீ !'
யாரும் பெட்டிக்குள்ளிருந்து எட்டிக் கூடப் பார்க்கவில்லை.
சிக்னல் கிடைத்து மீண்டும் ரயில் கிளம்பியது.இனிப் பார்க்க முடியாது என்று எனது கண்கள் சொருகி விட்டன.
தடதடவென்று ஓடத் தொடங்கிய ரயில் பெட்டியிலிருந்து, கடைசியாக அமிர்தவர்ஷிணியின் முகம் எட்டிப் பார்த்தது!
அவள் முகத்தை அவ்வளவு அழகாக நான் என்றுமே பார்த்ததில்லை.
அவளது பெயரைக் கூப்பிடக் கூட முடியாமல், அவளைப் பார்த்து வெறுமனே கையசைத்து விட்டு விழுந்து விட்டேன்.
'சரவணா!' என்று அவள் கத்திய சப்தம் ஓடிய ரயில் சப்ததையும் தாண்டிக் கேட்டது.
அவள் ஓடும் ரயிலில் இருந்து எட்டிக் குதித்து ஓடி வந்தது இப்போது எனக்கு மங்கலாகத் தெரிந்தது.
ஓடி வந்தவள் என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
இருவரும் அழுது,கதறியபடியே அரவணைத்துக் கொண்டோம்.
தேவர்கள் பூமாரி பொழிந்தார்கள் என்பதெல்லாம் பொய் என்று சொல்பவர்கள் அதனை இன்னும் அனுபவிக்கவில்லை என்று அர்த்தம்.
உலகத்துப் பெண்கள் எல்லோரும் காதல் வயப் பட்டார்கள்.ஆண்கள் அனைவரும் பெண்களை ஆராதிக்கத் தொடங்கினார்கள்.
உலகம் முழுவதும் இருந்த பியானோக்களும்,வயலின்களும் எனக்குப் பிடித்த 'லவ் ஈஸ் ப்ளூ'வை வாசித்த இசை எனக்குள் கேட்டது.
தாமரைகளும்,மல்லிகைகளும்,ரோஜாக்களும் தங்கள் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடின.
எங்களது இரண்டு பக்கங்களும் ஓடிய ரயில்களில் இருந்த ஜனங்கள் சிரித்தபடியே பல மொழிகளில் வாழ்த்துக்களைச் சொல்லிக் கொண்டே போனார்கள்.
**********************************
'காதல் மலரும் கணங்கள்' என்ற இந்த உண்மைக் காதல் கதை எனது தயாரிப்பில் தொலைக் காட்சியில் வெளியான போதுதான், அதனுடைய டி.ஆர்.பி ரேட் வானைத் தொட்டது.
அமிர்தவர்ஷிணியும்,சரவணனும் இணைந்த காட்சி முடிந்தவுடன் நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளனான நான் தொலைக் காட்சியில் வந்தேன்.
மக்கள் தொடர்ந்து அளித்து வந்த ஆதரவுக்கும்,பாராட்டுக்களுக்கும் நன்றி தெரிவித்த பின்னர்,உண்மைக் காதலர்களை மக்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தும் பரபரப்பான கட்டத்துக்கு வந்தேன்.
'ரசிகப் பெருமக்களே! இத்தனை நாட்கள் நீங்கள் பார்த்து,ரசித்துருகிய இந்த உண்மைக் காதல் கதை, உண்மையில் நடந்த வருடம் 1983!' என்றேன்.
பார்த்த மக்கள் அனைவரும் 'ஆ'வென்று கத்தியே விட்டார்கள்.
நான் புன்னகையுடன் அவர்களிடம் சொன்னேன்.
'இந்தக் காதல் கதையில் நீங்கள் இதுவரை பார்த்தது,உண்மைக் கதாபாத்திரங்களாக நடித்தவர்களைத்தான். ஆறே மாதத்தில் இறந்து விடுவார் என்று மருத்துவர்கள் சொன்ன அந்த உண்மைச் சரவணன் 26 வருடங்கள் கழித்தும், இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறார். அந்த உண்மைச் சரவண குமாரை நீங்கள் பார்க்கும் முன் ஒரு சின்ன கமர்ஷியல் ப்ரேக்' என்றேன்.
நேரில், இதனைச் சொல்லிக் காக்க வைத்திருந்தால், பார்த்த மக்கள் என்னை அடித்தே கொன்றிருப்பார்கள். எங்கள் தொலக்காட்சி வரலாற்றிலேயே அதிக பட்ச வருமானம் ஈட்டிக் கொடுத்த விளம்பர நிமிடங்கள் அவை.
மீண்டும் நான் தோன்றி,'இதோ உங்கள் முன்னர், அந்தப் புற்று நோயாளி சரவண குமார் வருகிறார்!' என்றேன்.
நாடு முழுதும் ,மொழியாக்கம் செய்யப் பட்டு அனைத்துப் புற்று நோய் மருத்துவ மனைகளிலும் இந்தத் தொடர் அன்று ஒளிபரப்பப் பட்டது. அனைத்து நோயாளிகளும்,அவர்களது குடும்பத்தினரும் ஆனந்தக் கண்ணீருடன் பார்த்த நிகழ்ச்சி அது.
சரவண குமார் வந்தார்.
ராணுவ உடையில் அவர் கம்பீரமாக வந்த போது, நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் அனைவரும் முதலில் திகைத்துப் போய்ப் பின்னர்,எழுந்து நின்று ஒரு சேரக் கைதட்டினார்கள்.
ஐம்பது வயதிருக்கும் உண்மைச் சரவணனின் காலைத் தொட்டுச், சரவணனாக நடித்த இளம் வயது நடிகர் கும்பிட்டார்.நடித்தவரை விட உண்மைச் சரவணன்,அழகோ அழகு.
'வெல்டன்' என்று நடித்தவரைப் பாராட்டினார் அந்த ராணுவ அதிகாரி!
சரவணனிடம் மைக்கைக் கொடுத்து விட்டு, நான் ஒதுங்கிக் கொண்டேன்.
'ஆறே மாசத்துலே செத்துடுவேன்னு டாக்டர்க சொன்னாங்க.ஆனா நூத்துக் கணக்கான மனுஷங்களோடே உயிரைக் காப்பாத்த வேண்டியவன், நீயே உயிரை விட்டா எப்படிடான்னு, என்னை இன்னும் காப்பாத்திட்டிருக்கறது, என்னோட கதையிலே வந்த,அந்த ஆஜ்மீர் பாபாதான்!' என்றார் சரவண குமார் மேலே பார்த்துக், கையெடுத்துக் கும்பிட்டுக் கண்கலங்கியபடியே.
பார்த்த மக்கள் கண்களில் தங்களை அறியாமலேயே கண்ணீர் பெருகியது.
'இன்னும் புரியற மாதிரி சொல்றேன்.கொஞ்ச நாள் முந்தி பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிக மும்பைத் தாஜ் ஹோட்டலைத் தாக்கினப்போ,பல நூறு அப்பாவி மக்களோடே உயிரைக் காப்பாத்த வந்த நேஷனல் செக்யூரிட்டி கார்ட்ஸோட வீரத்தை நீங்க நேரடியாத் தொலைக்காட்சியிலே பார்த்திருப்பீங்க.
அந்தக் கமாண்டோப் படையிலே ஒரு பிரிவுக்குத் தலைமை தாங்கின மேஜர் நான்!' என்றார் சரவண குமார்.
'சார்' என்றான் என்னுடன் இந்த நேரடி நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மார்க்கெட்டிங் மேனேஜர் கௌதம்.
'என்ன கௌதம்?' என்றேன் நான்.
'இந்த சீரியல் இது மாதிரி எத்தனை கிளைமேக்ஸை வேணும்ன்னாலும் தாங்கும் சார்!' என்றான் அவன் உண்மையில் பரவசத்துடன்.
'இப்போ நீங்க எல்லாரும் ஆவலோடே எதிர்பார்த்திட்டிருக்கிற என்னோட அமிர்தவர்ஷிணியை பார்க்கப் போறீங்க!'' என்றார் சரவணன்.
'சார்!' என்றான் கௌதம், இன்னும் உற்சாகமாக.
'இப்போ மாத்திரம் ஒரு பத்தே நிமிஷம் கமர்ஷியல் ப்ரேக் விட்டீங்கன்னா,இன்னொரு பத்து லட்ச ரூபாயை அள்ளிடலாம் சார்!'
'பணம்,காசு முக்கியமில்லேன்னு தெரியற நேரம் லைஃப்லே எப்பவாச்சும் ஒரு வாட்டித்தான் வரும்,கௌதம்.அதை மிஸ் பண்ணா மறுபடியும் அந்த நிமிஷம் வரவே வராது!' என்றேன் நான்.
அமிர்தவர்ஷிணி வந்தாள்.இப்போது அவளுக்கு 44,45 வயதிருக்கும்.
ஆனால் ஸ்படிகத்துக்கு வயதேது?
'எனது உயிர் மனைவி!' என்று ஆதரவுடன் தோளில் அணைத்துக் கொண்டார்,சரவணன்.
அமிர்தவர்ஷிணியிடம் மைக்கை நீட்டினேன்.
'தொலைக்காட்சியில் உங்கள் வாழ்க்கையை நீங்களே பார்த்தப்போ உங்களுக்கு என்ன தோணுச்சு மேடம் ?' என்று கேட்டேன்.
'என்னை விட என் கேரக்டர்லே நடிச்ச பொண்ணு நல்லா டிரஸ் பண்ணியிருந்துச்சு!' என்றாள் அவள், தனது கணவனைப் பார்த்துச் சிரித்தபடியே.
'சாகக் கிடந்த பல பேரு உயிரை, சின்ன வயசுலே இருந்தே உங்களோட அன்பும்,நம்பிக்கையும் காப்பாத்தியிருக்குன்னு தெரிஞ்சுகிட்டோம்.அதுக்கப்புறம் நீங்க அந்தப் பணியைத் தொடர்ந்து செஞ்சுட்டு வர்ரீங்களா மேடம்?'
'நான் மட்டுமில்லே. ராணுவத்துலே பணி புரியற என்னோடே கணவர்,அம்னஸ்டி இன்டர்னேஷனல்ங்கிற மனித உரிமைக் கழகத்துலே வேலை பார்க்கிற என்னோட மூத்த மகன் அரவிந்த் குமார்,அமெரிக்காவுலே கேன்சர் ட்ரீட்மெண்ட்டுக்காக மேல் படிப்புப் படிச்சிட்டிருக்கிற என்னோட ரெண்டாவது மகன் சஞ்சய் குமார் நாங்க நாலு பேருமே ஒரு மனித உயிர் எவ்வளவு புனிதமானது,அதைக் காப்பாத்தறது அதை விட எவ்வளவு புனிதமானதுன்னு புரிஞ்சுட்டு எங்க வாழ்க்கையைவே அதற்காகவே அர்ப்பணம் பண்ணிட்டு இருக்கோம்' என்றார் அந்த அம்மையார்.
'பார்த்துட்டிருக்கிற உங்க ரசிகர்களுக்கு நீங்க என்ன சொல்லப் போறீங்க?'
அமிர்தவர்ஷிணி தொலைக்காட்சி ரசிகர்களைப் பார்த்துச் சொன்னார்.
'சாவு நம்ம கையிலே இல்லே.ஆனா சாகாமே இருக்கறது நம்ம கையிலதான் இருக்கும்பாரு பாபா!'
'காதல் மலரும் கணங்களின்' அடுத்த உண்மைக் கதையை மீண்டும் உங்களுக்குப் படைக்கும் வரை நன்றி.வணக்கம்.' என்று கூறி விடை பெற்றேன் நான்.
இனி ரோலிங் டைட்டில்கள்..
துறவு வாழ்க்கைக்கு, நாம் கற்பித்திருக்கும் இலக்கணங்களை உடைத்து விட்டு, இதனை எழுதும் போது வாழ்த்திப் பாராட்டி அருள்புரிந்த ஸ்வாமி ஓம்கார் அவர்களது ஆத்ம ரசனையின் பாத கமலங்களுக்கு இந்தக் காதல் கதையைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.
இதனை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது பாராட்டி,ஊக்குவித்து,உற்சாகமளித்த அனைத்துப் பதிவுலகப் பெருமக்களுக்கும் எனது மனம் நெகிழ்ந்த நன்றிகள்.
எழுதத் தொடங்கியதுதான் நான்.தொடர்ந்து எழுதி முடித்தது உங்கள் அனைவரின் ரசனையே.
திரைப்பட எழுத்தாளர் சங்கத்தில் பதிவு பெறும் இக்கதையினை ஆசிரியனின் அனுமதியின்றி எந்த வடிவத்திலும் எடுத்தாள அனுமதி இல்லை என்பது இங்கே அறிவிக்கப் படுகிறது.
இனி அடுத்து வரும் 'காதல் மலரும் கணங்களை' எழுதும் படி நமது பதிவுலகின் இளம் பதிவர்களைக் கேட்டுக் கொண்டு நான் ஒதுங்கிக் கொள்கிறேன்.
காதல் தேவதை உங்கள் எல்லோருக்கும் அருள்புரிவாளாகுக..
ஓம் ஸ்ரீ சாய்ராம்.
---------------------
9.
அப்பாவிடம் எங்கள் காதலைச் சொன்ன அடுத்த நாள் அமிர்தவர்ஷினி என்னைப் பார்க்க வரவில்லை.ஃபோனிலும் கிடைக்கவில்லை.ஏதாவது அவளுக்கே உடம்புக்குச் சரி இல்லையா?
மதியம் அப்பா சாப்பாடு கொண்டு வந்த கொடுத்த போது, அது ஹோட்டல் சாப்பாடாக இருந்தது,எனக்கு இன்னும் ஐயத்தைக் கிளப்பியது.அப்பாவுக்கே அன்று இரவு ஃபோன் செய்து கேட்டேன்.சேஷாத்திரி அங்கிளுக்கு உடம்புக்குச் சரி இல்லை என்று அவரது வீட்டுக்குச் சென்றிருக்கிறாள் என்று அப்பா சொன்ன போதுதான் நான் கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்தேன்.ஆனால் அன்று மாலையே சேஷாத்திரி அங்கிள் எதேச்சையாக என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தார்.அவரே அமிர்தவர்ஷினியைத் தேடி வந்திருந்தார்.இதைக் கேட்ட பிறகுதான் நான் பதறிப் போனேன்.
அப்பா என்னிடம் எதையோ மறைக்கிறார் என்று புரிந்தது.
அடுத்த நாள் மதியம் அப்பா எனக்குச் சாப்பாடு எடுத்து வந்த போதுதான் உண்மை புரிந்தது.
'அமிர்தவர்ஷினி எங்கேப்பா?' என்றேன் எடுத்த எடுப்பில்.
அப்பா என்னை ஒரு முறை ஆழமாகப் பார்த்தார்.
'இனி அவ இங்கே வர மாட்டாப்பா'
'ஏன்?'
'அவளை நான் வேறே ஊருக்கு அனுப்பிட்டேன்.' என்றார் அப்பா.
நான் ஒரு கணம் திகைத்துப் போய் விட்டேன்.
'ஏம்பா?'
'சாகப் போற என்னோட மகனுக்காக வாழப் போற அந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கையைப் பலி குடுக்க நான் தயாரா இல்லே!' என்றார் அப்பா அமைதியாக.
'அப்பா' என்று கத்தியே விட்டேன் நான்.
'நாங்க ரெண்டு பேரும் உயிருக்குயிராக் காதலிக்கிறோம்ப்பா'
'ரெண்டுலே ஒரு உயிருக்குக் கேரண்டி இல்லையேப்பா!' என்றார் அவர், முற்றிய துயரத்தில் மட்டும் வரும் அமைதியுடன்.
'அமிர்தவர்ஷினியே இதுக்கு ஒத்திருக்க மாட்டாளேப்பா?'
'நானே ஒத்துக்காத விஷயத்தை அவ எப்படிப்பா ஒத்துக்குவா? அவ பெரியவங்களை மதிக்கிற பொண்ணு!' என்றார் அவர்.
'சரி.அவளை எங்கே அனுப்பப் போறீங்க? அவகிட்டே நான் பேசிக்கிறேன்.'
'நீ பேசக் கூடாதுங்கறதுக்காகத்தானே, உன்னை இனிப் பார்க்கக் கூடாதுன்னு சத்தியம் வாங்கிட்டு அவளை நம்ம வீட்டுலே இருந்தே அனுப்பிச்சுட்டேன் '
நான் அவரை வெறுமையின் ஆழத்துடன் ஒரு கணம் பார்த்தேன்.
'இதுவரைக்கும் என்னோட அப்பா ஒரு புழு,பூச்சிக்குக் கூட துரோகம் பண்ணியிருக்க மாட்டார்ன்னு என்னோட ஃப்ரண்ட்ஸ்கிட்டே எல்லாம் அடிக்கடி உங்களைப் பத்திப் பெருமை அடிச்சுட்டிருப்பேன்.இப்போ எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து வெச்சு உங்க சொந்த மகனையே கொன்னுட்டீங்களேப்பா!' என்றேன் நான் கண்களில் ஈரம் வற்றிப் போய்..
சற்று நேரம் தலை குனிந்து நின்றிருந்த அப்பா, மெல்லத் தலை நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தார்.
முழுக்க வடிந்திருந்தார் அவர்..
'உங்க அம்மாவை இழந்து முப்பது வயசுலே நான் பட்ட கஷ்டத்தைப், பதினெட்டு வயசுலிருந்தே அந்தப் பொண்ணு அனுபவிக்கறதை என்னாலே பார்க்க முடியாதுப்பா! காதலோட வலி, என்னன்னு உன்னை மாதிரி சின்னப் பசங்க மட்டுமில்லே..,என்னை மாதிரி வயசானவங்களும் புரிஞ்சுக்குவாங்கன்னு ஏனோ உங்களுக்குத் தெரிய மாட்டேங்குது!' என்றார் அப்பா,குரல் உடைய .
தளர்ந்திருந்திருந்த அவரை நான் அணைத்துக் கொண்டேன்.
'என்னை மன்னிச்சுடு,சரவணா' என்று அப்போதுதான் அவர் கதறினார்.
'நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்காமே பேசினப்போ அழாமே,இப்போ முழுக்கப் புரிஞ்சுகிட்டதுக்கப்புறம் ஏம்பா அழறீங்க?' என்று அவரை இன்னும் ஆறுதலாக அணைத்துக் கொண்டேன்.
அவர் கொண்டு வந்திருந்த மதிய உணவைச் சாப்பிட்டு முடித்தேன்.அவர் அரைகுறை நிம்மதியுடன் என்னிடம் விடை பெற்றுப் போனார்.
பிறகு சற்று நேரம் அமிர்தவர்ஷிணி என்னிடம் கொடுத்திருந்த ஆஜ்மீர் பாபாவின் திருக்குரான் கையெழுத்துப் பிரதியைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.
அவளை இனிமேல் பார்க்க முடியாது என்பதை நினைத்தாலே ஆக்சிஜன் இல்லாத காற்றை சுவாசிப்பதைப் போல, நெஞ்சை அடைத்து மூச்சுத் திணறியது.
கையில் இருந்த அந்த வேத நூலின் கையெழுத்துப் பிரதியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
'எப்படி இத்தனை நூற்றாண்டுகளாக,,இத்தனை கோடி மனிதர்களுக்கு வழிகாட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தெய்வீகம் என்னை மாத்திரம் கைவிடும் என்று ஒரு வெறி,திடீரென எனக்குள் கிளம்பியது.
தர்க்கம் அனைத்தும் உடைய,அந்தக் கையெழுத்துப் பிரதியைத் தொட்டுக் கும்பிட்டு விட்டு, மருத்துவ மனையிலிருந்து வெளியேறினேன்.
ஒரே,ஒருநாள் இடைவெளியில் என்னையும்,அமிர்தவர்ஷிணியையும் பிரிக்க முடியுமென்றால்,அது ரயில்களால்தான் முடியும் என்று ஏனோ தோன்றியது.
சென்ட்ரலை நோக்கி ஓடினேன்.என்னிடம் பணம் எதுவும் இல்லையாதலால் வேறு வாகனங்களின் உதவி ஏதுமின்றி ஓடினேன்.மூச்சு வாங்கியது.ஆனால் ஒவ்வொரு மூச்சுக் காற்றும் அமிர்தவர்ஷிணியைத் திரும்ப எனக்கு மீட்டுத் தரும் என்ற நம்பிக்கையுடன் ஓடினேன்.
ஓடியே சென்ட்ரலை அடைய ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலே ஆனது.
சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனை நெருங்கிய போது என்னால் கிட்டத்தட்ட நடக்க முடியாத நிலைமை.
அமிர்தவர்ஷிணியை முதன் முதலாக நான் பார்த்த அதே அந்தி வேளை. மயங்கிய நிலையில் அடைந்த என்னை அதே பிங்க் சூரியன்,பரிதாபமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனின் வழக்கமான கூட்டத்தில் என்னுடைய அமிர்தவர்ஷிணி எங்கே?
எந்த ரயிலில் அமர்ந்து என்னிடம் இருந்து ஒரேயடியாகப் பிரியப் போகிறாள்?
அல்லது அவளது ரயில் ஏற்கனவே கிளம்பிப் போய் விட்டதா?
முதலில், ரயில் நிலையம்தான் நான் அவளைத் தேடி அடைய வேண்டிய உண்மையான இலக்கா?
ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில்,பரபரப்பான கூட்டத்துக்கு மத்தியில், அரைகுறை மயக்கத்துடன் அவளது பெயரைச் சார்ட் லிஸ்ட்டில் தேட ஆரம்பித்தேன்.
மொய்த்துக் கிடந்த அந்த இருபத்தாறு ஆங்கில எழுத்துக்களுக்குள்,எனது தலையெழுத்து மறைந்து கிடக்க,அவளது பெயரை அந்தத் தள்ளு முள்ளலில் என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
அது மட்டுமல்ல,வலுவான அந்தக் கூட்டம் என்னைப் பிதுக்கி வெளியே தள்ளி விட, நான் கிட்டத்தட்ட அந்த இடத்திலிருந்தே வெளியே வந்து விழுந்தேன்.
மூச்சு வாங்கித், தலை சுற்றியது.
அப்போது கசங்கிய உடைகளுடன் வெளியே வந்த ஒருவன் 'டேய், நீ பார்த்த பேரு,நம்ம அம்சவேணி இல்லேடா, யாரோ அமிர்தவர்ஷிணியாம்!' என்றான் தனது நண்பனிடம்.
மயங்கி விழும் சூழ்நிலயில் இருந்த என்னை,அந்த ஒற்றைப் பெயர் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது.
அந்த இளைஞனிடம் தட்டுத் தடுமாறிப் போய் 'சார் எந்த ட்ரெயின்லே,அமிர்தவர்ஷிணி பேரைப் பார்த்தீங்க?' என்றேன் மூச்சு வாங்க. எனது முற்றிலும் இயலாத நிலைமையை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு அவன் 'க்ரேண்ட் ட்ரன்க்' என்றான்.
ஓடினேன்.
பிளாட்ஃபார்ம் கண்டு பிடித்து, நான் ஓடிய போது ரயிலின் கடைசிப் பெட்டி மறைந்து கொண்டிருந்தது.
'அமிர்தவர்ஷிணி' என்று கத்தியபடி, ஓடிய ரயிலுக்குப் பின்னால் ஓடினேன்.
ஸ்டேஷனைத் தாண்டிய பின்னர் வரும் ரயில் பாதையின் ஓரத்துக் கருங்கற்கள் எனது பாதங்களைக் குத்திக் கிழித்தன.
ரத்தம் வந்த எனது பாதங்கள் என்னைக் கடைசியாகத் தடை செய்யப் பார்த்தன.ஆனால் நான் எப்படி ரத்தம் வழிய,அத்தனை வலிகளையும் தாண்டி ஓடினேன் என்று இதுவரைக்கும் எனக்குத் தெரியாது.
அவள் எங்கே நடுவழியில், எந்த ஊரில் இறங்கினாலும், அப்பாவிடம் அவள் அளித்திருந்த சத்தியம் அவளை, என்னை இனிமேல் சந்திக்க விடாது என்ற அச்சம்தான் என்னைத் துரத்தியது.
ஆனால் ஏற்கனவே தளர்ந்து,விழுந்திருந்த எனது உடம்பால் இப்போது வேகம் எடுத்து விட்ட ரயிலின் ஓட்டத்தைப் பிடிக்க முடியவில்லை.
'அமிர்தவர்ஷிணீ ' என்று கடைசியாக எனது சக்தி முழுவதையும் திரட்டிக் கத்தினேன்.
எனது உயிரின் கதறல் கேட்டதோ என்னவோ,ரயில் மெதுவாக நின்றது.
ஏதோ சிக்னல் கிடைக்கவில்லை போலிருந்தது. தூரத்தில் எரிந்த சிகப்பு விளக்கு, எனது கண்ணுக்குப் பச்சை விளக்காகத் தெரிந்தது.
தள்ளாடித் தள்ளாடி ஓடினேன்.
'அமிர்தவர்ஷிணீ !'
யாரும் பெட்டிக்குள்ளிருந்து எட்டிக் கூடப் பார்க்கவில்லை.
சிக்னல் கிடைத்து மீண்டும் ரயில் கிளம்பியது.இனிப் பார்க்க முடியாது என்று எனது கண்கள் சொருகி விட்டன.
தடதடவென்று ஓடத் தொடங்கிய ரயில் பெட்டியிலிருந்து, கடைசியாக அமிர்தவர்ஷிணியின் முகம் எட்டிப் பார்த்தது!
அவள் முகத்தை அவ்வளவு அழகாக நான் என்றுமே பார்த்ததில்லை.
அவளது பெயரைக் கூப்பிடக் கூட முடியாமல், அவளைப் பார்த்து வெறுமனே கையசைத்து விட்டு விழுந்து விட்டேன்.
'சரவணா!' என்று அவள் கத்திய சப்தம் ஓடிய ரயில் சப்ததையும் தாண்டிக் கேட்டது.
அவள் ஓடும் ரயிலில் இருந்து எட்டிக் குதித்து ஓடி வந்தது இப்போது எனக்கு மங்கலாகத் தெரிந்தது.
ஓடி வந்தவள் என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
இருவரும் அழுது,கதறியபடியே அரவணைத்துக் கொண்டோம்.
தேவர்கள் பூமாரி பொழிந்தார்கள் என்பதெல்லாம் பொய் என்று சொல்பவர்கள் அதனை இன்னும் அனுபவிக்கவில்லை என்று அர்த்தம்.
உலகத்துப் பெண்கள் எல்லோரும் காதல் வயப் பட்டார்கள்.ஆண்கள் அனைவரும் பெண்களை ஆராதிக்கத் தொடங்கினார்கள்.
உலகம் முழுவதும் இருந்த பியானோக்களும்,வயலின்களும் எனக்குப் பிடித்த 'லவ் ஈஸ் ப்ளூ'வை வாசித்த இசை எனக்குள் கேட்டது.
தாமரைகளும்,மல்லிகைகளும்,ரோஜாக்களும் தங்கள் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடின.
எங்களது இரண்டு பக்கங்களும் ஓடிய ரயில்களில் இருந்த ஜனங்கள் சிரித்தபடியே பல மொழிகளில் வாழ்த்துக்களைச் சொல்லிக் கொண்டே போனார்கள்.
**********************************
'காதல் மலரும் கணங்கள்' என்ற இந்த உண்மைக் காதல் கதை எனது தயாரிப்பில் தொலைக் காட்சியில் வெளியான போதுதான், அதனுடைய டி.ஆர்.பி ரேட் வானைத் தொட்டது.
அமிர்தவர்ஷிணியும்,சரவணனும் இணைந்த காட்சி முடிந்தவுடன் நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளனான நான் தொலைக் காட்சியில் வந்தேன்.
மக்கள் தொடர்ந்து அளித்து வந்த ஆதரவுக்கும்,பாராட்டுக்களுக்கும் நன்றி தெரிவித்த பின்னர்,உண்மைக் காதலர்களை மக்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தும் பரபரப்பான கட்டத்துக்கு வந்தேன்.
'ரசிகப் பெருமக்களே! இத்தனை நாட்கள் நீங்கள் பார்த்து,ரசித்துருகிய இந்த உண்மைக் காதல் கதை, உண்மையில் நடந்த வருடம் 1983!' என்றேன்.
பார்த்த மக்கள் அனைவரும் 'ஆ'வென்று கத்தியே விட்டார்கள்.
நான் புன்னகையுடன் அவர்களிடம் சொன்னேன்.
'இந்தக் காதல் கதையில் நீங்கள் இதுவரை பார்த்தது,உண்மைக் கதாபாத்திரங்களாக நடித்தவர்களைத்தான். ஆறே மாதத்தில் இறந்து விடுவார் என்று மருத்துவர்கள் சொன்ன அந்த உண்மைச் சரவணன் 26 வருடங்கள் கழித்தும், இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறார். அந்த உண்மைச் சரவண குமாரை நீங்கள் பார்க்கும் முன் ஒரு சின்ன கமர்ஷியல் ப்ரேக்' என்றேன்.
நேரில், இதனைச் சொல்லிக் காக்க வைத்திருந்தால், பார்த்த மக்கள் என்னை அடித்தே கொன்றிருப்பார்கள். எங்கள் தொலக்காட்சி வரலாற்றிலேயே அதிக பட்ச வருமானம் ஈட்டிக் கொடுத்த விளம்பர நிமிடங்கள் அவை.
மீண்டும் நான் தோன்றி,'இதோ உங்கள் முன்னர், அந்தப் புற்று நோயாளி சரவண குமார் வருகிறார்!' என்றேன்.
நாடு முழுதும் ,மொழியாக்கம் செய்யப் பட்டு அனைத்துப் புற்று நோய் மருத்துவ மனைகளிலும் இந்தத் தொடர் அன்று ஒளிபரப்பப் பட்டது. அனைத்து நோயாளிகளும்,அவர்களது குடும்பத்தினரும் ஆனந்தக் கண்ணீருடன் பார்த்த நிகழ்ச்சி அது.
சரவண குமார் வந்தார்.
ராணுவ உடையில் அவர் கம்பீரமாக வந்த போது, நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் அனைவரும் முதலில் திகைத்துப் போய்ப் பின்னர்,எழுந்து நின்று ஒரு சேரக் கைதட்டினார்கள்.
ஐம்பது வயதிருக்கும் உண்மைச் சரவணனின் காலைத் தொட்டுச், சரவணனாக நடித்த இளம் வயது நடிகர் கும்பிட்டார்.நடித்தவரை விட உண்மைச் சரவணன்,அழகோ அழகு.
'வெல்டன்' என்று நடித்தவரைப் பாராட்டினார் அந்த ராணுவ அதிகாரி!
சரவணனிடம் மைக்கைக் கொடுத்து விட்டு, நான் ஒதுங்கிக் கொண்டேன்.
'ஆறே மாசத்துலே செத்துடுவேன்னு டாக்டர்க சொன்னாங்க.ஆனா நூத்துக் கணக்கான மனுஷங்களோடே உயிரைக் காப்பாத்த வேண்டியவன், நீயே உயிரை விட்டா எப்படிடான்னு, என்னை இன்னும் காப்பாத்திட்டிருக்கறது, என்னோட கதையிலே வந்த,அந்த ஆஜ்மீர் பாபாதான்!' என்றார் சரவண குமார் மேலே பார்த்துக், கையெடுத்துக் கும்பிட்டுக் கண்கலங்கியபடியே.
பார்த்த மக்கள் கண்களில் தங்களை அறியாமலேயே கண்ணீர் பெருகியது.
'இன்னும் புரியற மாதிரி சொல்றேன்.கொஞ்ச நாள் முந்தி பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிக மும்பைத் தாஜ் ஹோட்டலைத் தாக்கினப்போ,பல நூறு அப்பாவி மக்களோடே உயிரைக் காப்பாத்த வந்த நேஷனல் செக்யூரிட்டி கார்ட்ஸோட வீரத்தை நீங்க நேரடியாத் தொலைக்காட்சியிலே பார்த்திருப்பீங்க.
அந்தக் கமாண்டோப் படையிலே ஒரு பிரிவுக்குத் தலைமை தாங்கின மேஜர் நான்!' என்றார் சரவண குமார்.
'சார்' என்றான் என்னுடன் இந்த நேரடி நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மார்க்கெட்டிங் மேனேஜர் கௌதம்.
'என்ன கௌதம்?' என்றேன் நான்.
'இந்த சீரியல் இது மாதிரி எத்தனை கிளைமேக்ஸை வேணும்ன்னாலும் தாங்கும் சார்!' என்றான் அவன் உண்மையில் பரவசத்துடன்.
'இப்போ நீங்க எல்லாரும் ஆவலோடே எதிர்பார்த்திட்டிருக்கிற என்னோட அமிர்தவர்ஷிணியை பார்க்கப் போறீங்க!'' என்றார் சரவணன்.
'சார்!' என்றான் கௌதம், இன்னும் உற்சாகமாக.
'இப்போ மாத்திரம் ஒரு பத்தே நிமிஷம் கமர்ஷியல் ப்ரேக் விட்டீங்கன்னா,இன்னொரு பத்து லட்ச ரூபாயை அள்ளிடலாம் சார்!'
'பணம்,காசு முக்கியமில்லேன்னு தெரியற நேரம் லைஃப்லே எப்பவாச்சும் ஒரு வாட்டித்தான் வரும்,கௌதம்.அதை மிஸ் பண்ணா மறுபடியும் அந்த நிமிஷம் வரவே வராது!' என்றேன் நான்.
அமிர்தவர்ஷிணி வந்தாள்.இப்போது அவளுக்கு 44,45 வயதிருக்கும்.
ஆனால் ஸ்படிகத்துக்கு வயதேது?
'எனது உயிர் மனைவி!' என்று ஆதரவுடன் தோளில் அணைத்துக் கொண்டார்,சரவணன்.
அமிர்தவர்ஷிணியிடம் மைக்கை நீட்டினேன்.
'தொலைக்காட்சியில் உங்கள் வாழ்க்கையை நீங்களே பார்த்தப்போ உங்களுக்கு என்ன தோணுச்சு மேடம் ?' என்று கேட்டேன்.
'என்னை விட என் கேரக்டர்லே நடிச்ச பொண்ணு நல்லா டிரஸ் பண்ணியிருந்துச்சு!' என்றாள் அவள், தனது கணவனைப் பார்த்துச் சிரித்தபடியே.
'சாகக் கிடந்த பல பேரு உயிரை, சின்ன வயசுலே இருந்தே உங்களோட அன்பும்,நம்பிக்கையும் காப்பாத்தியிருக்குன்னு தெரிஞ்சுகிட்டோம்.அதுக்கப்புறம் நீங்க அந்தப் பணியைத் தொடர்ந்து செஞ்சுட்டு வர்ரீங்களா மேடம்?'
'நான் மட்டுமில்லே. ராணுவத்துலே பணி புரியற என்னோடே கணவர்,அம்னஸ்டி இன்டர்னேஷனல்ங்கிற மனித உரிமைக் கழகத்துலே வேலை பார்க்கிற என்னோட மூத்த மகன் அரவிந்த் குமார்,அமெரிக்காவுலே கேன்சர் ட்ரீட்மெண்ட்டுக்காக மேல் படிப்புப் படிச்சிட்டிருக்கிற என்னோட ரெண்டாவது மகன் சஞ்சய் குமார் நாங்க நாலு பேருமே ஒரு மனித உயிர் எவ்வளவு புனிதமானது,அதைக் காப்பாத்தறது அதை விட எவ்வளவு புனிதமானதுன்னு புரிஞ்சுட்டு எங்க வாழ்க்கையைவே அதற்காகவே அர்ப்பணம் பண்ணிட்டு இருக்கோம்' என்றார் அந்த அம்மையார்.
'பார்த்துட்டிருக்கிற உங்க ரசிகர்களுக்கு நீங்க என்ன சொல்லப் போறீங்க?'
அமிர்தவர்ஷிணி தொலைக்காட்சி ரசிகர்களைப் பார்த்துச் சொன்னார்.
'சாவு நம்ம கையிலே இல்லே.ஆனா சாகாமே இருக்கறது நம்ம கையிலதான் இருக்கும்பாரு பாபா!'
'காதல் மலரும் கணங்களின்' அடுத்த உண்மைக் கதையை மீண்டும் உங்களுக்குப் படைக்கும் வரை நன்றி.வணக்கம்.' என்று கூறி விடை பெற்றேன் நான்.
இனி ரோலிங் டைட்டில்கள்..
துறவு வாழ்க்கைக்கு, நாம் கற்பித்திருக்கும் இலக்கணங்களை உடைத்து விட்டு, இதனை எழுதும் போது வாழ்த்திப் பாராட்டி அருள்புரிந்த ஸ்வாமி ஓம்கார் அவர்களது ஆத்ம ரசனையின் பாத கமலங்களுக்கு இந்தக் காதல் கதையைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.
இதனை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது பாராட்டி,ஊக்குவித்து,உற்சாகமளித்த அனைத்துப் பதிவுலகப் பெருமக்களுக்கும் எனது மனம் நெகிழ்ந்த நன்றிகள்.
எழுதத் தொடங்கியதுதான் நான்.தொடர்ந்து எழுதி முடித்தது உங்கள் அனைவரின் ரசனையே.
திரைப்பட எழுத்தாளர் சங்கத்தில் பதிவு பெறும் இக்கதையினை ஆசிரியனின் அனுமதியின்றி எந்த வடிவத்திலும் எடுத்தாள அனுமதி இல்லை என்பது இங்கே அறிவிக்கப் படுகிறது.
இனி அடுத்து வரும் 'காதல் மலரும் கணங்களை' எழுதும் படி நமது பதிவுலகின் இளம் பதிவர்களைக் கேட்டுக் கொண்டு நான் ஒதுங்கிக் கொள்கிறேன்.
காதல் தேவதை உங்கள் எல்லோருக்கும் அருள்புரிவாளாகுக..
ஓம் ஸ்ரீ சாய்ராம்.
புதன், அக்டோபர் 28, 2009
காதல மலரும் கணங்கள் 8
அமிர்தவர்ஷினி ---------------------
8.
'கோதாவரி ஆத்தங்கரையில், சேலத்துக்குப் பக்கத்துலே இருக்கற ஊர்ப் பேரிலேயே தர்மபுரின்னு ஒரு புனித ஸ்தலம் இருக்கு.' என்று இரண்டு நாட்கள் கழித்துச் சம்பந்தமே இல்லாமல் ஆரம்பித்தாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
கௌதம முனிவர், தெரியாமல் ஒரு பசுவைக் கொன்ற பாவத்தைப் போக்கக் கங்கையே கோதாவரியாகப் பிரவகித்தாள் என்ற புராணக் கதையை அப்போது அவள் சொல்லித்தான் எனக்குத் தெரியும்.கௌதம முனிவரின் பாவத்தைக் கழுவியதால் கௌதமி என்ற பெயரே பின்னாளில் கோதாவரியாக மாறியது என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
'தர்மபுரியிலே கோதாவரி ஆத்தங்கரையில் இருக்கிற ஸ்ரீ நரசிம்மர் ஆலயம் ரொம்ப பிரசித்தி பெற்ற கோவில்.ஆயிரம் வருஷத்துக் கோவில்ன்னு சொல்றாங்க.அங்கே ஒரு ஐம்பது வயசிருக்கிற அம்மா, பத்து வயசிலே இருந்தே தங்கிட்டிருக்காங்க.பெரிசாக் குங்குமப் பொட்டெல்லாம் வெச்சுகிட்டு, எப்பவுமே மஞ்சப் புடவைதான் கட்டிட்டிருப்பாங்க.அவங்களைக் கோதாவரி அம்மான்னுதான் அந்த ஏரியாவிலே இருக்கிறவங்க எல்லாம் கூப்பிடறாங்க.ரொம்ப சக்தி வாய்ஞ்சவங்க.அவங்க கூட நான் ஒரு மூணு மாசம் தங்கியிருந்தேன்' என்றாள் அவள்.
என்னிடம் எதற்கு இதைச் சொல்கிறாள் என்பதைப் போல் நான் வெறுமனே கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.
ஒருநாள் அமிர்தவர்ஷிணி கோதாவரி அம்மாவின் மஞ்சள் புடவையை அதிகாலையில் இருந்து வெகுநேரம் துவைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
'அமிர்தவர்ஷிணி' என்றார்கள் கோதாவரி அம்மா அவளது அருகில் வந்து நின்று,அவளது பெயரை அம்மா எப்போதுமே முழுமையாகத்தான் கூப்பிடுவார்களாம்.
'இவவளவு நேரமாவா ஒரு புடவையைத் துவைச்சிட்டிருக்கே?' என்று கேட்டார்கள் அம்மா தெலுங்கில்.
'ஆமாம்மா! பாருங்க, உங்க புடவையிலே இருந்த எண்ணைக் கறை போயே போயிடுச்சு!' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி,முகம் முழுக்க மகிழ்ச்சி பொங்கி வழிய.
பிரம்மாண்டமான அந்த நதியின் மறுபக்கத்தில், அதனுடைய குளுமையில் குளித்து விட்டு சூரியன் அப்போதுதான் உதித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
'புடவையிலே இருக்கிற இத்துனூண்டு எண்ணைக் கறைக்காகவா, இவ்வளவு பெரிய கோதாவரியை ஒரு மணி நேரமாச் செலவு பண்ணிட்டிருந்தே?' என்றார்கள்,அம்மா.
அமிர்தவர்ஷிணி கோதாவரி நதியின் பெருக்கை ஒரு கணம் பார்த்து விட்டுப் பிறகு சொன்னாள்.
'இத்துனூண்டு கறைதான் .ஆனா அது, இவ்வளவு பெரிய கோதாவரியையே என் கண்ணுலிருந்து மறைச்சிடுச்சேம்மா!' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
கோதாவரி அம்மா அவ்வளவு சத்தம் போட்டுச் சிரித்ததை அதுவரை யாருமே பார்த்ததில்லையாம்.
கண்ணில் நீர் வரச் சிரித்த அம்மா, அப்போது சொன்ன வார்த்தைகள்தான் இவை.
'உன்னோடே பிறவியே, முழு ஈடுபாடுன்னா என்னன்னு உன் கூடப் பழகறவங்களுக்குக் காட்டறதுக்குத்தான்' என்ற அம்மா அவளது தலை மேல் கைவைத்து ஆசிர்வதித்துக் கண்களை மூடிய படியே சொன்னார்கள்.
'பெண்ணே,இப்போ சொல்றேன் கேட்டுக்கோ.சுத்தமான உன் மனசுலே, யார் மேலாவது உனக்கு விருப்பம்ன்னு வந்துச்சுன்னா, அந்த அன்பு அவனை முழுக்க,முழுக்கப் புரட்டிப் போட்டுடும்.அதுக்கப்புறம் அவன்,அவனாவே இருக்க மாட்டான். அவன் ஒருத்தனை மாத்திரமில்லே, அவனோட வம்சத்தையே உன்னோட அன்பு வாழ வைக்கும், இந்தக் கோதாவரி மாதிரியே.அந்தப் பாக்கியசாலிக்கும் சேர்த்து இந்த ஆசிர்வாதம்!' என்று சொல்லி விட்டு கோதாவரி அம்மா, நதியின் தண்ணீரைக் கைகளால் அள்ளி அவள் தலை மேல் தெளித்தார்கள்.
அமிர்தவர்ஷிணி இந்தச் சம்பவத்தைச் சொன்னதின் அர்த்தம் எனக்கு இப்போதுதான் புரிந்தது.
இருவரும் கொஞ்ச நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை.
'ஆறே மாசத்துலே செத்துடுவேன்னு திடீர்ன்னு ஒருநாள் டாக்டர்க சொல்றாங்க.இன்னொரு நாள் திடீர்ன்னு நீ வந்து, ஆஜ்மீர் பாபா,கோதாவரி அம்மா பேரை எல்லாம் சொல்லி நீ சாக மாட்டேன்னு சொல்றே.கெமோதெராபின்னு யாருக்குமே நடக்கக் கூடாத கொடுமையான சாபம் ஒரு நாள். அமிர்தவர்ஷிணின்னு யாருக்குமே கிடைக்க முடியாத வரம் இன்னொரு நாள்.யாரோ அவங்க கண்ணையும் கட்டிட்டு,என் கண்ணையும் கட்டிட்டு என் கூட ஃபுட்பால் விளையாடிட்டிருக்காங்க வர்ஷிணி.என்ன,காலே போனதுக்கப்புறம் நான் ஆடற ஃபுட்பால் மேட்ச்' என்றேன் சோர்வாக.
அவள் ஆதரவுடன் எனது கையைப் பற்றிக் கொண்டாள்.
'எதை நம்புறதுன்னே தெரியலே.எவ்வளவுதான் லைட் அடிச்சாலும் ரெண்டடிக்கு மேலே வெளிச்சம் தெரியாத நீளமான இருட்டுக் குகைக்குள்ளே நடந்துட்டிருக்கிற மாதிரி இருக்கு,எனக்கு.' என்றேன் நான்.
அவள் மெல்லச் சிரித்தாள்.
'ஏன் சிரிக்கிறே?'
'குகையோட நீளமே ரெண்டடிதான்.நீ நடக்க நடக்கத்தான் குகையும் நீண்டுட்டே போகும்!'என்றாள் அவள்.
எனக்கு உள்ளுக்குள் ஏதோ சட்டென்று விழித்தாற்போலத் தெரிந்து மனமே லேசாகியது.அவளை இழுத்து எனது மார்போடு சாய்த்துக் கொண்டேன்.அவளது முகத்தை நிமிர்த்திச் சொன்னேன்.
'இப்போ இந்த ரெண்டடி வெளிச்சத்துலே நீ மாத்திரம்தான் தெரியறே,வர்ஷிணி' என்றேன் குரல் கனக்க.
எவ்வளவு பெரிய அழகியும் தூரத்திலிருந்து இருந்து பக்கத்தில் வர வர அவளது குறைகள் ஒவ்வொன்றாகப் புலப்பட்டுக் கொண்டே வரும்.ஆனால் அமிர்தவர்ஷிணியோ அருகில் வர வர இன்னும் அழகாகிக் கொண்டே போனாள்.
'என்ன தைரியம் இருந்தா செத்துட்டிருக்கறவனை இப்படி லவ் பண்ணுவே?' என்றேன் அவளது முகத்தருகில்.
'நான் லவ் பண்றதே நீ சாகாமே இருக்குறுதுக்குத்தான்,முட்டாளே!' என்றாள் அவள் செல்லமாக.
அவளது உதடுகளில் முதன்முதலாக முத்தமிட்டேன்.
எந்தச் சுவையும் இல்லாமல் இருப்பதுதான் உலகத்திலேயே மிகப் பெரிய சுவை என்ற உண்மையை அவளது உதடுகள்தான் எனக்குக் கற்பித்தன.
என்ன கொடுக்கிறோம், என்ன பெறுகிறோம் என்று தெரியாமலேயே மனிதன் தோன்றிய காலத்தில் இருந்து நடக்கும் ஒரே பரிவர்த்தனை.
இதுவரை முத்தமிட்ட.இனிமேல் முத்தமிடப் போகும் கோடான கோடிக் கணக்கான முத்தங்களின் கடலில் எங்கள் முத்தமும் கலந்து, கரைந்தது.
மெல்ல விலகினோம்.
பிரிந்த போதுதான்,சேர்ந்த மாதிரி இருந்த விந்தையான கணத்தில் இருவருமே இருந்தோம்.
அடுத்த நாள் எனக்குச் சாப்பாடு எடுத்துக் கொண்டு அப்பா மதியம் வந்த போது அவரிடம் எங்களது காதலைச் சொன்னேன்.அவரிடம் நான் இதுவரை எதையுமே மறைத்ததில்லை.
சொன்ன போது எந்தச் சலனமுமின்றி அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டார் அப்பா.
'என்னப்பா சைலன்ட்டா இருக்கீங்க?உங்களுக்குப் பிடிக்கலியா?' என்று கேட்டேன் நான்.
அவர் என்னைக் கண்களின் ஈரத்தினூடே பார்த்தார்.
'வைட் செல் கௌன்ட் ஜாஸ்தி ஆயிட்டதினாலே அடுத்த வாரம் உனக்கு மறுபடியும் கெமோதெராபி ஆரம்பிக்கப் போறாராம் சீஃப் டாக்டர். கீழே என்னைப் பார்த்துட்டுச் சொன்னாரு.மே பி எ லிட்டில் பிட் ரிஸ்கியா இருக்கலாம்ன்னாருப்பா அவரு.'
மீண்டும் அதே இருட்டுக் குகை நீள ஆரம்பித்து விட்டது..
ஆஜ்மிர் பாபா,கோதாவரி அம்மா வெர்சஸ் என்னுடைய லுகேமியா செல்கள்.
அமிர்தவர்ஷிணியின் காதல் வெர்சஸ் எனது தீராத வியாதி.
கொடிது கொடிது காதல் கொடிது, புற்று நோயைக் காட்டிலும்.
(தொடரும்)
ஞாயிறு, அக்டோபர் 25, 2009
காதல மலரும் கணங்கள் 7
அமிர்தவர்ஷினி
---------------------
7.
'இந்த அஞ்சு பேரு குடுத்த லவ் லெட்டர்ஸுக்கு என்ன பதில்ன்னு நீ சொல்லவே இல்லையே,வர்ஷிணி?' என்று அமிர்தவர்ஷிணியைக் கேட்டேன், எனது சுய இரக்கத்தின் அழுகையிலிருந்து மீண்டவுடன்.
'தேங்க்ஸுன்னு சொல்லி லெட்டர்ஸை எல்லாம் அவங்ககிட்டேயே திருப்பிக் குடுத்திடு,சரவணா' என்றாள் அவள் அமைதியாக.
ஏன் என்பதைப் போல அவளைப் பார்த்தேன்.
'இந்த மாதிரிப் பொண்ணுக வேணும்ன்னு ஆசைப் படறது ஒரு ரகம்.இதே பொண்ணுதான் வேணும்ன்னு ஆசைப் படறது ஒரு ரகம்.இவங்க எல்லாம் முதல் ரகம்.அதனாலேதான் லெட்டர்களைத் திருப்பிக் குடுக்கச் சொல்றேன்'என்றாள் அவள்.
'அவங்களை முதல் ரகம்ன்னு எப்படிச் சொல்றே?'
'பத்துப் பதினைஞ்சு நாள்ளே நீயே தெரிஞ்சுக்குவே!' என்றாள் அவள்.
அவள் சொன்னதைப் போலவே ஐந்து பேரில் மூன்று பேர் பதினைந்தே நாட்களில் தங்கள் கல்யாணப் பத்திரிகைகளைக் கொண்டு வந்து என்னிடம் தந்தார்கள்!
'எப்படி அவங்களைப் பத்தி இவ்வளவு கரக்டாச் சொன்னே,வர்ஷிணி?' என்று அவளிடம் கேட்டேன் நான், அவளிடம் அவர்களுடைய கல்யாணப் பத்திரிகைகளைக் காட்டி.
'சில பேருக்குள்ளே கல்யாண ஆசையைத் தூண்டி விடறதோட என் வேலை முடிஞ்சுதுன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்,சரவணா' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி அமைதியாக.
ஒருநாள் அவள் என்னிடம் சொன்ன தகவல்,வாழ்க்கைப் பாடத்தை அவள் எவ்வளவு ஆழமாக,அத்துபடியாகக் கற்று வைத்திருந்தாள் என்பதற்கு இன்னொரு உதாரணம்.
'இப்போ எல்லாம் என்ன சாப்பிட்டாலும்,நான் முந்தி மாதிரி வாந்தி எடுக்கறதில்லே,வர்ஷிணி'என்றேன் அவளிடம் ஒரு நாள் மாலை.
அன்று அவள் மாங்காயையும்,கேரட்டையும் பச்சையாகத் துருவிப் போட்டு பச்சைப் பயறு சுண்டல் கொண்டு வந்திருந்தாள்.நல்ல பசிக்கே வரும் ருசியுடன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த என் தட்டில், இன்னும் சுண்டலை வைத்த படியே அவள் சொன்னாள்.
'ஏப்ரல்லே,நான் மும்பையில் ஒரு வைர வியாபாரி வீட்டுலே அவருக்கு உதவியா இருந்தேன்,சரவணா. நேமிசந்த்ன்னு பேரு.பெரிய கோடீஸ்வரன்.அவருக்கு கல்லீரல்லே புற்று நோய். டாக்டர் நிகொலஸ்ன்னு ,கேன்சர் ட்ரீட்மென்ட்லே ரொம்ப ஃபேமஸான அமெரிக்கன் டாக்டர் ஒருத்தர், அவருதான் நேமிசந்த் அய்யாவுக்கு கன்சல்டன்ட்..மாசத்துக்கு ஒருநாள் நேமிசந்த் அய்யாவை அட்டண்ட் பண்ரதுக்காகவே வாஷிங்டன்லே இருந்து டாக்டர் நிகொலஸ் வருவாரு.அப்போ அந்த டாக்டர் சொன்னது இன்னும் எனக்கு நல்லா ஞாபகத்துலே இருக்கு.என்னாலே மறக்கவே முடியாது.
'என்ன சொன்னார் என்பதைப் போல அவளைப் பார்த்தேன்.
'சாவுங்கறது திடீர்ன்னு ஒருநாள் நமக்கு வர்ரதில்லே.பொறந்ததிலே இருந்தே சாவு ,நம்ம மேலே சாஞ்சுட்டு எப்போ நசுக்கலாம்ன்னு டயம் பார்த்துட்டேதான் இருக்கு.அது நம்ம மேலே முழுக்கச் சாஞ்சு,நசுக்கிடாமே தாங்கிப் பிடிச்சுட்டிருக்கிறது நம்ம நம்பிக்கைகளும்,ஆசைகளும்தான்.தீராத வியாதின்னு தெரிஞ்சவுடனே நோயாளி முதல்லே இழக்கறது அவனுடைய நம்பிக்கையைத்தான்.நம்பிக்கை போனவுடனே ஆசைகளும் அத்துப் போயிடுது.நோயாளிக்கு முன்னாலே சாகறது அவனோட ஆசைகளும்,நம்பிக்கையுந்தான்.அதனாலே அதைச் சாக விடாமே பார்த்துகிட்டாலே எந்த நோய்கிட்டே இருந்தும் தப்பிச்சுக்கலாம்பாரு அந்த டாக்டர்.'
அவள் சொன்னதில் இருந்த உண்மையை எனக்குள்ளேயே உணர்ந்து பார்த்தேன்.சரி என்பதைப் போலத்தான் தோன்றியது.
'இதை நீ குழந்தைககிட்டே இருந்துதான் கத்துக்க முடியும்பாரு அந்த டாக்டர்,சரவணா.குழந்தைகளைப் பாரு.எல்லாத்தையும் நம்பும்.எல்லாத்துக்கும் ஆசைப் படும்.அதனாலே அதுகளுக்கு வர்ர வியாதிகள் கிட்டே இருந்து அதனாலே சீக்கிரம் மீண்டுட முடியுது.நோயிலேயே பெரிய நோய், இதிலிருந்து மீள முடியுமாங்கிற சந்தேகந்தான்!'என்றாள் அவள்.
'புரியுது' என்றேன்.
அவள் எனக்கு முதல் நாள் தலைமாட்டில் வைத்த ஆஜ்மீர் பாபாவின் திருக்குரான் கையெழுத்துப் பிரதியின் சூட்சுமம் புரிந்தது.சரிந்து போயிருந்த எனது நம்பிக்கையை, முதலில் தூக்கி நிறுத்த வேண்டும் என்ற அவளது முயற்சியே அது.
கால கட்டத்துக்கும்,சமூகச் சூழலுக்கும் தகுந்த மாதிரி, நம்பிக்கை விதைகளை மனிதர்களுக்கு மத்தியில் தூவி வரும் ஞானிகளின் உளவியல் தந்திரமும் புரிந்தது.
'தாகத்தால் சாகப் போகும் மனிதனுக்கு, கானல் நீர் கூட தாகத்தைத் தணித்து அவனை உயிர் வாழ வைக்கும்' என்று இன்னொரு நாள் அமிர்தவர்ஷிணி சொல்லி இருக்கிறாள்.
' நான் பார்க்கிற பத்தாவது கேன்ஸர் பேஷண்ட்,சரவணா நீ. உன்னை மாதிரியே நம்பிக்கை வளர,வளர அவங்க தேறிட்டே வந்ததை நான் என் கண் கூடப் பார்த்திருக்கேன்'
'நீ எனக்குத் துணையா வந்ததுக்கு அந்தக் கடவுளுக்குத்தான் தேங்க்ஸ் சொல்லனும்'என்றேன் நான்.
'கடவுள்தான், மனுஷன் கண்டு பிடிச்ச முதல் நம்பிக்கைன்னு சொல்லுவாரு,பாபா'என்றாள் அவள் புன்னகையுடன்.
மாத விலக்கான மூன்று நாட்களுக்கு அமிர்தவர்ஷிணி என்னைப் பார்க்க வரவில்லை.அவளைப் பார்க்க முடியவில்லை என்றதும்,வண்ணப் படமாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்த உலகம், திடீரெனக் கறுப்பு வெள்ளைப் படம் போலத் தெரிந்தது எனக்கு.
ஒரு பெண்,ஒரு ஆணின் மனதுக்குள் எவ்வளவு ஆழமாக ஊடுருவ முடியும் என்பதை எனக்குள்ளேயே நான் பார்த்த போது,நானே எனக்குப் பேரதிசயமானேன்.
கோளாறான புரஜக்டரைப் போல மனம் அவளது பிம்பங்களையே திருப்பித், திருப்பிச் சலிக்காமல் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.
புன்னகையாலேயே செய்ததைப் போன்ற அவளது உதடுகள்,நாம் கண்களை மூடினாலும் நம் மூடிய கண்களுக்குள்ளேயே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அவளது விழிகள்,கிடைக்காதா என்ற ஏக்கத்தையும்,கிடைத்தால் என்ன செய்வதென்று தெரியாத பரவசத்தையும் ஒருசேர வழங்கும் அவளது அழகிய உடல்...
மூன்று நாட்கள் கழிவதற்கு மூன்று ஜென்மங்களாக, நான்காம் நாள் மாலை அமிர்தவர்ஷிணி வந்தாள்.கறுப்பு ஜீன்ஸ்,மேலே வெள்ளை டி.ஷர்ட்.கழுத்தில் ஏதோ ரூபி மணிமாலை.
உலர்ந்த கருங் கூந்தலை அவள் தளர்வாக விட்டிருந்தது, நமது மனதை இறுக்கி முறுக்கவே என்று தோன்றியது.
'எப்படி இருக்கே சரவணா?' என்றாள் அவள்,புன்னகையுடன்.
முள் ஏறிய காலைக் கல்லில் தேய்த்தாற் போல ஒரு இதமான வலிதான் காதல் என்றால், அது பெருமழையாய் என்னுள் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.
எனது கனத்த மௌனமே எனக்காக அவளுடன் பேசியது.
பல நிமிடங்கள் இந்த உலகத்தைப் பற்றிப் பேசி விட்டு, மெல்ல எங்கள் உலகத்துக்குப் போனோம்.
அப்போதுதான் நேற்று இரவு அவள் கண்ட கனவை எனக்குச் சொன்னாள் அவள்.
அவளுடைய தாய்,தந்தையைப் பறிகொடுத்த அதே ரிஷிகேஷ் கங்கையின் படித்துறையில் நானும் அவளும் நீராடிக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
அடிவானம் வரை யாருமற்றுக், கங்கை மட்டும் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பூமியில் நானும் அவளும் மட்டுமே.
வெறுமனே ஒரு வெள்ளைக் காட்டன் புடவையைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த அவளது புடவை சற்றே விலகி,அவளது மேனியின் வெண்மையைப் பறை சாற்ற, எனது கவனம் மாறியதைக் கண்ட அவள், கங்கையின் பனி நீரை என் மேல் விளையாட்டாக எறிய,வழுக்கி விழுந்தவன் போல ஏமாற்ற நினைத்தவன் உண்மையில் வழுக்கி விழுந்து கங்கையின் பிரவாகத்தில் கலந்து விட்டேன். அவள் தாய் தந்தையை அடித்துக் கொண்டு போன கங்கை என்னையும் அடித்துக் கொண்டு போவதைப் பார்த்த அமிர்தவர்ஷிணி பதறிப் போனாள்.
'சரவணா' என்று கத்திக் கொண்டு அவளும் நீரில் பாய்ந்து விட்டாள்.சில நிமிடங்களில் எனது பாதங்களைப் பற்றியவள் வெறியுடன் நீந்தி வந்து என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொள்ள இருவரையுமே கங்கை அடித்துக் கொண்டு போனது.
சற்றுக் கழித்து அவள் மட்டுமே கண் விழித்துப் பார்க்க, கங்கைக் கரையின் ஒரு பச்சைப் புல்தரையில் அவள் மட்டுமே தனியாக ஒதுங்கிக் கிடக்க, என்னைத் தனது உயிரையே தேடுவதைப் போல அவள் தேடுகிறாள். பத்தடி தொலைவில் நான் மயங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்து எழுந்து ஓடி வருகிறாள்.என் மேல் அமர்ந்து எனது நெஞ்சைக் குத்துகிறாள்.சில நொடிகளில் அவளது தீவிர முயற்சியினால் நான் குடித்த கங்கை நீரெல்லாம் மூக்கு,வாய் வழியே வெளியேற நான் மெல்லக் கண் விழித்து என் மேல் அமர்ந்திருக்கும் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறேன்.
எனக்கு உயிர் வந்ததைப் பார்த்ததும்தான் அவளுக்கு உயிரே வருகிறது.
மெல்ல எனது பார்வை அவளது கழுத்துக்குக் கீழே சென்றதும்தான், கங்கை அவளது மேலாடை முழுதையுமே கலைத்து அவளைத், துணிகளற்ற வெற்று மார்புகளுடனே என் மேல் அமர வைத்திருக்கிறது என்பதை உணர்கிறாள்,அமிர்தவர்ஷிணி.
இதற்கு மேல் மலரவே மாட்டேன் என்று வரம் வாங்கிக் கொண்டு வந்த தாமரை மொட்டுக்களைப் போன்ற அவளது இளம் மார்புகள், கங்கை நீர் சொட்டச் சொட்ட எனது உயிருக்கு உற்சாகமூட்டிக் கொண்டு நின்றன.
எனது பார்வைக்கு வெட்கப் பட்ட அவள், தனது மார்புகளை மூடுவதற்கு எதுவுமின்றி எனது மார்பையே தேர்ந்தெடுத்து முகம் புதைத்தாள்.
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதை விடப்,பார்க்கப் படாமலிருக்கும் போது அதிகம் வாதித்தன அந்தப் பெண் மார்புகள்.
கனவைச் சொல்லி விட்டுத் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த அமிர்தவர்ஷிணியை எனது குரல்தான் நிமிர்த்தியது.
'வர்ஷிணி'
அவள் சிரமப் பட்டு என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
'நான் ஒண்ணு சொன்னா நம்புவியா?' '?'
'நேத்து ராத்திரி எனக்கும் இதே கனவு வந்துச்சு!'
நான் இதைச் சொல்லி முடித்ததும்தான் தாமதம், அழுதபடியே ஓடி வந்து என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டாள்,அமிர்தவர்ஷிணி.
(தொடரும்)
---------------------
7.
'இந்த அஞ்சு பேரு குடுத்த லவ் லெட்டர்ஸுக்கு என்ன பதில்ன்னு நீ சொல்லவே இல்லையே,வர்ஷிணி?' என்று அமிர்தவர்ஷிணியைக் கேட்டேன், எனது சுய இரக்கத்தின் அழுகையிலிருந்து மீண்டவுடன்.
'தேங்க்ஸுன்னு சொல்லி லெட்டர்ஸை எல்லாம் அவங்ககிட்டேயே திருப்பிக் குடுத்திடு,சரவணா' என்றாள் அவள் அமைதியாக.
ஏன் என்பதைப் போல அவளைப் பார்த்தேன்.
'இந்த மாதிரிப் பொண்ணுக வேணும்ன்னு ஆசைப் படறது ஒரு ரகம்.இதே பொண்ணுதான் வேணும்ன்னு ஆசைப் படறது ஒரு ரகம்.இவங்க எல்லாம் முதல் ரகம்.அதனாலேதான் லெட்டர்களைத் திருப்பிக் குடுக்கச் சொல்றேன்'என்றாள் அவள்.
'அவங்களை முதல் ரகம்ன்னு எப்படிச் சொல்றே?'
'பத்துப் பதினைஞ்சு நாள்ளே நீயே தெரிஞ்சுக்குவே!' என்றாள் அவள்.
அவள் சொன்னதைப் போலவே ஐந்து பேரில் மூன்று பேர் பதினைந்தே நாட்களில் தங்கள் கல்யாணப் பத்திரிகைகளைக் கொண்டு வந்து என்னிடம் தந்தார்கள்!
'எப்படி அவங்களைப் பத்தி இவ்வளவு கரக்டாச் சொன்னே,வர்ஷிணி?' என்று அவளிடம் கேட்டேன் நான், அவளிடம் அவர்களுடைய கல்யாணப் பத்திரிகைகளைக் காட்டி.
'சில பேருக்குள்ளே கல்யாண ஆசையைத் தூண்டி விடறதோட என் வேலை முடிஞ்சுதுன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்,சரவணா' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி அமைதியாக.
ஒருநாள் அவள் என்னிடம் சொன்ன தகவல்,வாழ்க்கைப் பாடத்தை அவள் எவ்வளவு ஆழமாக,அத்துபடியாகக் கற்று வைத்திருந்தாள் என்பதற்கு இன்னொரு உதாரணம்.
'இப்போ எல்லாம் என்ன சாப்பிட்டாலும்,நான் முந்தி மாதிரி வாந்தி எடுக்கறதில்லே,வர்ஷிணி'என்றேன் அவளிடம் ஒரு நாள் மாலை.
அன்று அவள் மாங்காயையும்,கேரட்டையும் பச்சையாகத் துருவிப் போட்டு பச்சைப் பயறு சுண்டல் கொண்டு வந்திருந்தாள்.நல்ல பசிக்கே வரும் ருசியுடன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த என் தட்டில், இன்னும் சுண்டலை வைத்த படியே அவள் சொன்னாள்.
'ஏப்ரல்லே,நான் மும்பையில் ஒரு வைர வியாபாரி வீட்டுலே அவருக்கு உதவியா இருந்தேன்,சரவணா. நேமிசந்த்ன்னு பேரு.பெரிய கோடீஸ்வரன்.அவருக்கு கல்லீரல்லே புற்று நோய். டாக்டர் நிகொலஸ்ன்னு ,கேன்சர் ட்ரீட்மென்ட்லே ரொம்ப ஃபேமஸான அமெரிக்கன் டாக்டர் ஒருத்தர், அவருதான் நேமிசந்த் அய்யாவுக்கு கன்சல்டன்ட்..மாசத்துக்கு ஒருநாள் நேமிசந்த் அய்யாவை அட்டண்ட் பண்ரதுக்காகவே வாஷிங்டன்லே இருந்து டாக்டர் நிகொலஸ் வருவாரு.அப்போ அந்த டாக்டர் சொன்னது இன்னும் எனக்கு நல்லா ஞாபகத்துலே இருக்கு.என்னாலே மறக்கவே முடியாது.
'என்ன சொன்னார் என்பதைப் போல அவளைப் பார்த்தேன்.
'சாவுங்கறது திடீர்ன்னு ஒருநாள் நமக்கு வர்ரதில்லே.பொறந்ததிலே இருந்தே சாவு ,நம்ம மேலே சாஞ்சுட்டு எப்போ நசுக்கலாம்ன்னு டயம் பார்த்துட்டேதான் இருக்கு.அது நம்ம மேலே முழுக்கச் சாஞ்சு,நசுக்கிடாமே தாங்கிப் பிடிச்சுட்டிருக்கிறது நம்ம நம்பிக்கைகளும்,ஆசைகளும்தான்.தீராத வியாதின்னு தெரிஞ்சவுடனே நோயாளி முதல்லே இழக்கறது அவனுடைய நம்பிக்கையைத்தான்.நம்பிக்கை போனவுடனே ஆசைகளும் அத்துப் போயிடுது.நோயாளிக்கு முன்னாலே சாகறது அவனோட ஆசைகளும்,நம்பிக்கையுந்தான்.அதனாலே அதைச் சாக விடாமே பார்த்துகிட்டாலே எந்த நோய்கிட்டே இருந்தும் தப்பிச்சுக்கலாம்பாரு அந்த டாக்டர்.'
அவள் சொன்னதில் இருந்த உண்மையை எனக்குள்ளேயே உணர்ந்து பார்த்தேன்.சரி என்பதைப் போலத்தான் தோன்றியது.
'இதை நீ குழந்தைககிட்டே இருந்துதான் கத்துக்க முடியும்பாரு அந்த டாக்டர்,சரவணா.குழந்தைகளைப் பாரு.எல்லாத்தையும் நம்பும்.எல்லாத்துக்கும் ஆசைப் படும்.அதனாலே அதுகளுக்கு வர்ர வியாதிகள் கிட்டே இருந்து அதனாலே சீக்கிரம் மீண்டுட முடியுது.நோயிலேயே பெரிய நோய், இதிலிருந்து மீள முடியுமாங்கிற சந்தேகந்தான்!'என்றாள் அவள்.
'புரியுது' என்றேன்.
அவள் எனக்கு முதல் நாள் தலைமாட்டில் வைத்த ஆஜ்மீர் பாபாவின் திருக்குரான் கையெழுத்துப் பிரதியின் சூட்சுமம் புரிந்தது.சரிந்து போயிருந்த எனது நம்பிக்கையை, முதலில் தூக்கி நிறுத்த வேண்டும் என்ற அவளது முயற்சியே அது.
கால கட்டத்துக்கும்,சமூகச் சூழலுக்கும் தகுந்த மாதிரி, நம்பிக்கை விதைகளை மனிதர்களுக்கு மத்தியில் தூவி வரும் ஞானிகளின் உளவியல் தந்திரமும் புரிந்தது.
'தாகத்தால் சாகப் போகும் மனிதனுக்கு, கானல் நீர் கூட தாகத்தைத் தணித்து அவனை உயிர் வாழ வைக்கும்' என்று இன்னொரு நாள் அமிர்தவர்ஷிணி சொல்லி இருக்கிறாள்.
' நான் பார்க்கிற பத்தாவது கேன்ஸர் பேஷண்ட்,சரவணா நீ. உன்னை மாதிரியே நம்பிக்கை வளர,வளர அவங்க தேறிட்டே வந்ததை நான் என் கண் கூடப் பார்த்திருக்கேன்'
'நீ எனக்குத் துணையா வந்ததுக்கு அந்தக் கடவுளுக்குத்தான் தேங்க்ஸ் சொல்லனும்'என்றேன் நான்.
'கடவுள்தான், மனுஷன் கண்டு பிடிச்ச முதல் நம்பிக்கைன்னு சொல்லுவாரு,பாபா'என்றாள் அவள் புன்னகையுடன்.
மாத விலக்கான மூன்று நாட்களுக்கு அமிர்தவர்ஷிணி என்னைப் பார்க்க வரவில்லை.அவளைப் பார்க்க முடியவில்லை என்றதும்,வண்ணப் படமாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்த உலகம், திடீரெனக் கறுப்பு வெள்ளைப் படம் போலத் தெரிந்தது எனக்கு.
ஒரு பெண்,ஒரு ஆணின் மனதுக்குள் எவ்வளவு ஆழமாக ஊடுருவ முடியும் என்பதை எனக்குள்ளேயே நான் பார்த்த போது,நானே எனக்குப் பேரதிசயமானேன்.
கோளாறான புரஜக்டரைப் போல மனம் அவளது பிம்பங்களையே திருப்பித், திருப்பிச் சலிக்காமல் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.
புன்னகையாலேயே செய்ததைப் போன்ற அவளது உதடுகள்,நாம் கண்களை மூடினாலும் நம் மூடிய கண்களுக்குள்ளேயே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அவளது விழிகள்,கிடைக்காதா என்ற ஏக்கத்தையும்,கிடைத்தால் என்ன செய்வதென்று தெரியாத பரவசத்தையும் ஒருசேர வழங்கும் அவளது அழகிய உடல்...
மூன்று நாட்கள் கழிவதற்கு மூன்று ஜென்மங்களாக, நான்காம் நாள் மாலை அமிர்தவர்ஷிணி வந்தாள்.கறுப்பு ஜீன்ஸ்,மேலே வெள்ளை டி.ஷர்ட்.கழுத்தில் ஏதோ ரூபி மணிமாலை.
உலர்ந்த கருங் கூந்தலை அவள் தளர்வாக விட்டிருந்தது, நமது மனதை இறுக்கி முறுக்கவே என்று தோன்றியது.
'எப்படி இருக்கே சரவணா?' என்றாள் அவள்,புன்னகையுடன்.
முள் ஏறிய காலைக் கல்லில் தேய்த்தாற் போல ஒரு இதமான வலிதான் காதல் என்றால், அது பெருமழையாய் என்னுள் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.
எனது கனத்த மௌனமே எனக்காக அவளுடன் பேசியது.
பல நிமிடங்கள் இந்த உலகத்தைப் பற்றிப் பேசி விட்டு, மெல்ல எங்கள் உலகத்துக்குப் போனோம்.
அப்போதுதான் நேற்று இரவு அவள் கண்ட கனவை எனக்குச் சொன்னாள் அவள்.
அவளுடைய தாய்,தந்தையைப் பறிகொடுத்த அதே ரிஷிகேஷ் கங்கையின் படித்துறையில் நானும் அவளும் நீராடிக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
அடிவானம் வரை யாருமற்றுக், கங்கை மட்டும் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பூமியில் நானும் அவளும் மட்டுமே.
வெறுமனே ஒரு வெள்ளைக் காட்டன் புடவையைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த அவளது புடவை சற்றே விலகி,அவளது மேனியின் வெண்மையைப் பறை சாற்ற, எனது கவனம் மாறியதைக் கண்ட அவள், கங்கையின் பனி நீரை என் மேல் விளையாட்டாக எறிய,வழுக்கி விழுந்தவன் போல ஏமாற்ற நினைத்தவன் உண்மையில் வழுக்கி விழுந்து கங்கையின் பிரவாகத்தில் கலந்து விட்டேன். அவள் தாய் தந்தையை அடித்துக் கொண்டு போன கங்கை என்னையும் அடித்துக் கொண்டு போவதைப் பார்த்த அமிர்தவர்ஷிணி பதறிப் போனாள்.
'சரவணா' என்று கத்திக் கொண்டு அவளும் நீரில் பாய்ந்து விட்டாள்.சில நிமிடங்களில் எனது பாதங்களைப் பற்றியவள் வெறியுடன் நீந்தி வந்து என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொள்ள இருவரையுமே கங்கை அடித்துக் கொண்டு போனது.
சற்றுக் கழித்து அவள் மட்டுமே கண் விழித்துப் பார்க்க, கங்கைக் கரையின் ஒரு பச்சைப் புல்தரையில் அவள் மட்டுமே தனியாக ஒதுங்கிக் கிடக்க, என்னைத் தனது உயிரையே தேடுவதைப் போல அவள் தேடுகிறாள். பத்தடி தொலைவில் நான் மயங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்து எழுந்து ஓடி வருகிறாள்.என் மேல் அமர்ந்து எனது நெஞ்சைக் குத்துகிறாள்.சில நொடிகளில் அவளது தீவிர முயற்சியினால் நான் குடித்த கங்கை நீரெல்லாம் மூக்கு,வாய் வழியே வெளியேற நான் மெல்லக் கண் விழித்து என் மேல் அமர்ந்திருக்கும் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறேன்.
எனக்கு உயிர் வந்ததைப் பார்த்ததும்தான் அவளுக்கு உயிரே வருகிறது.
மெல்ல எனது பார்வை அவளது கழுத்துக்குக் கீழே சென்றதும்தான், கங்கை அவளது மேலாடை முழுதையுமே கலைத்து அவளைத், துணிகளற்ற வெற்று மார்புகளுடனே என் மேல் அமர வைத்திருக்கிறது என்பதை உணர்கிறாள்,அமிர்தவர்ஷிணி.
இதற்கு மேல் மலரவே மாட்டேன் என்று வரம் வாங்கிக் கொண்டு வந்த தாமரை மொட்டுக்களைப் போன்ற அவளது இளம் மார்புகள், கங்கை நீர் சொட்டச் சொட்ட எனது உயிருக்கு உற்சாகமூட்டிக் கொண்டு நின்றன.
எனது பார்வைக்கு வெட்கப் பட்ட அவள், தனது மார்புகளை மூடுவதற்கு எதுவுமின்றி எனது மார்பையே தேர்ந்தெடுத்து முகம் புதைத்தாள்.
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதை விடப்,பார்க்கப் படாமலிருக்கும் போது அதிகம் வாதித்தன அந்தப் பெண் மார்புகள்.
கனவைச் சொல்லி விட்டுத் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த அமிர்தவர்ஷிணியை எனது குரல்தான் நிமிர்த்தியது.
'வர்ஷிணி'
அவள் சிரமப் பட்டு என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
'நான் ஒண்ணு சொன்னா நம்புவியா?' '?'
'நேத்து ராத்திரி எனக்கும் இதே கனவு வந்துச்சு!'
நான் இதைச் சொல்லி முடித்ததும்தான் தாமதம், அழுதபடியே ஓடி வந்து என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டாள்,அமிர்தவர்ஷிணி.
(தொடரும்)
செவ்வாய், அக்டோபர் 13, 2009
காதல மலர்ந்த கணங்கள் 5
அமிர்தவர்ஷிணி
5.
'ஆஜ்மீர்லே நான் அட்டன்ட் பண்ணிட்டிருந்த சூஃபி பெரியவர்தான் என்னை இங்கே அனுப்பிச்சு வெச்சிருக்கார்!' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
எனக்குள் சிலீரென்றது.
'அவருக்கு எப்படி வர்ஷிணி,என்னைப் பற்றி..?' என்றேன் வியந்து.
அமிர்தவர்ஷிணி அமைதியாக என்னைப் பார்த்தாள்.
'நடந்ததையும் ,நடந்திட்டிருக்கிறதையும் மட்டும் தெரிஞ்சுக்குறதுக்குத்தான் நம்ம மனசுனாலே முடியும்.மீதி நடக்கப் போறதை,அதுவாக் கற்பனை பண்ணிப் பார்த்துட்டு நம்ம மேலே சுமத்திட்டே இருக்கும்.நாளைக்கு நீ என்ன பார்க்கப் போறேன்னு உன்னோட கண்ணு என்னிக்காவது உங்கிட்டே காட்டி இருக்கா?' என்று கேட்டாள் அவள்.
நான் பொம்மை போல இல்லையென்று தலையாட்டினேன்.
'கண்ணு,காது,மூக்கு,உடம்பு எல்லாமே எப்பவுமே நிகழ்காலத்துலேதான் இருக்கும்.ஆனா மனசு மட்டும் அதிகப் பிரசங்கித் தனமா எதிர்காலத்தைப் பத்தி ஏதாச்சும் தொணதொணத்துகிட்டே இருக்கும்.நாமும் அந்த அதிகப்பிரசங்கி கிட்டே ஏமாந்து ஆடிட்டிருப்போம் இல்லேன்னா ஆடிப் போய் உட்காந்திருப்போம்!' என்றாள் அவள் ஏதோ பிரசன்னம் வந்தவள் போல.
ஏதோ தெலுங்குப் பக்திப் படத்தில் பார்க்கும் அழகிய, அமானுஷ்யச் சிறுமி போலத் தோன்றினாள் அவள்.
அவளை அதிசயமாகப் பார்த்தேன்.பதினேழோ,பதினெட்டு இருக்கும் அவள் வயதுக்கு, அவள் பேசுவது அதிகமாகத் தோன்றியது எனக்கு.அதற்கு அவளே பதில் சொன்னாள்.
'இது நான் சொல்லலே.நான் பார்த்துட்டிருந்த அந்த வயசான முஸ்லீம் யோகி அடிக்கடி இதைச் சொல்லுவார்.' என்றாள் அவள்.
'அவரைத் தெரிஞ்சவங்க எல்லாம் அவரை ஆஜ்மீர் பாபான்னு கூப்பிடுவாங்க.அவருக்கு இப்போ 98 வயசிருக்கும்ன்னு, கூட இருக்கிறவங்க சொல்றாங்க.ஆனா நான் அவரை, உங்களுக்கு உண்மையா என்ன வயசு பாபான்னு கேக்கும் போதெல்லாம் எனக்கு வயசே ஆகமாட்டேங்குதே,தாயே.எப்போதான் எனக்கு வயசாகித் தொலையுமோ தெரியலேம்பாரு!' என்று சொல்லிச் சிரித்தாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
இந்த மூன்று மாதத்தில் நான் மனம் லேசாகிச் சிரித்தது அப்போதுதான்.
'உனக்கு அவரு எப்படிப் பழக்கம்?' என்றேன் நான்.
'அஞ்சு வயசுலே என்னோட அப்பா,அம்மாவை ரிஷிகேஷ் கங்கை அடிச்சுட்டுப் போனப்போ, அழுதிட்டிருந்த என்னை ஆதரவா அணைச்சுகிட்டவர் அவருதான்!' என்றாள் அவள்.
என்னை மாதிரிப் புற்று நோயில் சாகப் போகிறவனுக்குத்தான் பகுத்தறிவை விட இந்த மாதிரி அற்புதங்கள் உணர்வுப் பூர்வமாக எவ்வளவு அவசியம் என்று தெரியும்.
அதற்குப் பிறகு ஆஜ்மீர் பாபாவைப் பற்றி அவள் சொன்னதை சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.
ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் ஆஜ்மீரில் இருக்கும் புகழ் வாய்ந்த தர்கா, ஹஸ்ரத் க்வாஜா மொயினுதீன் சிஷ்டி என்பதாகும்.'ஏழைகளிடம் அனபைப் பொழிபவர்' என்று அழைக்கப் படும் அந்த பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு மஹானின் பிரசித்தி பெற்ற சமாதி, முஸ்லீமகள்,இந்துக்கள் அனைவருக்குமே புனிதத் தலமாகக் கருதப் படுகிறது.அக்பர் சக்ரவர்த்தியே தனது தலை நகரிலிருந்து வாரக் கணக்காகப் பாத யாத்திரை புரிந்து வழிபட்ட அந்த மஹா ஞானியின் சீடர்களின் வழி வந்தவர் ஆஜ்மீர் பாபா என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
திடீர் திடீர் என்று பாபாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தால் அமிர்தவர்ஷிணி அவரது எளிய இருப்பிடத்துக்குச் சென்று விடுவாள்.
அமிர்தவர்ஷிணியை மட்டுமல்ல, பாபா எல்லாப் பெண்களையுமே தாயே என்றுதான் கூப்பிடுவார்.தினமும் ஷரிஃப் தர்கா என்றழைக்கப் படும் தர்காவுக்கு, அவளை அழைத்துச் சென்று அதனுடைய பளிங்குப் படிக்கட்டுக்களில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கும் பாபா திடீரென மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால் 'நீ மெட்ராஸுக்குப் போ!' என்றாராம்.
'ஏன் பாபா திடீர்ன்னு மெட்ராஸ்?' என்று அமிர்தவர்ஷிணி கேட்டதற்கு 'அவன் உன்னைக் கூப்பிடறான்' என்று மட்டும் சொல்லி விட்டுத் தர்காவின் தளத்திலிருந்து பாபா எழுவதற்கும் அமிர்தவர்ஷிணிக்கு சேஷாத்திரி அங்கிளின் ஃஃபோன் வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது என்றாள் அவள்.
ஒரு கணம் எனது வாழ்க்கை மௌனத்தால் நிரம்பியது.
'ஆஜ்மீர் பாபாவுடன் நான் ஃபோனில் பேச முடியுமா?' என்று பிறகு அவளிடம் கேட்டேன்.
முடியாது எனத் தலையாட்டினாள் அவள்.
'ஏன்,ஃபோனில் பாபா பேசமாட்டாரா?' என்றேன்.
'அவன் உன்னைக் கூப்பிடறான்னு என்கிட்டே பேசினதுதான் அவரு கடைசியாப் பேசினதே!'என்றாள் அவள் அமைதியாக.
நான் புரியாமல் அவளையே பார்த்தேன்.
'நான் சென்னைக்கு ரயில்லே வந்திட்டிருக்கும்போதே, பாபா அவரோட வீட்டுலே சமாதி ஆகியிருக்காரு.'என்றாள் அவள்.
முகத்தில் எந்த உணர்வுமே இல்லாமல் சாந்தமாக இதனைச் சொன்னாள்,அமிர்தவர்ஷிணி.
'அவர் இறந்ததை இவ்வளவு கேஷுவலா எடுத்துட்டுச் சொல்றே?' என்றேன் நான் வியந்து.
'அவர் இறந்தார்ன்னு நான் சொல்லலியே.சமாதி அடைஞ்சார்ன்னுதானே சொன்னேன்!' என்றாள் அவள் அதே அமைதியுடன்.
பிறகு அவள் ஏற்கனவே கொண்டு வந்திருந்த ஒரு பச்சை நிறச் சணல் பையிலிருந்து ஒரு பழைய நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தாள்.நீண்ட வருடங்களாகப் பயன் படுத்தப் பட்டுக் கிட்டத்தட்ட பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தன அந்த நோட்டின் தாள்கள்.
'இது பாபா தன் கைப்பட எழுதி, ஓதின திருக்குரான்.நான் இங்கே கிளம்பி வர்ரப்போ, இதை இனி நீ வெச்சுக்கோ தாயேன்னு எனக்குப் பரிசாக் குடுத்தாரு.அதை உன் தலை மாட்டுலே வெக்கிறேன்' என்றவள் அந்த நோட்டுப் புத்தகத்தை எனது கட்டில் தலைமாட்டில் சிரத்தையாக வைத்தாள்.
'தேங்க்ஸ்!' என்றேன் நான் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல்.
அவள் என்னைப் பார்த்து வெறுமனே புன்னகைத்தாள்.பிறகு அதே சணல் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய மூடி போட்ட கிண்ணத்தை எடுத்து மூடியைத் திறந்து என்னருகில் வந்தாள்.
'இதைக் குடி.ஒரு மடங்குதான்' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
'இது என்ன?' என்றேன் நான்.
'பயப்படாதே.வெறும் துளசிச்சாறுதான்.சாமியைக் கும்பிட்டு எடுத்துட்டு வந்திருக்கேன்' என்றாள்,அவள்.
முதலில் அவளது அழகிய,அமைதியான முகத்தைப் பருகி விட்டுப், பின் அவள் கொடுத்த துளசிச் சாற்றை ஒரே மடங்கில் குடித்தேன்.
'துளசி எந்த விஷத்தையும் முறிக்கும்' என்றாள் அவள் தீர்க்கமாக.
'நீ குடுத்தா!' என்றேன் நான்.
அவள் அதற்கும் வெறுமனே முறுவலித்தாள்.அந்த நேரத்தில் அவளது புன்னகையை விடப் பெரிய ப்ரிஸ்க்ரிப்ஷன் எதுவுமில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது.
ஆனால் அந்தத் துளசி சாற்றைக் குடித்த சில நொடிகளில் எனது வயிற்றைப் பிரட்டி அப்படி ஒரு குமட்டல் எடுத்தது எனக்கு.மீண்டும் வாந்தி என்றதும் எனக்குப் பயம்தான் உச்சிக்கேறியது.
'வாந்தி வர்ர மாதிரி இருக்கா?'என்றாள் அவள்.
ஆம் என்று என்னால் தலையைத்தான் அசைக்க முடிந்தது.
'எடு' என்று அவள் நிதானமாகத் தனது கைகளை நீட்டினாள்.நான் அவளைத் தயக்கத்துடன் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.
'எடு,சரவணா' என்றாள் அவள்,தீர்க்கமாக.
நான் அவளது கைகளில் ரத்தமாக வாந்தி எடுத்த போதுதான்,சிவப்பு சிவப்புடன் சேர்வது எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது என யோசித்தேன்.
அவள் அமைதியாக பாத்ரூமுக்குச் சென்று கைகளைக் கழுவி விட்டுச் சொன்னாள்.
'இதுவரைக்கும் நீ சாப்பிட்ட சாப்பாட்டைத்தான் வாந்தி எடுத்திருப்பே.இப்போ எடுத்தது உன் உடம்பிலே தங்கி இருந்த விஷம்.துளசி எல்லாத்தையும் வெளியே கொண்டு வந்துடுச்சு!' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி அமைதியாக.
எனக்குள் காதல் மலர்ந்த கணம் அதுதான்.
அவளைக் காதலிக்கத் தொடங்கினேன்,எல்லாக் காதலையும் போல இது நிறைவேறுமா என்று தெரியாமலேயே.
( தொடரும்....)
(ஹஸ்ரத் மொயினுதின் சிஷ்டி போன்ற சரித்திர மகா புருஷர்களைத் தவிர இந்தக் கதையில் வரும் அனைத்துக் கதாபாத்திரங்களும் கற்பனையே .நிகழ்வுகளும் புனைவுகளே.யாரையும் எதனையும் குறிப்பிடுவன அல்ல.)
திங்கள், அக்டோபர் 12, 2009
காதல மலர்ந்த கணங்கள் 4
அமிர்தவர்ஷிணி
4.
மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன,நான் இந்தப் புற்று நோய் மருத்துவமனைக்கு வந்து.
கெமோ தெராபி,ரேடியேஷன் தெராபி மற்ற சிகிச்சைகள், மருந்து மாத்திரைகள் என்று என்னுடைய உடலுடன் மருத்துவர்கள் இடைவிடாமல் போராடினார்கள்.இதற்குக் கேன்சர் என்று பெயர் வைக்காமல் நத்தை என்று பெயர் வைத்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது எனக்கு.ஏனென்றால் மரணம் நத்தை வேகத்தில் வந்து கொண்டிருந்தது.
மனித உடலுக்குள்ளும்,மனதுக்குள்ளும் எத்தனை வலிகளும்,வேதனைகளும் இருக்க முடியுமோ அத்தனையையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தேன்.முடிகள் எல்லாம் கொட்டிப் போய்,நிறம் வெளிறிப் போய்....எனது நண்பர்களை எல்லாம் என்னை இந்தக் கோலத்தில் பார்க்க வர வேண்டாமென்று கண்டிப்பாகச் சொல்லி விட்டேன்.
ஆனால் அப்பாவை மட்டும் அப்படிச் சொல்ல முடியவில்லை.லுகேமியா செல்கள் என்னைவிட அவரைத்தான் அதிகம் உருக்கி எடுத்துக் கொண்டிருந்தது.
மகன் தந்தைக்காற்றும் உதவி புற்று நோய் மட்டும் வராமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்பதுதான் என்று தோன்றியது.
என்னுடைய அப்பாவுக்கு ஒரு முடி கூட நரைக்கவில்லை என்று நண்பர்களிடம் அடிக்கடி பெருமை அடித்துக் கொள்வேன்.அதைக் கூடக் கடவுள் (யார் அந்த சேடிஸ்ட்?) விட்டு வைக்காமல் பிடுங்கிக் கொண்டார். நான் மருத்துவ மனைக்கு வந்த ஒரே வாரத்தில் அப்பாவுக்குத் தலை முழுதும் நரைத்து விட்டது.
யாரையும் கடிந்து கூடப் பேசாத அந்த மென்மையான ஆத்மாவை, இப்படி நரகக் குழியில் தள்ளி வேடிக்கை பார்க்கும் முகம் தெரியாத எதிரியே! தயவு செய்து என்னைச் சீக்கிரம் சாக விட்டு எனது அப்பாவைக் காப்பாற்று!
கால வரையரையற்று விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு,அப்பா தானே சமைத்து எனக்குத் தினமும் எடுத்து வந்தார்.
'எப்படியும் வாந்தி எடுக்கப் போறேன்.அதுக்கு ஏம்பா இவ்வளவு கஷ்டப் பட்டுச் சமைச்சு எடுத்துட்டு வர்ரீங்க?' என்பேன் நான்.
'உனக்குத் தேவை இல்லேன்னாலும் உனக்காகப் பண்றோங்கற காரியத்திலே எல்லாம் எனக்கு ஒரு திருப்தி இருக்குப்பா' என்றார் அவர் சாப்பாடு பரிமாறிக் கொண்டே.
அவர் நெற்றியில் இன்னுமே விபூதிக் கீற்றும்,குங்குமமும் இருந்தன.
'நீங்க இன்னும் சாமி எல்லாம் கும்பிடறீங்களாப்பா?'
'சாகும் போது உன்னோட அம்மா விபூதி,குங்குமத்தை வெச்சு உட்டுட்டுக் கடவுள் எப்பவும் உங்களைக் கைவிட மாட்டாருன்னு சொல்லிட்டுக் கண்ணை மூடினா.நான் ஆண்டவனை நம்பறனோ இல்லையோ உங்க அம்மாவை நம்பறேன்' என்றார் அப்பா அமைதியாக.
'பாவம்பா நீங்க' என்றேன் என்னை அறியாமல்.இப்போதெல்லாம் இருவருமே அழுவதில்லை.
துயரம் முற்றி வந்த அமைதி.
சாவுக்கு வைத்த ஆறு மாதக் கெடுவில் ஒரு வழியாக மூன்று மாதங்கள் கழிந்தது என்பது மட்டுமே இப்போது எனக்கு இருக்கும் ஒரே நிம்மதி.
இன்னும் மூன்று மாதங்கள் என்று, ஏதோ விடுமுறைக்குக் காத்திருக்கும் பள்ளிக்கூடச் சிறுவனைப் போல நான் எனது மரணத்துக்காகக் காத்திருந்தேன்.
ஒருநாள் காலை பத்து மணிவாக்கில் மருந்துகளின் அசதியில் நான் என்னை மறந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த போது திடீரென எனக்குக் கனவு போல ஒரு விழிப்பு வந்தது.எனது உறக்கத்தைக் கலைத்தது ஒரு வாசனை.
ஆம்.அதே பச்சைக் கற்பூர வாசனை.மருத்துவ மனையின் செயற்கைத் தூய்மையான டெட்டால் வாசத்தையும் மீறி கோவில் நைவேத்தியங்களில் மட்டும் வீசும் அதே வாசனை.
மெல்லக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தேன்.படுக்கையின் அருகில் அப்பா,எங்கள் கோவில் மடப்பள்ளி சமையற்காரரான சேஷாத்திரி, சற்றுத் தள்ளிப் பின்னால் அமிர்தவர்ஷிணி மூவரும் நின்றிருந்தார்கள்.
முடிகள் இழந்து மொட்டைத் தலையுடன் இளைத்துக் களைத்துப் போயிருந்த என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சேஷாத்திரி கண்ணீரை அடக்க முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தார்.
'அழ மாட்டேன்,அழமாட்டேன்னு சார் கிட்டே நூறுதடவை சத்தியம் பண்ணிக் குடுத்துட்டுதான் வந்தேன்..ஆனா முடியலேப்பா..'என்ற சேஷாத்திரி மேல் துண்டால் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதார்.சிறுவயதில் குலதெய்வத்துக்கு மொட்டை போடமாட்டேன் என்று அழுத என்னைச் சிரித்தபடியே ஆறுதலாக நெஞ்சில் அணைத்துக் கொண்டவர் சேஷாத்திரி அங்கிள்.
அப்பா அமைதியாக அமிர்தவர்ஷிணியைப் பர்த்தார்.
குளிர்ந்த வைகறை நதியைப் போல அவளது பார்வை என் மேல் அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.எந்தச் சலனமுமில்லாத அம்மன் முகம் அவளுக்கு.
'இனி மூணு மாசத்துக்கு அமிர்தவர்ஷிணி நம்ம கூட, நமக்கு உதவியா இருக்கறேன்னு வந்திருக்கா,சரவணா.' என்றார் அப்பா.
சேஷாத்திரி அப்பாவை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே சென்று விட, அமிர்தவர்ஷிணி மெல்ல எனது அருகில் வந்து நின்றாள்.
மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னால் கோவிலில் பாவாடை தாவணியில் பார்த்த அமிர்தவர்ஷிணி இப்போது வடக்கத்திய பாணி சுடிதாரில் வந்திருந்தாள்.செல்ஃப் டிசைனில் பூக்கள் போட்ட தூய வெள்ளைச் சுடிதாரில் இன்னும் யாருமே வாசிக்க ஆரம்பிக்காத பொன்னிற வயலினைப் போல இருந்தாள் அவள்..
எந்த ஆசையையும் படக்கூடிய சக்தியை அறவே இழந்து விட்ட சக்கையான என் உடலுக்குள்ளிருந்து அவளது அழகைப் பார்ப்பது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவமாக இருந்தது.ஆசைகள் அற்றுப் பார்க்கும் போது பெண்ணே வேறு மாதிரி தெரிகிறாள்.பிறந்த குழந்தை அம்மாவைப் பார்க்கும் போது எனது மனோ நிலையில்தான் இருக்கும் போலிருக்கிறது.ஃபில்டர் போட்டுக் காமிராமேன்கள் பனிமூட்டம் போலக் காட்டுவார்களே அது போல அமிர்தவர்ஷிணி இப்போது எனது கண்களுக்குத் தெரிந்தாள்.
மரணம் ஒரு பெரிய புகைப் படக் கலைஞன் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.
சற்று மௌனத்திற்குப் பின் நான்தான் பேசினேன்.
'ஆஜ்மீரிலிருந்து எப்போ வந்தே?'
'இன்னிக்குக் காலையிலேதான்' என்றாள் அவள்.
அவள் குரலை இப்போதுதான் முதல் முறையாகக் கேட்கிறேன்.கோவிலில் அவள் பேசவே இல்லை என்று இப்போதுதான் உணர்கிறேன்.
அந்தரங்கமாகப் பேசுவதுக்கென்றே அமைந்த குரல்,அமிர்தவர்ஷிணியினுடையது.நெருக்கமான சூழ்நிலயிலேயே பெண்கள் பயன்படுத்தும் குரல்.
'எப்படி அதுக்குள்ளே எனக்கு உன்னோடே அப்பாயின்ட்மென்ட் கிடைச்சுது?'
'ஆஜ்மீரிலிரிந்து நான் வந்ததே உன்னைப் பார்த்துக்கறதுக்காகத்தான்!' என்றாள் அவள்.
'சேஷாத்திரி அங்கிள் உன்னை அவ்வள்வு ஃபோர்ஸ் பண்ணியிருக்கார்ன்னு நினைக்கிறேன்'என்றேன் வறண்ட புன்னகையுடன்.
இல்லை என்று உறுதியாகத் தலையாட்டினாள் அவள்.
'பின்னே,யாரு என்னோட அப்பாவா?' என்று கேட்டேன் நான்.
'என்னை உங்கிட்டே வலுக்கட்டாயமா அனுப்பிச்சவரை நீ பார்த்திருக்கவே முடியாது,சரவணா!'என்றாள் அவள்,இப்போதுதான் முதன் முறையாகக் கண்களில் ஈரம் கசிய.
நான் அவள் கண்களில் நீரைப் பார்த்து வியந்து போனேன்.
'பின்னே யாரு,வர்ஷிணி?' அவளது பெயரை மிக இயல்பாகச் சுருக்கிக் கூப்பிட்டது எனக்கே ஆச்சர்யமாக இருந்தது.
அவள் என்னை ஒரு கணம் ஆழமாகப் பார்த்தாள்.
'ஆஜ்மீர்லே நான் அட்டன்ட் பண்ணிட்டிருந்த சூஃபி பெரியவர்தான் என்னை இங்கே அனுப்பிச்சு வெச்சிருக்கார்!' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
எனக்குள் சிலீரென்றது.
(மீண்டும் சஸ்பென்சுடன் தொடரும் போடுவதற்கு நண்பர் அப்துல்லாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.)
4.
மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன,நான் இந்தப் புற்று நோய் மருத்துவமனைக்கு வந்து.
கெமோ தெராபி,ரேடியேஷன் தெராபி மற்ற சிகிச்சைகள், மருந்து மாத்திரைகள் என்று என்னுடைய உடலுடன் மருத்துவர்கள் இடைவிடாமல் போராடினார்கள்.இதற்குக் கேன்சர் என்று பெயர் வைக்காமல் நத்தை என்று பெயர் வைத்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது எனக்கு.ஏனென்றால் மரணம் நத்தை வேகத்தில் வந்து கொண்டிருந்தது.
மனித உடலுக்குள்ளும்,மனதுக்குள்ளும் எத்தனை வலிகளும்,வேதனைகளும் இருக்க முடியுமோ அத்தனையையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தேன்.முடிகள் எல்லாம் கொட்டிப் போய்,நிறம் வெளிறிப் போய்....எனது நண்பர்களை எல்லாம் என்னை இந்தக் கோலத்தில் பார்க்க வர வேண்டாமென்று கண்டிப்பாகச் சொல்லி விட்டேன்.
ஆனால் அப்பாவை மட்டும் அப்படிச் சொல்ல முடியவில்லை.லுகேமியா செல்கள் என்னைவிட அவரைத்தான் அதிகம் உருக்கி எடுத்துக் கொண்டிருந்தது.
மகன் தந்தைக்காற்றும் உதவி புற்று நோய் மட்டும் வராமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்பதுதான் என்று தோன்றியது.
என்னுடைய அப்பாவுக்கு ஒரு முடி கூட நரைக்கவில்லை என்று நண்பர்களிடம் அடிக்கடி பெருமை அடித்துக் கொள்வேன்.அதைக் கூடக் கடவுள் (யார் அந்த சேடிஸ்ட்?) விட்டு வைக்காமல் பிடுங்கிக் கொண்டார். நான் மருத்துவ மனைக்கு வந்த ஒரே வாரத்தில் அப்பாவுக்குத் தலை முழுதும் நரைத்து விட்டது.
யாரையும் கடிந்து கூடப் பேசாத அந்த மென்மையான ஆத்மாவை, இப்படி நரகக் குழியில் தள்ளி வேடிக்கை பார்க்கும் முகம் தெரியாத எதிரியே! தயவு செய்து என்னைச் சீக்கிரம் சாக விட்டு எனது அப்பாவைக் காப்பாற்று!
கால வரையரையற்று விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு,அப்பா தானே சமைத்து எனக்குத் தினமும் எடுத்து வந்தார்.
'எப்படியும் வாந்தி எடுக்கப் போறேன்.அதுக்கு ஏம்பா இவ்வளவு கஷ்டப் பட்டுச் சமைச்சு எடுத்துட்டு வர்ரீங்க?' என்பேன் நான்.
'உனக்குத் தேவை இல்லேன்னாலும் உனக்காகப் பண்றோங்கற காரியத்திலே எல்லாம் எனக்கு ஒரு திருப்தி இருக்குப்பா' என்றார் அவர் சாப்பாடு பரிமாறிக் கொண்டே.
அவர் நெற்றியில் இன்னுமே விபூதிக் கீற்றும்,குங்குமமும் இருந்தன.
'நீங்க இன்னும் சாமி எல்லாம் கும்பிடறீங்களாப்பா?'
'சாகும் போது உன்னோட அம்மா விபூதி,குங்குமத்தை வெச்சு உட்டுட்டுக் கடவுள் எப்பவும் உங்களைக் கைவிட மாட்டாருன்னு சொல்லிட்டுக் கண்ணை மூடினா.நான் ஆண்டவனை நம்பறனோ இல்லையோ உங்க அம்மாவை நம்பறேன்' என்றார் அப்பா அமைதியாக.
'பாவம்பா நீங்க' என்றேன் என்னை அறியாமல்.இப்போதெல்லாம் இருவருமே அழுவதில்லை.
துயரம் முற்றி வந்த அமைதி.
சாவுக்கு வைத்த ஆறு மாதக் கெடுவில் ஒரு வழியாக மூன்று மாதங்கள் கழிந்தது என்பது மட்டுமே இப்போது எனக்கு இருக்கும் ஒரே நிம்மதி.
இன்னும் மூன்று மாதங்கள் என்று, ஏதோ விடுமுறைக்குக் காத்திருக்கும் பள்ளிக்கூடச் சிறுவனைப் போல நான் எனது மரணத்துக்காகக் காத்திருந்தேன்.
ஒருநாள் காலை பத்து மணிவாக்கில் மருந்துகளின் அசதியில் நான் என்னை மறந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த போது திடீரென எனக்குக் கனவு போல ஒரு விழிப்பு வந்தது.எனது உறக்கத்தைக் கலைத்தது ஒரு வாசனை.
ஆம்.அதே பச்சைக் கற்பூர வாசனை.மருத்துவ மனையின் செயற்கைத் தூய்மையான டெட்டால் வாசத்தையும் மீறி கோவில் நைவேத்தியங்களில் மட்டும் வீசும் அதே வாசனை.
மெல்லக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தேன்.படுக்கையின் அருகில் அப்பா,எங்கள் கோவில் மடப்பள்ளி சமையற்காரரான சேஷாத்திரி, சற்றுத் தள்ளிப் பின்னால் அமிர்தவர்ஷிணி மூவரும் நின்றிருந்தார்கள்.
முடிகள் இழந்து மொட்டைத் தலையுடன் இளைத்துக் களைத்துப் போயிருந்த என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சேஷாத்திரி கண்ணீரை அடக்க முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தார்.
'அழ மாட்டேன்,அழமாட்டேன்னு சார் கிட்டே நூறுதடவை சத்தியம் பண்ணிக் குடுத்துட்டுதான் வந்தேன்..ஆனா முடியலேப்பா..'என்ற சேஷாத்திரி மேல் துண்டால் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதார்.சிறுவயதில் குலதெய்வத்துக்கு மொட்டை போடமாட்டேன் என்று அழுத என்னைச் சிரித்தபடியே ஆறுதலாக நெஞ்சில் அணைத்துக் கொண்டவர் சேஷாத்திரி அங்கிள்.
அப்பா அமைதியாக அமிர்தவர்ஷிணியைப் பர்த்தார்.
குளிர்ந்த வைகறை நதியைப் போல அவளது பார்வை என் மேல் அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.எந்தச் சலனமுமில்லாத அம்மன் முகம் அவளுக்கு.
'இனி மூணு மாசத்துக்கு அமிர்தவர்ஷிணி நம்ம கூட, நமக்கு உதவியா இருக்கறேன்னு வந்திருக்கா,சரவணா.' என்றார் அப்பா.
சேஷாத்திரி அப்பாவை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே சென்று விட, அமிர்தவர்ஷிணி மெல்ல எனது அருகில் வந்து நின்றாள்.
மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னால் கோவிலில் பாவாடை தாவணியில் பார்த்த அமிர்தவர்ஷிணி இப்போது வடக்கத்திய பாணி சுடிதாரில் வந்திருந்தாள்.செல்ஃப் டிசைனில் பூக்கள் போட்ட தூய வெள்ளைச் சுடிதாரில் இன்னும் யாருமே வாசிக்க ஆரம்பிக்காத பொன்னிற வயலினைப் போல இருந்தாள் அவள்..
எந்த ஆசையையும் படக்கூடிய சக்தியை அறவே இழந்து விட்ட சக்கையான என் உடலுக்குள்ளிருந்து அவளது அழகைப் பார்ப்பது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவமாக இருந்தது.ஆசைகள் அற்றுப் பார்க்கும் போது பெண்ணே வேறு மாதிரி தெரிகிறாள்.பிறந்த குழந்தை அம்மாவைப் பார்க்கும் போது எனது மனோ நிலையில்தான் இருக்கும் போலிருக்கிறது.ஃபில்டர் போட்டுக் காமிராமேன்கள் பனிமூட்டம் போலக் காட்டுவார்களே அது போல அமிர்தவர்ஷிணி இப்போது எனது கண்களுக்குத் தெரிந்தாள்.
மரணம் ஒரு பெரிய புகைப் படக் கலைஞன் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.
சற்று மௌனத்திற்குப் பின் நான்தான் பேசினேன்.
'ஆஜ்மீரிலிருந்து எப்போ வந்தே?'
'இன்னிக்குக் காலையிலேதான்' என்றாள் அவள்.
அவள் குரலை இப்போதுதான் முதல் முறையாகக் கேட்கிறேன்.கோவிலில் அவள் பேசவே இல்லை என்று இப்போதுதான் உணர்கிறேன்.
அந்தரங்கமாகப் பேசுவதுக்கென்றே அமைந்த குரல்,அமிர்தவர்ஷிணியினுடையது.நெருக்கமான சூழ்நிலயிலேயே பெண்கள் பயன்படுத்தும் குரல்.
'எப்படி அதுக்குள்ளே எனக்கு உன்னோடே அப்பாயின்ட்மென்ட் கிடைச்சுது?'
'ஆஜ்மீரிலிரிந்து நான் வந்ததே உன்னைப் பார்த்துக்கறதுக்காகத்தான்!' என்றாள் அவள்.
'சேஷாத்திரி அங்கிள் உன்னை அவ்வள்வு ஃபோர்ஸ் பண்ணியிருக்கார்ன்னு நினைக்கிறேன்'என்றேன் வறண்ட புன்னகையுடன்.
இல்லை என்று உறுதியாகத் தலையாட்டினாள் அவள்.
'பின்னே,யாரு என்னோட அப்பாவா?' என்று கேட்டேன் நான்.
'என்னை உங்கிட்டே வலுக்கட்டாயமா அனுப்பிச்சவரை நீ பார்த்திருக்கவே முடியாது,சரவணா!'என்றாள் அவள்,இப்போதுதான் முதன் முறையாகக் கண்களில் ஈரம் கசிய.
நான் அவள் கண்களில் நீரைப் பார்த்து வியந்து போனேன்.
'பின்னே யாரு,வர்ஷிணி?' அவளது பெயரை மிக இயல்பாகச் சுருக்கிக் கூப்பிட்டது எனக்கே ஆச்சர்யமாக இருந்தது.
அவள் என்னை ஒரு கணம் ஆழமாகப் பார்த்தாள்.
'ஆஜ்மீர்லே நான் அட்டன்ட் பண்ணிட்டிருந்த சூஃபி பெரியவர்தான் என்னை இங்கே அனுப்பிச்சு வெச்சிருக்கார்!' என்றாள் அமிர்தவர்ஷிணி.
எனக்குள் சிலீரென்றது.
(மீண்டும் சஸ்பென்சுடன் தொடரும் போடுவதற்கு நண்பர் அப்துல்லாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.)
புதன், அக்டோபர் 07, 2009
காதல் மலர்ந்த கணங்கள் 3
3.
அமிர்தவர்ஷிணி.
அமிர்தத்தைப் பொழிபவள் என்ற அர்த்ததைத் தரும் அமிர்தவர்ஷிணி என்ற அவளது பெயரை சத்தியமாக அவளது விழிகளைப் பார்த்த பின்னரே அவளுக்கு யாரோ வைத்திருக்கிறார்கள்.
இப்போது உணர்ந்ததினால் சொல்கிறேன்.
பெண் அங்கங்களின் ராணி,மார்புகள் அல்ல,அவளது விழிகளே!
'பொண்ணு யாரு,சேஷாத்திரி?உங்க சொந்தக் காரப் பொண்ணா?' என்று அமிர்தவர்ஷிணியைப் பார்த்த புன்முறுவலுடனேயே அப்பா கேட்டார்.
'இல்லை.ஆனா சொந்தக்காரப் பொண்ணுகளை விட நெருங்குன சொந்தம் இவோ!' என்றார் சேஷாத்திரி,தானும் பரிவுடன் அமிர்தவர்ஷிணியைப் பார்த்தபடியே.
'இவளை உங்க கிட்டே அறிமுகப் படுத்தறதுக்காகத்தான் கோவிலுக்கு அழைச்சுண்டு வந்தேன்' என்றார் சேஷாத்திரி.
'இந்தப் பொண்ணோட சர்க்கரைப் பொங்கலை விட இவங்களுக்கு இனி வேறென்ன அறிமுகம் வேணும்?'என்றார் அப்பா தனது வழக்கமான மென்மையான சிரிப்புடன்.
'உட்காரும்மா' என்றார் அப்பா
அமிர்தவர்ஷிணியைப் பார்த்து.
அவள் மெல்லெனக் கோவில் தளத்தில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்தது, பளிங்கு நீரில் மலர்ந்து விகசித்த தாமரைகளுக்குப் பாடம் எடுத்ததைப் போல இருந்தது.
முகத்தில் தம்பூர் நாதத்தைப் போல ரிம்மென்று எப்போதும் ஒரு புன்னகை அவளுக்கு.
அவளைப் பற்றி சேஷாத்திரி சொன்ன விஷயங்கள் அந்தி வேளையில்,நான் கேட்ட கோவில் பின்னணியிலேயே நீங்களும் கேட்டிருந்திருக்க வேண்டும்.அப்போதுதான் அமிர்தவர்ஷிணியின் அழகை நீங்கள் 3டி விஷனாக உணர முடியும்.
அப்பா,அம்மாவை ஐந்து வயதிலேயே ரிஷிகேஷில் கங்கை ஆற்றின் நீரோட்டத்தில் பறிகொடுத்தவள்,அமிர்தவர்ஷிணி. புனித நீராடச் சென்ற அவளது தாய்,தந்தையைக் கங்கை நதி அவளுக்குத் திருப்பித் தரவே இல்லை.அனாதையான அமிர்தவர்ஷிணியை அவளது அப்பாவின் நண்பர்களே பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு இதுவரை வளர்த்து ஆளாக்கியிருக்கிறார்கள்.நன்கு,விசாரித்துத் தெரிந்தபின்னர் ஒவ்வொரு குடும்பமாக அனுப்பப் பட்டு,அடைக்கலம் தரப்பட்டு வளர்ந்தவள் அமிர்தவர்ஷிணி.இந்தியா முழுதும் வெவ்வேறு பாரம்பரியக் குடும்பங்களில் வளர்ந்தவள்,அவள்.அவள் வளர்வதற்காகவே ஒரு செம்மையான நெட்வொர்க் உருவாகி இருந்தது, இப்போதும் யார்,யார் வீட்டுக்கு அவள் பணி தேவையோ அதை முன்கூட்டியே சொல்லி அவளை வரச் சொல்லி முன்பதிவு செய்து விடுகிறார்கள்அந்தந்த வீட்டுக்காரர்கள்.மதமோ,கலாசாரமோ தடையில்லை,அவளுக்கு.செம்மையான,உண்மையான மனம் இருந்தால் போதும் அந்த வீடுகளுக்குப் பணி புரியச் சென்று விடுவாள்,அமிர்தவர்ஷிணி.
முதியவர்கள்,மன நலம் குன்றிய இளம் பெண்கள்,குழந்தைகள்,மரணத் தறுவாயில் இருக்கும் நோயாளிகள் அனைவருக்கும், இறக்கைகள் இல்லாத இன்றைய நிஜ தேவதை அவள்.
உங்களைப் பூவாக மாற்றும் அவளது புன்முறுவல்,ஆத்மா வரைக்கும் ஊடுருவும் அவளது சமையல்,உடலைத் தாண்டி உள்ளே தொடும் உண்மையான பெண்மையின் ஸ்பரிசங்கள், சொல்லப் போனால் கமர்ஷியல் ஃப்ளைட்டுகளுக்காகக் காட்டப் படும் இன்டர்நேஷனல் விளம்பரங்களில் வரும் விமானப் பணிப் பெண்களின் வேத காலத்துப் பெண் வடிவம்தான் அமிர்தவர்ஷிணி.
அம்பாளுக்கு அவள் அப்பா, தனது வாழ்நாள் முழுதும் மனப் பூர்வமாகச் செய்த அபிஷேகங்களின் பலன்தான் இப்படி ஒரு மகள் என்று இப்போது நினைக்கிறேன்.
அந்த மாலை வேளையில் கோவில் தரையில் வைக்கப் பட்டிருக்கும் ஒரு வெள்ளித் தீர்த்தக் குடம் போல விளங்கினாள்,அவள்.
நோய்வாய்ப் பட்டிருக்கும் ஒரு சூஃபி முஸ்லீம் பெரியவருக்குப் பணிவிடைகள் புரிவதற்காக நாளை ஆஜ்மீர் செல்கிறாள் அமிர்தவர்ஷிணி,என்று சொல்லி முடித்தார் சேஷாத்திரி.
அப்பா அவளையே ஒரு கணம் ஆழ்ந்து பார்த்தார்.ஒரு இளம் பெண்ணை அவ்வளவு மரியாதையோடும்,கனிவோடும் அப்பா பார்த்து நான் பார்த்ததே இல்லை.
என் இருபத்து நான்கு வயதுக்கு, என் மனதைத் தாண்டிப் பூரணமாக இருக்கும் பெண்ணான அவளை ஒரு இளம் வலியாக மட்டுமே எனக்குள் உணர முடிந்தது.
விடை பெறும் போது அப்பாவை வணங்கி விட்டு என்னைப் பார்த்து வெறும் புன்னகை மட்டும் புரிந்து சென்றாள் அவள்.
பூர்வ ஜெனமங்களில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் இந்த மாதிரி அழகான பெண்களின் புன்னகைகளைப் பார்க்காதவர்களாய் இருக்க வேண்டும்.அவள் என்னைப் பார்த்து முறுவலித்த போது, நான் எப்போதோ பார்த்த ஒரு தொல்பொருள் துறையின் பராமரிப்பில் இருக்கும் அரண்மனையே என் மனக் கண்ணில் விரிந்தது.அங்கே நானே இளவரசனாய் இருந்ததைப் போன்ற உணர்வு.
சாமான்யனான என்னை சமஸ்தான இளவரசனாக்கியதற்கு நன்றி,பெண்ணே என்று உள்ளுக்குள்ளேயே உருகினேன்.
அடுத்த நாள் கல்லூரிக்குக் கட் அடித்து விட்டு ஒரு சூடான ஆங்கிலப் படம் பார்த்து விட்டு மாலை வீடு திரும்பினேன்.அந்தப் படத்தின் வெள்ளைக்காரக் கதாநாயகி என் இதயத்தைத் தனது பியானோவாக ஆக்கி இன்னும் சௌண்ட் ஆஃப் மியூசிக்கை வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்பாவின் நண்பர் டாக்டர் அன்பரசன் எனக்கு எடுத்திருந்த ரத்தப் பரிசோதனை முடிவுகள் வந்திருந்தன.
அப்பா ரிசல்ட் பேப்பர்களின் மேல் முகம் புதைத்துப் படுத்திருந்தார்.
'அப்பா' என்று அருகில் சென்று அவர் தோளில் கை வைத்தபோது அவரது கண்களில் நீரோடியிருந்த தாரை புரிந்தது.
'உடம்புக்குச் சரியில்லையாப்பா?' என்றேன் உண்மையான கவலையுடன்.
சடாரென அவர் உரக்கக் கேவிக் கேவி அழுதார்.அவரை ஆதரவுடன் தோளில் அணைத்துக் கொண்டேன்.அவர் அவ்வளவு அழுது நான் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை.
'ஏம்பா..ஏம்பா..என்னாச்சுப்பா உங்களுக்கு?' என்று திருப்பித் திருப்பிக் கேட்டேனே தவிர அவர் அழுவதே எனக்காகத்தான் என்பது அந்தக் கணம் வரைக்கும் எனக்கே தெரியவில்லை.
எனக்குத்தான் லுகேமியா என்ற தீவிர ரத்தப் புற்று நோய்.ஆறே மாதங்களில் நான் சாகப் போகிறேன் என்று மருத்துவர்கள் அறுதியாகச் சொல்லி விட்டார்கள்.
எனக்கு மரணம் என்றதும் பயம் வரவில்லை.மாறாக அமிர்தவர்ஷிணியின் முகம்தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.
இனி மேல்தான் எனது காதல் மலர்ந்த கணங்களே!
(காதல் தொடரும்)
அமிர்தவர்ஷிணி.
அமிர்தத்தைப் பொழிபவள் என்ற அர்த்ததைத் தரும் அமிர்தவர்ஷிணி என்ற அவளது பெயரை சத்தியமாக அவளது விழிகளைப் பார்த்த பின்னரே அவளுக்கு யாரோ வைத்திருக்கிறார்கள்.
இப்போது உணர்ந்ததினால் சொல்கிறேன்.
பெண் அங்கங்களின் ராணி,மார்புகள் அல்ல,அவளது விழிகளே!
'பொண்ணு யாரு,சேஷாத்திரி?உங்க சொந்தக் காரப் பொண்ணா?' என்று அமிர்தவர்ஷிணியைப் பார்த்த புன்முறுவலுடனேயே அப்பா கேட்டார்.
'இல்லை.ஆனா சொந்தக்காரப் பொண்ணுகளை விட நெருங்குன சொந்தம் இவோ!' என்றார் சேஷாத்திரி,தானும் பரிவுடன் அமிர்தவர்ஷிணியைப் பார்த்தபடியே.
'இவளை உங்க கிட்டே அறிமுகப் படுத்தறதுக்காகத்தான் கோவிலுக்கு அழைச்சுண்டு வந்தேன்' என்றார் சேஷாத்திரி.
'இந்தப் பொண்ணோட சர்க்கரைப் பொங்கலை விட இவங்களுக்கு இனி வேறென்ன அறிமுகம் வேணும்?'என்றார் அப்பா தனது வழக்கமான மென்மையான சிரிப்புடன்.
'உட்காரும்மா' என்றார் அப்பா
அமிர்தவர்ஷிணியைப் பார்த்து.
அவள் மெல்லெனக் கோவில் தளத்தில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்தது, பளிங்கு நீரில் மலர்ந்து விகசித்த தாமரைகளுக்குப் பாடம் எடுத்ததைப் போல இருந்தது.
முகத்தில் தம்பூர் நாதத்தைப் போல ரிம்மென்று எப்போதும் ஒரு புன்னகை அவளுக்கு.
அவளைப் பற்றி சேஷாத்திரி சொன்ன விஷயங்கள் அந்தி வேளையில்,நான் கேட்ட கோவில் பின்னணியிலேயே நீங்களும் கேட்டிருந்திருக்க வேண்டும்.அப்போதுதான் அமிர்தவர்ஷிணியின் அழகை நீங்கள் 3டி விஷனாக உணர முடியும்.
அப்பா,அம்மாவை ஐந்து வயதிலேயே ரிஷிகேஷில் கங்கை ஆற்றின் நீரோட்டத்தில் பறிகொடுத்தவள்,அமிர்தவர்ஷிணி. புனித நீராடச் சென்ற அவளது தாய்,தந்தையைக் கங்கை நதி அவளுக்குத் திருப்பித் தரவே இல்லை.அனாதையான அமிர்தவர்ஷிணியை அவளது அப்பாவின் நண்பர்களே பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு இதுவரை வளர்த்து ஆளாக்கியிருக்கிறார்கள்.நன்கு,விசாரித்துத் தெரிந்தபின்னர் ஒவ்வொரு குடும்பமாக அனுப்பப் பட்டு,அடைக்கலம் தரப்பட்டு வளர்ந்தவள் அமிர்தவர்ஷிணி.இந்தியா முழுதும் வெவ்வேறு பாரம்பரியக் குடும்பங்களில் வளர்ந்தவள்,அவள்.அவள் வளர்வதற்காகவே ஒரு செம்மையான நெட்வொர்க் உருவாகி இருந்தது, இப்போதும் யார்,யார் வீட்டுக்கு அவள் பணி தேவையோ அதை முன்கூட்டியே சொல்லி அவளை வரச் சொல்லி முன்பதிவு செய்து விடுகிறார்கள்அந்தந்த வீட்டுக்காரர்கள்.மதமோ,கலாசாரமோ தடையில்லை,அவளுக்கு.செம்மையான,உண்மையான மனம் இருந்தால் போதும் அந்த வீடுகளுக்குப் பணி புரியச் சென்று விடுவாள்,அமிர்தவர்ஷிணி.
முதியவர்கள்,மன நலம் குன்றிய இளம் பெண்கள்,குழந்தைகள்,மரணத் தறுவாயில் இருக்கும் நோயாளிகள் அனைவருக்கும், இறக்கைகள் இல்லாத இன்றைய நிஜ தேவதை அவள்.
உங்களைப் பூவாக மாற்றும் அவளது புன்முறுவல்,ஆத்மா வரைக்கும் ஊடுருவும் அவளது சமையல்,உடலைத் தாண்டி உள்ளே தொடும் உண்மையான பெண்மையின் ஸ்பரிசங்கள், சொல்லப் போனால் கமர்ஷியல் ஃப்ளைட்டுகளுக்காகக் காட்டப் படும் இன்டர்நேஷனல் விளம்பரங்களில் வரும் விமானப் பணிப் பெண்களின் வேத காலத்துப் பெண் வடிவம்தான் அமிர்தவர்ஷிணி.
அம்பாளுக்கு அவள் அப்பா, தனது வாழ்நாள் முழுதும் மனப் பூர்வமாகச் செய்த அபிஷேகங்களின் பலன்தான் இப்படி ஒரு மகள் என்று இப்போது நினைக்கிறேன்.
அந்த மாலை வேளையில் கோவில் தரையில் வைக்கப் பட்டிருக்கும் ஒரு வெள்ளித் தீர்த்தக் குடம் போல விளங்கினாள்,அவள்.
நோய்வாய்ப் பட்டிருக்கும் ஒரு சூஃபி முஸ்லீம் பெரியவருக்குப் பணிவிடைகள் புரிவதற்காக நாளை ஆஜ்மீர் செல்கிறாள் அமிர்தவர்ஷிணி,என்று சொல்லி முடித்தார் சேஷாத்திரி.
அப்பா அவளையே ஒரு கணம் ஆழ்ந்து பார்த்தார்.ஒரு இளம் பெண்ணை அவ்வளவு மரியாதையோடும்,கனிவோடும் அப்பா பார்த்து நான் பார்த்ததே இல்லை.
என் இருபத்து நான்கு வயதுக்கு, என் மனதைத் தாண்டிப் பூரணமாக இருக்கும் பெண்ணான அவளை ஒரு இளம் வலியாக மட்டுமே எனக்குள் உணர முடிந்தது.
விடை பெறும் போது அப்பாவை வணங்கி விட்டு என்னைப் பார்த்து வெறும் புன்னகை மட்டும் புரிந்து சென்றாள் அவள்.
பூர்வ ஜெனமங்களில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் இந்த மாதிரி அழகான பெண்களின் புன்னகைகளைப் பார்க்காதவர்களாய் இருக்க வேண்டும்.அவள் என்னைப் பார்த்து முறுவலித்த போது, நான் எப்போதோ பார்த்த ஒரு தொல்பொருள் துறையின் பராமரிப்பில் இருக்கும் அரண்மனையே என் மனக் கண்ணில் விரிந்தது.அங்கே நானே இளவரசனாய் இருந்ததைப் போன்ற உணர்வு.
சாமான்யனான என்னை சமஸ்தான இளவரசனாக்கியதற்கு நன்றி,பெண்ணே என்று உள்ளுக்குள்ளேயே உருகினேன்.
அடுத்த நாள் கல்லூரிக்குக் கட் அடித்து விட்டு ஒரு சூடான ஆங்கிலப் படம் பார்த்து விட்டு மாலை வீடு திரும்பினேன்.அந்தப் படத்தின் வெள்ளைக்காரக் கதாநாயகி என் இதயத்தைத் தனது பியானோவாக ஆக்கி இன்னும் சௌண்ட் ஆஃப் மியூசிக்கை வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்பாவின் நண்பர் டாக்டர் அன்பரசன் எனக்கு எடுத்திருந்த ரத்தப் பரிசோதனை முடிவுகள் வந்திருந்தன.
அப்பா ரிசல்ட் பேப்பர்களின் மேல் முகம் புதைத்துப் படுத்திருந்தார்.
'அப்பா' என்று அருகில் சென்று அவர் தோளில் கை வைத்தபோது அவரது கண்களில் நீரோடியிருந்த தாரை புரிந்தது.
'உடம்புக்குச் சரியில்லையாப்பா?' என்றேன் உண்மையான கவலையுடன்.
சடாரென அவர் உரக்கக் கேவிக் கேவி அழுதார்.அவரை ஆதரவுடன் தோளில் அணைத்துக் கொண்டேன்.அவர் அவ்வளவு அழுது நான் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை.
'ஏம்பா..ஏம்பா..என்னாச்சுப்பா உங்களுக்கு?' என்று திருப்பித் திருப்பிக் கேட்டேனே தவிர அவர் அழுவதே எனக்காகத்தான் என்பது அந்தக் கணம் வரைக்கும் எனக்கே தெரியவில்லை.
எனக்குத்தான் லுகேமியா என்ற தீவிர ரத்தப் புற்று நோய்.ஆறே மாதங்களில் நான் சாகப் போகிறேன் என்று மருத்துவர்கள் அறுதியாகச் சொல்லி விட்டார்கள்.
எனக்கு மரணம் என்றதும் பயம் வரவில்லை.மாறாக அமிர்தவர்ஷிணியின் முகம்தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.
இனி மேல்தான் எனது காதல் மலர்ந்த கணங்களே!
(காதல் தொடரும்)
புதன், செப்டம்பர் 16, 2009
காதல் மலர்ந்த கணங்கள் (2)
அமிர்தவர்ஷிணி
2.
முருகன் கோவில் அடிவாரத்தில் மூன்றாவது முறையாக ரத்த வாந்தி எடுத்த போதுதான் நான் முதன் முதலாகப் பயப்பட்டேன்,அப்பாவை நினைத்து.
அப்பாவை நினைத்ததும் மேலே முருகன் கோவிலில் மணி அடித்தது.அப்பா மிக மென்மையான மனிதர்.சராசரி உயரம்.மானிறம். ஐம்பதை வயதை நெருங்கும் அவருக்கு இன்னும் தலையில் ஒரு முடி கூட நரைக்கவில்லை என்பது ஆச்சர்யம்.அற நிலையத் துறையில் அதிகாரியாகப் பணியாற்றுகிறார்.
நாங்கள் இருவரும் தமிழ் நாடு முழுதும் கோவில் கோவிலாகவே வாழ்ந்திருக்கிறோம். அப்பா எந்தக் கோவிலுக்குப் பணியாற்றச் சென்றாலும் அந்தக் கோவில் தெய்வத்தின் தீவிர பக்தராகி விடுவார் சிவன்,விஷ்ணு,முருகன்,அம்மன் என்று எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாமல் அனைத்துத் கடவுளர்களிடத்தும் பரிபூரண பக்தி பூண்டிருந்தவர் அப்பா.
எந்தக் கோவிலில் பணியாற்றுகிறாரோ அந்தக் கோவிலின் ஸ்தல புராணம் அவருக்குக் கரதலப் பாடமாகி விடும்.அந்தக் கோவில் தொடர்பான தமிழ், வடமொழி இலக்கியங்கள் அனைத்தையும் படித்து விடுவார்.எங்கள் வீட்டில் ஒரு பெரிய ஆன்மிக நூலகமே இருக்கிறது.கோவில் குருமார்கள், அர்ச்சகர்களுக்கே வழிகாட்டியாக இருக்கும் அப்பா துளிக் கூடக் கர்வமின்றி அவர்களிடமும் இதர கோவில் அடி நிலைப் பணியாளர்களிடமும் கனிவுடனும்,பரிவுடனும் நடந்து கொள்வதால் அப்பாவை வெறுத்துப் பேசியவர்களையோ,அல்லது அவரிடம் முகம் சுளித்தவர்களையோ கூட நான் இதுவரை பார்த்தது கிடையாது.தியானம்,யோகா,ஆழ்ந்த நூலறிவு இவற்றின் நிரந்தரப் பயிற்சியே அவரது மன முதிர்ச்சிக்குக் காரணம் என்று நினைத்துக் கொள்வேன்.அப்பாவுக்கு எப்போதுமே சைவ உணவுதான். அம்மா இறந்த பிறகு பாதி நாள் காவி வேட்டிதான்.அரைகுறைத் தாடிதான்.அவர் கிட்டத்தட்டத் துறவியாகவே வாழ்ந்தார் எனலாம்.
அவருக்கு இருந்த ஒரே உலகப் பற்று இப்போது நான்தான்.எனக்கு ஏதாவது ஒன்று என்றால் அவர் துடித்து விடுவார் என்பதாலேயே எனது ரத்தவாந்தியால் என்னை விட அவரை நினைத்துத்தான் நான் அதிகம் கலங்கினேன்.எனக்கு சீரியசாக எதுவும் நடந்து விடக் கூடாது என்று மயிலம் முருகனை மனதார வேண்டிக் கொண்டேன்.
சென்னை வந்ததும் நேராக அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பரான டாக்டர்.அன்பரசனிடம் சென்றோம்.எனது நண்பர்கள் என்னை விடப் பதறிப் போயிருந்தார்கள்.ரத்த வாந்தியைப் பற்றிச் சொன்னதும் என்னை ஆதரவுடன் தோளில் அணைத்துக் கொண்டார் .அன்பரசன்
'கவலைப் படாதே சரவணா..ஏதோ ஆகாத சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டிருக்கேன்னு நினைக்கிறேன்.ப்ளட் டெஸ்ட் எடுத்துப் பார்த்துடுவோம்.நான் குடுக்கற மாத்திரைகளைச் சாப்பிடு.யூ வில் பி ஆல்ரைட்,பை டொமாரோ ஈவினிங்'
அன்பரசனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும்தான் நாங்கள் பழைய உற்சாகத்திற்குத் திரும்பினோம்.
'தேங்க்ஸ்,அங்கிள்' என்றேன் நான்,மயிலம் முருகனுக்கும் சேர்த்து.
கிளினிக்கிலிருந்து வெளியே வரும் முன்னர் 'ஒரு முக்கியமான விஷயம்' என்றார் அன்பரசன்.
திரும்பி நின்றோம்.
'இதைப் பத்தி உங்கப்பன் சாமியார் கிட்டே மூச்சுக் கூட விட்டுடாதே.அப்புறம் ஒரே நாள்ளே அவன் நாலு கிலோ இளச்சுடுவான்! அவனைத் தேத்தறதுக்கு வேறே நான் தனியா ஒரு கோர்ஸ் டானிக் தரனும்!' என்றார் அவர்.
நாங்கள் சிரித்தோம்.
'வீக் என்ட்லே நாம எல்லோரும் ஒண்ணா என் வீட்டுலே பீர் சாப்பிடப் போறோம்.என் பொண்ணு தேன்மொழி பிரமாதமா ஃபிஷ் ஃப்ரை பண்ணுவா.ஓ.கே,பாய்ஸ்?' என்றார் அன்பரசன்.
வெட்கத்துடன் 'தேங்க்ஸ் அங்கிள்' என்றார்கள் எனது நண்பர்கள்.
வெளியே வந்ததுமே 'இனிமே எங்களுக்கும் இவர்தாண்டா ஃபேமிலி டாக்டர்!' என்றான் மணி.
'டாக்டரோட பொண்ணு தேன்மொழி எப்படிடா இருப்பா?' என்று ஆர்வமாகக் கேட்டான் தாமஸ்.
'செகன்ட் இயர் எம்.பி.பி.எஸ். பண்றா!' என்றேன் நான்.
'சரி விடறா மாப்பிள்ளே,நம்ம ரேஞ்ச்லேயே நாம ஃபிஷ் ஃபிரை சாப்பிடுவோம்!' என்றான் ஹசன்.
நண்பர்களைப் பிரிந்து வீட்டுக்கு நான் வந்த போது மாலை மணி மூன்றாகி விட்டது.நன்றாகத் தூங்கி எழுந்து ஒரு குளிர்ந்த நீர்க் குளியல் போட்டதுமே பழைய சுறுசுறுப்பு வந்து விட்டது.அப்பாவைப் பார்க்க அவர் வேலை பார்க்கும் பிரசன்ன வெங்கடேசப் பெருமாள் கோவிலுக்குப் போனேன்.
நான் சென்ற போது பெருமாளுக்கு அந்திக் காலப் பூஜை நடந்து கொண்டிருந்தது.அர்ச்சகர் ஸ்வாமிக்கு ஆராதனை காட்டிக் கொண்டிருந்தார்.மஞ்சள் விளக்குகளின் ஒளியில் பெருமாள் மின்னும் தங்க வைர,நகைகளின் செல்வங்களுக்குப் பின்னால் அவற்றைப் பற்றிய எந்த ரியாக்ஷனும் இல்லாமல் சாந்தமாக நின்று கொண்டிருந்தார்.அப்பா முன்னால் நின்று கண்களை மூடி அதே அமைதியுடன் பெருமாளைக் கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அப்பாவின் அந்த அமைதி குலையக் கூடாது என்று நானும் பெருமாளை வேண்டிக் கொண்டேன்.
'சார்,பிள்ளையாண்டான் வந்திருக்கார் பாருங்கோ' என்று அர்ச்சகர் சொன்னதும்தான் கண்கள் திறந்து என்னைப் பார்த்தார் அப்பா.அதே பாசமான பார்வை.
'எப்போப்பா வந்தே?'
'சாயந்திரம் மூணு மணி ஆயிடுச்சுப்பா' என்றேன் நான்.
ஆண்டவனை வழிபட்டு முடிந்ததும் நாங்கள் இருவரும் எப்போதும் கோவிலில் உட்காரும் கல்பெஞ்சில் அமர்ந்தோம்.
அந்திக் கருக்கலில் கோபுரம் மனித நம்பிக்கையைப் போலவே பிரம்மாண்டமாக நின்றது.ஆலய மணியின் ஓசை எப்போதையும் விட இன்றைக்கு எனக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.
இந்தப் பின்னணியில் அப்பாவுடன் ஒன்றும் பேசாமல் உடகார்ந்திருந்தாலே உள்ளெல்லாம் குளிர்ந்து அமைதியாக இருக்கும்.பலநாள் இந்த ஆழ்ந்த சுகத்தை நான் அனுபவித்திருக்கிறேன்.
கோபுரத்தையே பார்த்துக் கொண்டு மௌனமாக அமர்ந்திருந்த எங்களது அமைதியை 'ஸ்வாமி' என்ற குரல் கலைத்தது.
திரும்பிப் பார்த்தோம்.
மடப்பள்ளி சமையற்காரரான சேஷாத்திரி கையில் ஒரு வெண்கலப் பாத்திரத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தார்.
'உங்க ரெண்டு பேரோட ஐக்கியத்தைக் கலைச்சுட்டேன்னு நினைக்கிறேன்' என்றார் சேஷாத்திரி.
'அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லே சொல்லுங்க,சேஷாத்திரி' என்றார் அப்பா.
'இந்த நைவேத்தியப் பொங்கலைக் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுப் பார்த்துச் சொல்லுங்களேன்' என்று வெண்கலப் பாத்திரத்தையும் இரண்டு பிளாஸ்டிக் ஸ்பூன்களையும் நீட்டினார்,சேஷாத்திரி.
நானும்,அப்பாவும் ஆளுக்கு ஒரு வாய் சாப்பிட்டோம்.
நெய்யும்,பருப்பும்,வெல்லமும், முந்திரியும் இதற்கு மேல் இவ்வளவு அழகாக இணைய முடியாது.அத்தனை மணமான,சுவையான சர்க்கரைப் பொங்கலை நான் அதுவரை சாப்பிட்டதே இல்லை.
'உங்களோட கைமணத்துக்குச் சொல்லவா வேணும் சேஷாத்திரி.பெருமாளே உங்களோட பொங்கலைப் படைக்கலேன்னா சோகமாயிடுவார்.எப்படி சரவணா இருக்கு?'என்றார் என்னைப் பார்த்து.
'சிம்ப்ளி சூபர்ப்' என்றேன் நான்
உண்மையில் ருசித்து,ரசித்து,நான் சொன்ன வார்த்தைகளில் எல்லாம் சர்க்கரைப் பொங்கலின் நெய் மணம் வீசியது.
'உங்க வாயாலே இந்த ஆசிர்வாதம் வாங்குனது நான் இல்லே.இதைச் சமைச்சவாதான்.அமிர்தவர்ஷிணி,இங்கே வா,குழந்தே' என்று கோவில் தூணுக்குப் பின்னால் மறைந்தும் மறையாமல் நின்றிருந்த யாரோ ஒரு பெண்ணை அவர் அழைக்க அவள் வெளிப்பட்டாள்.
அந்திக் கருக்கலில், ஆலய மணியின் ஓயாத ஓசைகளுக்கு மத்தியில், பின்னணியில் நின்ற அந்த பிரம்மாண்டமன கோபுரமே பெருமையுடன் அறிமுகப் படுத்திய ஒரு வெள்ளை மின்னல் போல் தூணுக்குப் பின்னாலிருந்து வெளிப் பட்டாள் அவள்.
கரும் பச்சைப் பாவாடை தாவணியில் மெல்லென நடந்து வந்தது அந்த சுகம்.
'எங்களுக்குத் தெரிஞ்சவா பொண்ணு. பேரு அமிர்தவர்ஷிணி.பெரியவாளைச் சேவிச்சுக்க,குழந்தே' என்றார் சேஷாத்திரி.
அவளிடமிருந்து ஒரு மயக்கும் பச்சைக் கற்பூர வாசனை வீசியது.
சர்க்கரைப் பொங்கலை அவளைச் சமைக்கச் சொல்லி, ஸ்வாமிக்கு நைவேத்தியமாகப் படைப்பதை விட அவளையே சர்க்கரைப் பொங்கலாக ஸ்வாமிக்கு நைவேத்தியமாகப் படைத்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது.
அவள் அப்பாவை நமஸ்கரித்தாள்.கூப்பிய அவளது கைவிரல்களின் அழகுக்கு நான் இன்னும் உவமையைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
என்னை வெறுமனே மரியாதையான புன்னகையுடன் பார்த்தாள்.
அமிர்தத்தைப் பொழிபவள் என்ற அர்த்ததைத் தரும் அமிர்தவர்ஷிணி என்ற அவளது பெயரை சத்தியமாக அவளது விழிகளைப் பார்த்த பின்னரே அவளுக்கு யாரோ வைத்திருக்கிறார்கள்.
இப்போது உணர்ந்ததினால் சொல்கிறேன்.
பெண் அங்கங்களின் ராணி,மார்புகள் அல்ல,அவளது விழிகளே!
(தொடரும்)
(பின்குறிப்பு: இந்தக் கதையின் முதல் பாகம் கணிணித் திரையில் தோன்றிய சில மணி நேரங்களிலேயே ரசித்தும்,பின்னூட்டமிட்டும்,வாக்களித்தும் வாழ்த்தி ஊக்கமளித்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் ஒட்டுமொத்தமான மகிழ்ச்சியைனையும்,நன்றியினையும் இங்கேயே தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
இன்று மாலையே எனது கதை விவாதத்திற்காக ஹைதராபாத் செல்ல வேண்டி இருப்பதால் சென்னை திரும்பியவுடன் தனித் தனியே நண்பர்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறேன்.நன்றி.வாழ்த்துக்கள்.)
2.
முருகன் கோவில் அடிவாரத்தில் மூன்றாவது முறையாக ரத்த வாந்தி எடுத்த போதுதான் நான் முதன் முதலாகப் பயப்பட்டேன்,அப்பாவை நினைத்து.
அப்பாவை நினைத்ததும் மேலே முருகன் கோவிலில் மணி அடித்தது.அப்பா மிக மென்மையான மனிதர்.சராசரி உயரம்.மானிறம். ஐம்பதை வயதை நெருங்கும் அவருக்கு இன்னும் தலையில் ஒரு முடி கூட நரைக்கவில்லை என்பது ஆச்சர்யம்.அற நிலையத் துறையில் அதிகாரியாகப் பணியாற்றுகிறார்.
நாங்கள் இருவரும் தமிழ் நாடு முழுதும் கோவில் கோவிலாகவே வாழ்ந்திருக்கிறோம். அப்பா எந்தக் கோவிலுக்குப் பணியாற்றச் சென்றாலும் அந்தக் கோவில் தெய்வத்தின் தீவிர பக்தராகி விடுவார் சிவன்,விஷ்ணு,முருகன்,அம்மன் என்று எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாமல் அனைத்துத் கடவுளர்களிடத்தும் பரிபூரண பக்தி பூண்டிருந்தவர் அப்பா.
எந்தக் கோவிலில் பணியாற்றுகிறாரோ அந்தக் கோவிலின் ஸ்தல புராணம் அவருக்குக் கரதலப் பாடமாகி விடும்.அந்தக் கோவில் தொடர்பான தமிழ், வடமொழி இலக்கியங்கள் அனைத்தையும் படித்து விடுவார்.எங்கள் வீட்டில் ஒரு பெரிய ஆன்மிக நூலகமே இருக்கிறது.கோவில் குருமார்கள், அர்ச்சகர்களுக்கே வழிகாட்டியாக இருக்கும் அப்பா துளிக் கூடக் கர்வமின்றி அவர்களிடமும் இதர கோவில் அடி நிலைப் பணியாளர்களிடமும் கனிவுடனும்,பரிவுடனும் நடந்து கொள்வதால் அப்பாவை வெறுத்துப் பேசியவர்களையோ,அல்லது அவரிடம் முகம் சுளித்தவர்களையோ கூட நான் இதுவரை பார்த்தது கிடையாது.தியானம்,யோகா,ஆழ்ந்த நூலறிவு இவற்றின் நிரந்தரப் பயிற்சியே அவரது மன முதிர்ச்சிக்குக் காரணம் என்று நினைத்துக் கொள்வேன்.அப்பாவுக்கு எப்போதுமே சைவ உணவுதான். அம்மா இறந்த பிறகு பாதி நாள் காவி வேட்டிதான்.அரைகுறைத் தாடிதான்.அவர் கிட்டத்தட்டத் துறவியாகவே வாழ்ந்தார் எனலாம்.
அவருக்கு இருந்த ஒரே உலகப் பற்று இப்போது நான்தான்.எனக்கு ஏதாவது ஒன்று என்றால் அவர் துடித்து விடுவார் என்பதாலேயே எனது ரத்தவாந்தியால் என்னை விட அவரை நினைத்துத்தான் நான் அதிகம் கலங்கினேன்.எனக்கு சீரியசாக எதுவும் நடந்து விடக் கூடாது என்று மயிலம் முருகனை மனதார வேண்டிக் கொண்டேன்.
சென்னை வந்ததும் நேராக அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பரான டாக்டர்.அன்பரசனிடம் சென்றோம்.எனது நண்பர்கள் என்னை விடப் பதறிப் போயிருந்தார்கள்.ரத்த வாந்தியைப் பற்றிச் சொன்னதும் என்னை ஆதரவுடன் தோளில் அணைத்துக் கொண்டார் .அன்பரசன்
'கவலைப் படாதே சரவணா..ஏதோ ஆகாத சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டிருக்கேன்னு நினைக்கிறேன்.ப்ளட் டெஸ்ட் எடுத்துப் பார்த்துடுவோம்.நான் குடுக்கற மாத்திரைகளைச் சாப்பிடு.யூ வில் பி ஆல்ரைட்,பை டொமாரோ ஈவினிங்'
அன்பரசனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும்தான் நாங்கள் பழைய உற்சாகத்திற்குத் திரும்பினோம்.
'தேங்க்ஸ்,அங்கிள்' என்றேன் நான்,மயிலம் முருகனுக்கும் சேர்த்து.
கிளினிக்கிலிருந்து வெளியே வரும் முன்னர் 'ஒரு முக்கியமான விஷயம்' என்றார் அன்பரசன்.
திரும்பி நின்றோம்.
'இதைப் பத்தி உங்கப்பன் சாமியார் கிட்டே மூச்சுக் கூட விட்டுடாதே.அப்புறம் ஒரே நாள்ளே அவன் நாலு கிலோ இளச்சுடுவான்! அவனைத் தேத்தறதுக்கு வேறே நான் தனியா ஒரு கோர்ஸ் டானிக் தரனும்!' என்றார் அவர்.
நாங்கள் சிரித்தோம்.
'வீக் என்ட்லே நாம எல்லோரும் ஒண்ணா என் வீட்டுலே பீர் சாப்பிடப் போறோம்.என் பொண்ணு தேன்மொழி பிரமாதமா ஃபிஷ் ஃப்ரை பண்ணுவா.ஓ.கே,பாய்ஸ்?' என்றார் அன்பரசன்.
வெட்கத்துடன் 'தேங்க்ஸ் அங்கிள்' என்றார்கள் எனது நண்பர்கள்.
வெளியே வந்ததுமே 'இனிமே எங்களுக்கும் இவர்தாண்டா ஃபேமிலி டாக்டர்!' என்றான் மணி.
'டாக்டரோட பொண்ணு தேன்மொழி எப்படிடா இருப்பா?' என்று ஆர்வமாகக் கேட்டான் தாமஸ்.
'செகன்ட் இயர் எம்.பி.பி.எஸ். பண்றா!' என்றேன் நான்.
'சரி விடறா மாப்பிள்ளே,நம்ம ரேஞ்ச்லேயே நாம ஃபிஷ் ஃபிரை சாப்பிடுவோம்!' என்றான் ஹசன்.
நண்பர்களைப் பிரிந்து வீட்டுக்கு நான் வந்த போது மாலை மணி மூன்றாகி விட்டது.நன்றாகத் தூங்கி எழுந்து ஒரு குளிர்ந்த நீர்க் குளியல் போட்டதுமே பழைய சுறுசுறுப்பு வந்து விட்டது.அப்பாவைப் பார்க்க அவர் வேலை பார்க்கும் பிரசன்ன வெங்கடேசப் பெருமாள் கோவிலுக்குப் போனேன்.
நான் சென்ற போது பெருமாளுக்கு அந்திக் காலப் பூஜை நடந்து கொண்டிருந்தது.அர்ச்சகர் ஸ்வாமிக்கு ஆராதனை காட்டிக் கொண்டிருந்தார்.மஞ்சள் விளக்குகளின் ஒளியில் பெருமாள் மின்னும் தங்க வைர,நகைகளின் செல்வங்களுக்குப் பின்னால் அவற்றைப் பற்றிய எந்த ரியாக்ஷனும் இல்லாமல் சாந்தமாக நின்று கொண்டிருந்தார்.அப்பா முன்னால் நின்று கண்களை மூடி அதே அமைதியுடன் பெருமாளைக் கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அப்பாவின் அந்த அமைதி குலையக் கூடாது என்று நானும் பெருமாளை வேண்டிக் கொண்டேன்.
'சார்,பிள்ளையாண்டான் வந்திருக்கார் பாருங்கோ' என்று அர்ச்சகர் சொன்னதும்தான் கண்கள் திறந்து என்னைப் பார்த்தார் அப்பா.அதே பாசமான பார்வை.
'எப்போப்பா வந்தே?'
'சாயந்திரம் மூணு மணி ஆயிடுச்சுப்பா' என்றேன் நான்.
ஆண்டவனை வழிபட்டு முடிந்ததும் நாங்கள் இருவரும் எப்போதும் கோவிலில் உட்காரும் கல்பெஞ்சில் அமர்ந்தோம்.
அந்திக் கருக்கலில் கோபுரம் மனித நம்பிக்கையைப் போலவே பிரம்மாண்டமாக நின்றது.ஆலய மணியின் ஓசை எப்போதையும் விட இன்றைக்கு எனக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.
இந்தப் பின்னணியில் அப்பாவுடன் ஒன்றும் பேசாமல் உடகார்ந்திருந்தாலே உள்ளெல்லாம் குளிர்ந்து அமைதியாக இருக்கும்.பலநாள் இந்த ஆழ்ந்த சுகத்தை நான் அனுபவித்திருக்கிறேன்.
கோபுரத்தையே பார்த்துக் கொண்டு மௌனமாக அமர்ந்திருந்த எங்களது அமைதியை 'ஸ்வாமி' என்ற குரல் கலைத்தது.
திரும்பிப் பார்த்தோம்.
மடப்பள்ளி சமையற்காரரான சேஷாத்திரி கையில் ஒரு வெண்கலப் பாத்திரத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தார்.
'உங்க ரெண்டு பேரோட ஐக்கியத்தைக் கலைச்சுட்டேன்னு நினைக்கிறேன்' என்றார் சேஷாத்திரி.
'அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லே சொல்லுங்க,சேஷாத்திரி' என்றார் அப்பா.
'இந்த நைவேத்தியப் பொங்கலைக் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுப் பார்த்துச் சொல்லுங்களேன்' என்று வெண்கலப் பாத்திரத்தையும் இரண்டு பிளாஸ்டிக் ஸ்பூன்களையும் நீட்டினார்,சேஷாத்திரி.
நானும்,அப்பாவும் ஆளுக்கு ஒரு வாய் சாப்பிட்டோம்.
நெய்யும்,பருப்பும்,வெல்லமும், முந்திரியும் இதற்கு மேல் இவ்வளவு அழகாக இணைய முடியாது.அத்தனை மணமான,சுவையான சர்க்கரைப் பொங்கலை நான் அதுவரை சாப்பிட்டதே இல்லை.
'உங்களோட கைமணத்துக்குச் சொல்லவா வேணும் சேஷாத்திரி.பெருமாளே உங்களோட பொங்கலைப் படைக்கலேன்னா சோகமாயிடுவார்.எப்படி சரவணா இருக்கு?'என்றார் என்னைப் பார்த்து.
'சிம்ப்ளி சூபர்ப்' என்றேன் நான்
உண்மையில் ருசித்து,ரசித்து,நான் சொன்ன வார்த்தைகளில் எல்லாம் சர்க்கரைப் பொங்கலின் நெய் மணம் வீசியது.
'உங்க வாயாலே இந்த ஆசிர்வாதம் வாங்குனது நான் இல்லே.இதைச் சமைச்சவாதான்.அமிர்தவர்ஷிணி,இங்கே வா,குழந்தே' என்று கோவில் தூணுக்குப் பின்னால் மறைந்தும் மறையாமல் நின்றிருந்த யாரோ ஒரு பெண்ணை அவர் அழைக்க அவள் வெளிப்பட்டாள்.
அந்திக் கருக்கலில், ஆலய மணியின் ஓயாத ஓசைகளுக்கு மத்தியில், பின்னணியில் நின்ற அந்த பிரம்மாண்டமன கோபுரமே பெருமையுடன் அறிமுகப் படுத்திய ஒரு வெள்ளை மின்னல் போல் தூணுக்குப் பின்னாலிருந்து வெளிப் பட்டாள் அவள்.
கரும் பச்சைப் பாவாடை தாவணியில் மெல்லென நடந்து வந்தது அந்த சுகம்.
'எங்களுக்குத் தெரிஞ்சவா பொண்ணு. பேரு அமிர்தவர்ஷிணி.பெரியவாளைச் சேவிச்சுக்க,குழந்தே' என்றார் சேஷாத்திரி.
அவளிடமிருந்து ஒரு மயக்கும் பச்சைக் கற்பூர வாசனை வீசியது.
சர்க்கரைப் பொங்கலை அவளைச் சமைக்கச் சொல்லி, ஸ்வாமிக்கு நைவேத்தியமாகப் படைப்பதை விட அவளையே சர்க்கரைப் பொங்கலாக ஸ்வாமிக்கு நைவேத்தியமாகப் படைத்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது.
அவள் அப்பாவை நமஸ்கரித்தாள்.கூப்பிய அவளது கைவிரல்களின் அழகுக்கு நான் இன்னும் உவமையைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
என்னை வெறுமனே மரியாதையான புன்னகையுடன் பார்த்தாள்.
அமிர்தத்தைப் பொழிபவள் என்ற அர்த்ததைத் தரும் அமிர்தவர்ஷிணி என்ற அவளது பெயரை சத்தியமாக அவளது விழிகளைப் பார்த்த பின்னரே அவளுக்கு யாரோ வைத்திருக்கிறார்கள்.
இப்போது உணர்ந்ததினால் சொல்கிறேன்.
பெண் அங்கங்களின் ராணி,மார்புகள் அல்ல,அவளது விழிகளே!
(தொடரும்)
(பின்குறிப்பு: இந்தக் கதையின் முதல் பாகம் கணிணித் திரையில் தோன்றிய சில மணி நேரங்களிலேயே ரசித்தும்,பின்னூட்டமிட்டும்,வாக்களித்தும் வாழ்த்தி ஊக்கமளித்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் ஒட்டுமொத்தமான மகிழ்ச்சியைனையும்,நன்றியினையும் இங்கேயே தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
இன்று மாலையே எனது கதை விவாதத்திற்காக ஹைதராபாத் செல்ல வேண்டி இருப்பதால் சென்னை திரும்பியவுடன் தனித் தனியே நண்பர்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறேன்.நன்றி.வாழ்த்துக்கள்.)
வெள்ளி, மார்ச் 27, 2009
கன்னிகா(நான்காம் பாகம்)மனது/வயது வந்தவர்களுக்கு மட்டும்
5.
'தியாகங்கள்- செய்யும் தருணங்களில் மட்டுமே அழகாக இருக்கின்றன,சபதங்களைப் போல.'
- திவ்யா.
அரவிந்தனின் விவாக ரத்து வழக்கு மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு விசாரணைக்கு வந்த போது,முதல் நாளை விடப் பல மடங்குக் கூட்டம் நீதிமன்றத்தில் கூடியிருந்தது.
வாய்மொழியாக படத்தைப் பற்றிய செய்தி பரவியவுடன் திரை அரங்குகளில் கூட்டம் குவிவதைப் போல,அரவிந்தன் கன்னிகா விவாக ரத்து வழக்கு பிரபலமாகத் தொடங்கி இருந்தது.கூட்டத்தில் நிறைய இளைஞர்களும் இளம் பெண்களுமே இருந்தார்கள்
நீதிபதி வகுளாபரணன் வந்து அமர்ந்ததும்,வழக்கமான நீதி மன்றச் சடங்குகளுக்குப் பிறகு வழக்கு ஆரம்பித்தது.
'இன்னிக்கும் உங்க சம்சாரம் கன்னிகா வரலையா?'என்று வகுள் கேட்டதும் கூட்டத்தில் நிறைய இளைஞர்கள் 'வரலே சார்' என்று கத்தினார்கள்.அவர்களை நீதிமன்றப் பணியாளர்கள் எச்சரித்ததும் கூட்டம் அமைதியானது.
'வரலீங்க அய்யா'என்று நீதிபதிக்கு அமைதியாகப் பதில் சொன்னான் அரவிந்தன்.இரண்டு மூன்று நாட்கள் மழிக்கப் படாத முகத்துடன் அவன் 'சக்தே இந்தியா' ஷாரூக்கானைப் போல இருந்தான்.அவனது வாக்குமூல ஃபைல் நீதிபதியிடம் தரப் பட்டது.
அதன் முதல் சில வரிகளைப் படித்த வகுளாபரணின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை பரவக், கூட்டத்தின் ஆர்வம் இன்னும் பெருகியது. படிப்பதற்குப் போன முறை போல் நடுத்தர வயதினரான முத்துசாமியைக் கூப்பிடாமல்,அவரை விட இளைஞனான மதிவணனைக் கூப்பிட்டார் நீதிபதி.
மதிவாணன் இளைஞன்.ஆனால் 'பேரழகன்' சூர்யாவைப் போல சகல விதங்களிலும் உடலால் பாதிக்கப் பட்டவன்.முதுகில் கூனும்,இளம் பிள்ளை வாததால் பாதிக்கப்பட்ட வலது காலும், இடது கையுமாகக் கறுப்பாகக் குள்ளமாக இருந்தான் மதிவாணன்.ஆனால் அருமையான கவிஞன்.
மிகவும் முயற்சி எடுத்து,ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால் ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டு,அதன் கடன் சுமையிலிருந்து இன்னும் மீள முடியாமல் கஷ்டப் படுகிறான் மதிவாணன்.தினமும் நீதிமன்றத்துக்கு ஒரு துணிப் பையில் அவனது விற்காத கவிதைத் தொகுப்பின் ஆறேழு பிரதிகளைக் கொண்டு வந்து கெஞ்சிக் கெஞ்சி விற்கப் பார்ப்பான்.மற்றவர்களின் கிண்டல் கேலிகளையும் தாண்டிக் கவிதைகளை விற்றால்தான் அவனுக்கு மதியம் சாப்பாடு.
ஆனால் இத்தனையும் தாண்டிக் கணீரென்ற கவியரங்கக் குரல் அவனுக்கு.'ஒரு மௌனத்தின் அலறல்' என்ற அவன் கவிதை தொகுப்பிலிருந்து ஆண்மை மிளிரும் அவனது உணர்ச்சிகரமான குரலில் அவன் படித்துக் கேட்க வேண்டும்.அசத்தி விடுவான். ஆனல் கேட்கத்தான் ஆளில்லை.இருந்தாலும் உற்சாகம் குறையாத இளைஞன் மதிவாணன்.
'மதி,வாப்பா.இன்னிக்கு வாக்குமூலத்தை நீ படி'என்று அவர் பணித்ததும் மதிவாணன் புல்லரித்துப் போய் விந்தி விந்தி நடந்து வந்து ஃபைலை வாங்கிக் கொண்டான்.
அரவிந்தனின் அருகில் வந்து நின்றவன் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து 'நான் உங்க ரசிகனாயிட்டேன் சார்'என்றான் கிசுகிசுத்த குரலில். அரவிந்தன் அவனைப் பார்த்து வெறுமனே முறுவலித்தான்.
அரவிந்தனின் வாக்குமூலம் மதிவாணனின் கணீர்க் குரலில் இப்படித் தொடங்கியது.
'அழகுணர்ச்சி உள்ள மனிதர்களுக்கே இருபதிலிருந்து,இருபத்தைந்து வயது வர வேண்டும்.மற்றவர்கள் எல்லாம் இருபது வயதிலிருந்து நேரடியாக நாற்பது வயதுக்குப் போய் விடலாம் என்று பரிணாம விதிகளை யாராவது மாற்றினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்.'
இதனைத் தனது கவிஅரங்கக் குரலில் மதிவாணன் படித்ததுமே எச்சரிக்கையையும் மீறி இளைஞர்கள் கைதட்டினார்கள்.இதனைப் படித்ததினால்தான் வகுள் இளைஞனான மதியைப் படிக்கச் சொல்லி இருக்கிறார் என்பது அனைவருக்கும் புரிந்த போது அவர்கள் நீதிபதியை புதிய மரியாதையுடன் பார்த்தார்கள்.அரவிந்தன் மட்டும் நிச்சலனமாக இருந்தான்.நீதிமன்றம் அமைதியானதும் மீதி அரவிந்தனைப் படிக்க ஆரம்பித்தான் மதி.
'இதனை அனுபவபூர்வமாகப் பெங்களூரில் நான் திவ்யாவுடன் கழிக்க நேர்ந்த பதினைந்து நாட்களில் உணர்ந்தேன்.நான் தங்கி இருந்த ஸ்டார் ஹோட்டலின் ரெஸ்டாரென்டில் திவ்யாவைச் சந்தித்த மறுநாள் மாலை.
அந்த மாதிரி ஹோட்டல்களில் குளிப்பதற்கே தங்கலாம்.ஷவரில்தான் எத்தனை விதமான வசதிகள்.கொதிக்கக் கொதிக்கக்,குளிரக் குளிர முழுமையாகக் குளித்து விட்டு வெளியே வரும் போது மனிதன் முதன் முதலாகக் கண்டு பிடித்த யோகக் கலையே குளியல்தான் என்று தோன்றியது.
ஜன்னலுக்கு வெளியே காளிதாசனின் மேக சந்தேசத்தை இன்னும் நினைத்தபடியே பெங்களூரின் அந்தி மேகங்கள் காதலர்களைச் சேர்த்து வைக்க அலைந்து கொண்டிருந்தன. குளியல், உடலிலும் மனதிலும் இளமையை இன்னும் தீவிரமாக்குகிறது. என்று நான் நினைக்க நினைக்கவே எனது செல் ஃபோனில் இளையராஜா 'ஒருநாள் ஒரு கனவு' என்று மென்மையிலும் மென்மையாகக் கூப்பிட்டார்.ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு ரிங் டோன் ஆனதால் எனது செல்ஃபோன் ஒரு இடைவிடாத சங்கீதச் சங்கமம்.அனுராதா ஸ்ரீராமின் குரலில் ஏ.சி இன்னும் இரண்டு பாயிண்டுகள் தானாகவே கூடின.ஜேசுதாசின் பஞ்சுக் குரலின் மேலேயே அமர்ந்தாற்போல கட்டிய டவலுடன் படுக்கையில் சாய்ந்த படியே சாவகாசமாகக் கூப்பிடுவது வாடிக்கையாளர்களில் யாரென்று ஃபோனைப் பார்த்தேன்.
பெயரைப் பார்த்ததும்
எனது நெஞ்சக் கூடடைந்திருந்த உலகத்து அந்திப் பறவைகள் எல்லாம் ஜிவ்வென்று ஒரே நேரத்தில் சிறகடித்துப் பறந்தன. '
'சூப்பர் சார்' என்றான் மதி தன்னை மறந்து. வகுள் உட்பட நீதிமன்றத்தில் எல்லோருமே சிரித்து விட்டனர். முதன் முதலாக கோர்ட் பணியாளர் சிரித்தபடியே சைலன்ஸ் சொன்னது அன்றுதான்.
வெட்கப் பட்ட மதி மீண்டும் அரவிந்தனைத் தொடர்ந்தான்.
'திவ்யா'
அவள் பெயரைக் கண்ட பதற்றத்தில் இடுப்புத் துண்டெல்லாம் அவிழ்ந்து போக எழுந்து நின்றேன் நான்.இன்று மாலை அவள்கூப்பிடுவாள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.
'ஹலோ' என்று அவள்சொன்னதும் எனக்கு ஏதோ நிலாவில் நடப்பதைப் போல உடம்பு எடை ஆறில் ஒரு பங்காகக் குறைந்தது.
'திவ்யா' என்ற போது என் குரலிலேயே அட்ரினலின் வழிந்தது.
'எங்கே இருக்கிறீர்கள் அரவிந்த்?' என்றாள் திவ்யா ஆங்கிலத்தில்.
இந்த ஆங்கிலத்தில் 'யூ' என்பதை விட ஒரு மொன்னையான வார்த்தை கிடையாது. குழந்தையைக் கொஞ்சுவதற்கும் 'யூ'தான்.கடவுளைக் கும்பிடுவதற்கும் 'யூ'தான்.கொடூரமான குற்றவாளியைத் தண்டிப்பதற்கும் 'யூ'தான்.
நீங்கள்,நீர்,நீ என்ற, உறவுகள் படிப்படியாக நெருங்கிவரும் பரிணாம வளர்ச்சியெல்லாம் வெள்ளைக்காரர்களுக்குக் கிடையாது போல.அதனால் எங்களுக்குள் நடந்த ஆங்கில உரையாடல்களை எல்லாம் எனது வசதிக்கேற்ப தமிழிலேயே சொல்கிறேன்.
'எங்கே இருக்கிறாய் அரவிந்த்?' என்றாள் திவ்யா எனது தமிழில்.
'எப்போதும் உன்னை விட ஒரு லெவல் கீழே!' என்றேன் நான்,எங்கள் அறைகள் இருக்கும் தளங்களைக் குறிப்பிட்டு.
அவள் சிரித்தாள்.
'அறை லெவலில் வேண்டுமானால் நீ கீழே இருக்கலாம்,ஆனால் பிடித்த விஷயங்களை மற்றவர்களுக்காக விட்டுக் கொடுக்கும் மனித லெவலில் நீ எப்போதும் எனக்கும் மேலேதான்.' என்றாள் அவளும் எனக்கு இணையாக.
'உன்னுடன் பேசுவதற்கே நான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்..நீ புகழ்வதைக் கேட்க எனது மூதாதையர்களும் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்!' என்றேன் நான்.
இளம் பெண்கள்தான் சிரிப்பைக் கண்டு பிடித்தார்கள் என நினைக்கிறேன். அவ்வளவு அழகாகச் சிரித்தாள் திவ்யா.
'உனது அறைக்கு வரலாம் என்று இருக்கிறேன்.நீ எனக்கு என்ன தருவாய்?'
'என்னையே' என்றேன் பழைய தமிழ்ப் பாடல்களின் நினைவில்.
'அவ்வளவு இடவசதி இப்போது என்னிடம் இல்லை.குடிப்பதற்கு என்ன தருவாய்?'
'ஒயின்?ஜின்?ஷேம்பேன்?பீர்?வோட்கா? எனது ரத்தம்?'
'நான் சைவம் சாப்பிடும் ஒரு இந்தியப் பெண். எனக்குக் குடிக்க என்ன தருவாய்?'
'நீயே சொல்லி விடு.'
'ஐஸ்கோல்ட் லெமன் ஜுஸ்' என்றாள் அவள்.
'யெஸ் மை ஹைனஸ்' என்றேன் நான் உற்சாகமாக.
'பதினைந்து நிமிடங்களில் அங்கே இருக்கிறேன்.'என்று சொல்லி விட்டு ஃபோனைக் கட் செய்தாள் திவ்யா.
மெல்லிய என்யாவின் இசை,இனம் புரியாத, ஆனால் எப்படியோ மனதுக்குப் புரிந்த பாடி ஸ்ப்ரே, லேவண்டர் ரூம் ஸ்ப்ரே என்று ஏற்கனவே அழகாக இருந்த அந்த ஹோட்டல் அறையையும், சுமாரான என்னையும் இசையாலும்,நறுமணங்களாலும் மேலும் மெருகேற்றிக் கொண்டு நான் அறை வாசலுக்குச் சென்றபோது அவள் கதவைத் தட்டினாள்.
நான் கதவைத் திறந்து அவளைப் பார்த்ததும், இருவருமே ஒரே சமயத்தில் 'வாவ்' என்று ஆச்சர்யத்தில் கத்தி விட்டோம்.
நான் யோசித்து,யோசித்து அணிந்திருந்த அதே நைகி கறுப்பு ட்ரேக் ஷூட்டையும்,காலர் இல்லாத வெள்ளைக் காட்டன் டி ஷர்ட்டையையுமே அவளும் அணிந்திருந்தாள்
'டேக் கேர்'.என்று இருவரது நெஞ்சிலுமே எழுதி இருந்தது.
'எப்படி ..அரவிந்த் ...எப்படி இந்த மார்வலஸ் கோ இன்ஸிடன்ஸ்?' என்று திகைப்பும் மகிழ்ச்சியுமாகக் கேட்டாள் திவ்யா.
'கோ இன்ஸிடன்ஸ் என்று வெள்ளைக்காரர்கள்தான் சொல்லுவார்கள்.இந்தியாவில் நாம் இதை விதி என்று சொல்லுவோம்.' என்றேன் நான்.
திருப்பித் திருப்பித் தனது ஆடையையும்,எனது ஆடையையும் அவள் ஒப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த போது நான் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
தோலுக்கடியில் ஏதோ கண்ணுக்குத் தெரியாத நியான் விளக்குகள் எரிவதைப் போல அப்படித் தகதகத்தாள்திவ்யா.
'நீயும் மாலையில் குளித்தாயா?'
'ஆமாம். வழக்கம் போல ஐஸ் கோல்ட் ஷவர் பாத்' என்றாள் அவள்.
'குளிர்ந்த நீர் பட்டதுமே இவ்வளவு சிவந்து போகிறாயே,நீ குழந்தையாக இருக்கும் போது உன்னை எப்படிக் கொஞ்சி இருப்பார்கள்?'
அவள் வெட்கப்பட்ட போது அந்த அழகை வருணிக்க வார்த்தைகள் இல்லையே என்று தமிழன்னையும் கூடச் சேர்ந்து வெட்கப் பட்டாள்.
'வழி விடுகிறாயா,உள்ளே போவோம்'
நான் நகர்ந்தவுடன் அவள் உள்ளே வந்து குஷன் வைத்த சுழல் நாற்காலியில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து கொண்டாள்.
'எங்கே என்னுடைய கூல் டிரிங்க்?.' என்று அவள் கேட்டதும் நான் வாங்கி வைத்திருந்த ஐஸ்க்ரீமைக் கொண்டு வந்து தந்தேன்.அவள் கேள்விக் குறியுடன் என்ன இது ?என்று ஜாடை செய்தாள்.
'நீ எனது கஸ்ட் ஆஃப் ஹானர்.உன்னை வெறும் எலுமிச்சைச் சாற்றுடன் வரவேற்க நான் தயாராக இல்லை.' என்றேன் நான்
.'தேங்க்ஸ்' என்றவள் அதைச் சாப்பிடும் முன் என்னைக் கேட்டாள்.
'உனக்கு ,அரவிந்த்?'
'உண்பதை விட எனக்கு ஐஸ்க்ரீமைப், பார்ப்பதுதான் பிடிக்கும்.' என்றேன் நான்.
'மற்றவர்கள் பார்க்கப், பார்க்க உண்ணும் வழக்கம் எனக்கு இல்லை'என்ற திவ்யா சுழல் நாற்காலியைச் சுற்றி விட்டுத் திரும்பிக் கொண்டாள்.
நான் அமைதியாகவே இருக்க 'என்ன சத்தத்தையே காணோம்?' என்றாள்,முன்புறம் திரும்பாமல்.
'பின்னாலில் இருந்து பார்த்தாலும் ஐஸ்க்ரீமுக்கு அதே ருசிதான்' என்று நான் சொன்னதும்தான் அவள் புரிந்து கொண்டு சரேலேன முன்புறமாகத் திரும்பினாள்.
செல்லக் கோபத்துடன் 'யூ டர்டி ராஸ்கல் 'என்றவள் பின்னர் தனக்குள் சிரித்தபடி ஐஸ்க்ரீமைச் சாப்பிடும் பாவனையில் தலை குனிந்து கொண்டாள்.
சீர்,தளை சிறிதும் தட்டாமல்,யாப்பிலக்கணம் சற்றும் வழுவாமல் கட்டிய இரண்டு வெண்பாக்களைப் போல இருந்தன அவளது இளம் மார்புகள்.ஐஸ்க்ரீமைச் சுவைத்த அவளது நாக்கின் பிங்க் நிறத்துக்கு இணையான நிறத்தை இயற்கை இன்னும் எங்கும் படைக்கவில்லை என்பது சத்தியம்.
'நீ எப்போதும் இந்த ஹோட்டலில்தான் தங்குவாயா?' என்று அவள் பேச்சை மாற்றினாள்.உடனே நான் அந்த ஹோட்டலின் கட்டுமானச் சிறப்புக்களைப் பற்றிய எனது சிவில் எஞ்சினியரிங் ரசனைகளை அவளிடம் உணர்ச்சிகரமாக விளக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.
'இது வெறுமனே காசுக்காக யாரோ கட்டிய ஹோட்டல் கட்டிடம் அல்ல,திவ்யா.மனம் ஒன்றிக் கலாபூர்வமாகப் படைத்திருக்கா விட்டால் வறண்ட காங்க்ரீட்டிலும்,சிமென்ட்டிலும் இத்தனை பூக்களும், சில்க்கும் விரிந்திருக்காது.' என்றேன் உண்மையில் சிலிர்த்து.
'அப்படியா?' என்றாள் அவள்,எனது ரசனையை உள்வாங்கிக் கண்கள் விரிய.
'ஏதோ கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு வெள்ளை மலையைச் செதுக்கிச் செதுக்கிப் பிரம்மாண்டமான இந்தச் சிற்பத்தைப் படைத்திருக்கிறார்கள்.சிற்பத்தையாவது நீ வெளியே இருந்துதான் பார்த்து ரசிக்க முடியும்.ஆனால் இந்தச் சிற்பத்தை நீ உட்புறத்திலும் தங்கி,அணுஅணுவாக அதன் அழகுகளை ரசிக்க முடியும்.' என்ற போது உண்மையில் அவள் என் ஈடுபாட்டை 'மிக மிக நன்றாகச் சொன்னாய்,அரவிந்த்'என்று மனதாரப் பாராட்டினாள்.
'நான் இன்று ஒர்க் அவுட் செய்யவில்லை.கீழே தோட்டத்தில் சற்றே நடந்து வரலாமா?' என்று அவள் கேட்டதும் நான் உடனே ஒத்துக் கொண்டேன்.
ஹோட்டல் தோட்டம் ஒரு குட்டி மைசூர் பிருந்தாவனம் போலிருந்தது.முன்னிரவின் குளிர்ந்த காற்று.சுற்றிலும் நிறங்களையும், மணங்களையும் வரங்களாக அருளிக் கொண்டிருக்கும் மலர்கள்,அருகில் மனம் ஒன்றிய ரசனைகளுடன் கூடிய ஒரு அழகிய இளம் பெண்.
இந்த மாதிரி பரிபூரண அமைதி வரும் சந்தர்ப்பங்களில் எல்லோருடைய அந்தரங்கத்தின் ஆழத்திலும் தெரியும் அந்த மானசரோவர் ஏரியை நானும் கண்டேன்.
'இன்று ஏன் நீ உனது அபிமானப் புத்தகத்தை எடுத்து வரவில்லை?' என்றேன் நான்,இருவரும் ஒரு பளிங்கு பெஞ்சில் அமர்ந்தவுடன்.
'நம்மைப் பற்றிப் பேசத்தான் ' என்றாள் திவ்யா.
'நம்மைப் பற்றியா?'
'நான் உன்னைப் பார்க்க வந்ததே, நாம் யார் என்று இன்னும் விரிவாக ஆழமாகத் தெரிந்து கொள்ளலாம்,என்று நினைத்துத்தான்' என்றாள் அவள்.
'சந்தித்த இரண்டாம் நாள் சாயந்திரமேவா என்று நீ கூட ஆச்சர்யப் படலாம்.ஆனால் இதற்கெல்லம் லாஜிக் இல்லையென்று நாம் இன்று அணிந்திருக்கும் ஒரே மாதிரி உடைகளில் இருந்தே தெரிந்து கொள்ளலாம்.' என்றாள் திவ்யா கனத்த குரலில்.
பிறகு அவள் தன்னைப் பற்றிச் சொன்னாள்.
திவ்யா ஒரு சிந்திப் பெண்.தந்தையைச் சிறு வயதிலேயே இழந்து விட்டவள்.ஒரே அக்கா இருக்கிறாள்.அவள் பெயர் தன்யா.விமானப் பணிபெண்ணாக இருந்து போன வருடம்தான் ஒரு தொழிலதிபரைக் காதலித்து மணந்து கொண்டிருக்கிறாள் அக்கா.அவளுக்கு ஒரே குழந்தை வருண்.திவ்யா இப்போது தனது விதவைத் தாயுடன் மும்பையில் சொந்த ஃப்ளாட்டில் வசிக்கிறாள்.
'சிந்திக்கள் என்றால்..இந்துக்கள்தானா?' என்று நான் எனது சந்தேகத்தைக் கேட்டவுடன் அவள் தங்கள் வரலாற்றையே சுருக்கமாகச் சொன்னாள்.
'பஞ்சாப,சிந்து மராட்டா என்று தேசிய கீதத்தில் தாகூர் எழுதியதே எங்கள் சிந்து நதிக் கரை மாகாணத்தைப் பற்றித்தான்.ஆனால் பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் போது இந்தியாவுக்குத் துரத்தப் பட்டு, அனைத்தையும் இழந்து அகதிகளாக வந்த இந்துக்களே நாங்கள்..எதனை இழந்தாலும் தன்மானத்தை மட்டும் இழக்கக் கூடாது என்ற எங்கள் முன்னோரின் உறுதியாலும், உழைப்பாலும்,அறிவாலுமே இன்று இந்தியாவின் பணக்கார இனங்களில் ஒன்றாக நாங்கள் இருக்கிறோம்.ஒரு சிந்திப் பிச்சைக்காரனைக் கூட நீ உலகில் பார்க்க முடியாது.' என்றாள் திவ்யா தீர்க்கமான குரலில்.
'சரி உன்னைப் பற்றிச் சொல்' என்றாள் பிறகு.
'நீ சிந்து நதிக்கரை.நான் காவேரிநதிக் கரை.நீங்கள் சிந்து நதியை முழுக்க இழந்து விட்டீர்கள்.நாங்கள் காவேரியைப் படிபடியாக இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்.ஈரோடு அருகே காவேரி நதிக்கரையில் இருக்கும் ஓடக்கரை என்னும் குக்கிராமத்திலிருந்து வந்தவன் நான். அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே பிள்ளை.படித்தது கோவை ஜி.சி.டியில்.கோல்ட் மெடல்லிஸ்ட் இன் சிவில் எஞ்சினியரிங்.' என்றேன் நான் சுருக்கமாக.
'இவ்வளவு திறமையும் ரசனையும் இருப்பவன் ஏன் கிரானைட் விற்கும் விற்பனைப் பரதிநிதியாக இருக்கிறாய்?' என்ரு கேட்டாள் அவள்.
'நான் ஒரு கட்டிடப் பிரியன்.நாடு முழுதும் சுற்றி இந்த ஹோட்டலைப் போல ரசனையுடன் கட்டப் படும் பிரம்மாணடமான பல காங்க்ரீட் கவிதைகளைப் பார்ப்பதற்கு எனது இந்தத் தொழில் எனக்கு உதவியாக இருக்கிறது.' என்றேன் நான்.
'ஹல்ல்லோ திவ்யா ' என்ற வேறோரு உற்சாகக் குரல் கேட்டதும் இருவருமே திரும்பிப் பார்தோம்.
எனக்குப் பரிச்சயமில்லாத ஆனால் திவ்யாவை நன்கு அறிந்த அந்த ஹோட்டலின் எம்.டி கம் சேரமேன்.அந்த அறுபது வயதிருக்கும் பாஸ்கர் ரெட்டியை திவ்யா எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.
'ஹலோ அரவிந்த்,நைஸ் டு மீட் யூ,'என்ற பாஸ்கர் ரெட்டி 'உனக்குத் திவ்யா யாரென்று தெரியுமா?'என்று கேட்டார் திடுமென.
'தெரியும் .ஒரு ஆர்கிடெக்ட். என்றேன் புரியாமல்.
'ஓ,நோ மை பாய்.இந்த பிரம்மாண்டமான ஹோட்டல் கட்டிடத்தை முழுக்க முழுக்க டிசைன் செய்த ஆர்கிடெக்டே இந்தக் குட்டித் தேவதைதான்' என்று அவர் சொல்லி முடித்தபின், அவர் பேசிய எந்த வார்த்தைகளுமே எனது காதில் விழவில்லை.
அவர் சென்ற பிறகு திவ்யாவையே அமைதியாகப் பார்த்தேன்.
'இன்று சாயந்திரம் முழுக்க,இந்தக் கட்டிடதின் அழகுகளைப் பற்றி மாய்ந்து மாய்ந்து நான் புகழ்ந்த போதெல்லாம் இதை டிசைன் செய்தது நீதான் என்று ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை திவ்யா?'
அவள் நிமிர்ந்து என்னை ஆழமாகப் பார்த்தாள்.
'நான்தான் அது என்று சொல்வதைக் காட்டிலும், இவர்தான் அது என்று சொல்வதைக் கேட்கும் போதுதான் அழுத்தம் அதிகம் இருக்கும் என்று எங்கள் சிந்தி பிஸினஸ்மேக்னட்கள் சொல்வார்கள்.அதனால்தான் உன்னிடம் என்னைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை.'
நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளையே பார்த்திருந்தேன்.
'
கோபமா அரவிந்த்?'
அவளும், அவளுக்குப் பின்னால் இரவில் பிரம்மாண்டமான ஒரு வெள்ளைக் கனவைப் போல நின்றிருக்கும் அந்த ஹோட்டல் கட்டிடமும்.
'இப்போது உன் கையையாவது குலுக்கலாமா?'என்றேன் நான்.
'ஓ,ஷ்யூர்' என்று சிரித்தபடியே கையை நீட்டிநாள் திவ்யா.
அப்போதுதான் முதன் முறையாக அவளது கையைத் தொட்டேன்.
'தொட முடியாத எவ்வளவு உயரத்தில் நீ இருக்கிறாய் என்று உன்னைத் தொடும் போதுதான்,புரிந்து கொண்டேன், திவ்யா' என்றேன் குரல் உடைய.
'எப்படி இவ்வளவு அழகாகாப் பேசுகிறாய் அரவிந்த்?' என்றாள் அவள் சிரித்து.
மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வந்து சிரித்தேன்.
'வெரி சிம்பிள்,திவ்யா.உன்னை மாதிரி அழகான பெண்கள் அருகில் இருக்கும் போதெல்லாம் எனக்கு ஒரு அருள் வந்து விடும்.அப்புறம் உலகத்துக் கவிஞர்கள் எல்லோரும் எனக்குள் வந்து எனக்குப் பதிலாகப் பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.கம்பனில் இருந்து தொடங்கி தாகூர்,பாரதி,வாலி,வைரமுத்து என்று அந்த லிஸ்ட் போய்க் கொண்டே இருக்கும் ..அவ்வளவு .ஏன் ஆறு மாதத்துக்கு முன்னால் முதல் கவிதைப் புத்தகம் வெளியிட்ட மதிவாணன்--என்ற இளங்கவிஞன்'
மதிவாணன் மட்டுமல்ல ,அவன் பெயர் அரவிந்தனின் வாக்குமூலத்தில் வருமென்று யாருமே எதிர்பார்க்காததினால் கோர்ட்டே ஸ்தம்பித்தது.
மதிவாணன் திணறிப் போய் ஒரு தடவைக்கு இரண்டு தடவை படித்துப் பார்க்க அவன் பெயரைத்தான் அரவிந்தன் எழுதி இருந்தான்.
'சார்..அய்யா..சார் என்னோட பேரைத்தான் எழுதியிருக்கார்.'என்று மதிவாணன் திக்கித் திணறி நீதிபதியிடம் சொல்ல,வகுள்'அவரது வாக்கு மூலத்தைத்தானே படிக்கிறாய்.படி'என்றதும் மதி தொடர்ந்தான்.
'ஆறுமாதத்துக்கு முன்னால்தான் முதல் கவிதைப் புத்தகத்தை வெளியிட்ட மதிவாணன் என்ற இளங்கவிஞன் கூடத் தனது அற்புத வரிகளால் எனக்காக உன்னிடம் பேசுவான்.'
இதை மதிவாணன் தன் மெய்சிலிர்க்கப் படித்த போது கோர்ட்டே ஆரவாரத்தாலும் கரகோஷத்தாலும் சிலை வாங்கியது.
மதிவாணன் தனது ஊனமுற்ற உடல் முற்றிலும் குலுங்கக்,குலுங்க விந்தி,விந்தி ஓடி வந்து கதறியபடியே போய் அரவிந்தனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.அவன் உரக்க அழுதபோது கோர்ட்டில் நிறையப்பேர் அவனது கவிதைகளைப் புரியாவிட்டாலும் அவனது உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டு அவனுடன் அழுதார்கள்.
'நீ மட்டுமல்ல மதிவாணன்,நானுந்தான் உனது ரசிகன்.என்ன,இன்றுதான் உன்னைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.' என்றான் அரவிந்தன் அவனது மாறாத அமைதியுடன்.
அழுகை என்பதைத் தவிர அந்த 'மௌனத்தின் அலறலுக்கு 'யாருக்கும் வேறு பொருள் சொல்லத் தெரியவில்லை.
அந்த இளம் கவிஞனின் அழுகையும்,பரவசமும் முடிவதற்காக வகுள் பத்து நிமிடம் கோர்ட்டுக்கு இடைவேளை விட்டார்.
(இடைவேளை)
'தியாகங்கள்- செய்யும் தருணங்களில் மட்டுமே அழகாக இருக்கின்றன,சபதங்களைப் போல.'
- திவ்யா.
அரவிந்தனின் விவாக ரத்து வழக்கு மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு விசாரணைக்கு வந்த போது,முதல் நாளை விடப் பல மடங்குக் கூட்டம் நீதிமன்றத்தில் கூடியிருந்தது.
வாய்மொழியாக படத்தைப் பற்றிய செய்தி பரவியவுடன் திரை அரங்குகளில் கூட்டம் குவிவதைப் போல,அரவிந்தன் கன்னிகா விவாக ரத்து வழக்கு பிரபலமாகத் தொடங்கி இருந்தது.கூட்டத்தில் நிறைய இளைஞர்களும் இளம் பெண்களுமே இருந்தார்கள்
நீதிபதி வகுளாபரணன் வந்து அமர்ந்ததும்,வழக்கமான நீதி மன்றச் சடங்குகளுக்குப் பிறகு வழக்கு ஆரம்பித்தது.
'இன்னிக்கும் உங்க சம்சாரம் கன்னிகா வரலையா?'என்று வகுள் கேட்டதும் கூட்டத்தில் நிறைய இளைஞர்கள் 'வரலே சார்' என்று கத்தினார்கள்.அவர்களை நீதிமன்றப் பணியாளர்கள் எச்சரித்ததும் கூட்டம் அமைதியானது.
'வரலீங்க அய்யா'என்று நீதிபதிக்கு அமைதியாகப் பதில் சொன்னான் அரவிந்தன்.இரண்டு மூன்று நாட்கள் மழிக்கப் படாத முகத்துடன் அவன் 'சக்தே இந்தியா' ஷாரூக்கானைப் போல இருந்தான்.அவனது வாக்குமூல ஃபைல் நீதிபதியிடம் தரப் பட்டது.
அதன் முதல் சில வரிகளைப் படித்த வகுளாபரணின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை பரவக், கூட்டத்தின் ஆர்வம் இன்னும் பெருகியது. படிப்பதற்குப் போன முறை போல் நடுத்தர வயதினரான முத்துசாமியைக் கூப்பிடாமல்,அவரை விட இளைஞனான மதிவணனைக் கூப்பிட்டார் நீதிபதி.
மதிவாணன் இளைஞன்.ஆனால் 'பேரழகன்' சூர்யாவைப் போல சகல விதங்களிலும் உடலால் பாதிக்கப் பட்டவன்.முதுகில் கூனும்,இளம் பிள்ளை வாததால் பாதிக்கப்பட்ட வலது காலும், இடது கையுமாகக் கறுப்பாகக் குள்ளமாக இருந்தான் மதிவாணன்.ஆனால் அருமையான கவிஞன்.
மிகவும் முயற்சி எடுத்து,ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால் ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டு,அதன் கடன் சுமையிலிருந்து இன்னும் மீள முடியாமல் கஷ்டப் படுகிறான் மதிவாணன்.தினமும் நீதிமன்றத்துக்கு ஒரு துணிப் பையில் அவனது விற்காத கவிதைத் தொகுப்பின் ஆறேழு பிரதிகளைக் கொண்டு வந்து கெஞ்சிக் கெஞ்சி விற்கப் பார்ப்பான்.மற்றவர்களின் கிண்டல் கேலிகளையும் தாண்டிக் கவிதைகளை விற்றால்தான் அவனுக்கு மதியம் சாப்பாடு.
ஆனால் இத்தனையும் தாண்டிக் கணீரென்ற கவியரங்கக் குரல் அவனுக்கு.'ஒரு மௌனத்தின் அலறல்' என்ற அவன் கவிதை தொகுப்பிலிருந்து ஆண்மை மிளிரும் அவனது உணர்ச்சிகரமான குரலில் அவன் படித்துக் கேட்க வேண்டும்.அசத்தி விடுவான். ஆனல் கேட்கத்தான் ஆளில்லை.இருந்தாலும் உற்சாகம் குறையாத இளைஞன் மதிவாணன்.
'மதி,வாப்பா.இன்னிக்கு வாக்குமூலத்தை நீ படி'என்று அவர் பணித்ததும் மதிவாணன் புல்லரித்துப் போய் விந்தி விந்தி நடந்து வந்து ஃபைலை வாங்கிக் கொண்டான்.
அரவிந்தனின் அருகில் வந்து நின்றவன் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து 'நான் உங்க ரசிகனாயிட்டேன் சார்'என்றான் கிசுகிசுத்த குரலில். அரவிந்தன் அவனைப் பார்த்து வெறுமனே முறுவலித்தான்.
அரவிந்தனின் வாக்குமூலம் மதிவாணனின் கணீர்க் குரலில் இப்படித் தொடங்கியது.
'அழகுணர்ச்சி உள்ள மனிதர்களுக்கே இருபதிலிருந்து,இருபத்தைந்து வயது வர வேண்டும்.மற்றவர்கள் எல்லாம் இருபது வயதிலிருந்து நேரடியாக நாற்பது வயதுக்குப் போய் விடலாம் என்று பரிணாம விதிகளை யாராவது மாற்றினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்.'
இதனைத் தனது கவிஅரங்கக் குரலில் மதிவாணன் படித்ததுமே எச்சரிக்கையையும் மீறி இளைஞர்கள் கைதட்டினார்கள்.இதனைப் படித்ததினால்தான் வகுள் இளைஞனான மதியைப் படிக்கச் சொல்லி இருக்கிறார் என்பது அனைவருக்கும் புரிந்த போது அவர்கள் நீதிபதியை புதிய மரியாதையுடன் பார்த்தார்கள்.அரவிந்தன் மட்டும் நிச்சலனமாக இருந்தான்.நீதிமன்றம் அமைதியானதும் மீதி அரவிந்தனைப் படிக்க ஆரம்பித்தான் மதி.
'இதனை அனுபவபூர்வமாகப் பெங்களூரில் நான் திவ்யாவுடன் கழிக்க நேர்ந்த பதினைந்து நாட்களில் உணர்ந்தேன்.நான் தங்கி இருந்த ஸ்டார் ஹோட்டலின் ரெஸ்டாரென்டில் திவ்யாவைச் சந்தித்த மறுநாள் மாலை.
அந்த மாதிரி ஹோட்டல்களில் குளிப்பதற்கே தங்கலாம்.ஷவரில்தான் எத்தனை விதமான வசதிகள்.கொதிக்கக் கொதிக்கக்,குளிரக் குளிர முழுமையாகக் குளித்து விட்டு வெளியே வரும் போது மனிதன் முதன் முதலாகக் கண்டு பிடித்த யோகக் கலையே குளியல்தான் என்று தோன்றியது.
ஜன்னலுக்கு வெளியே காளிதாசனின் மேக சந்தேசத்தை இன்னும் நினைத்தபடியே பெங்களூரின் அந்தி மேகங்கள் காதலர்களைச் சேர்த்து வைக்க அலைந்து கொண்டிருந்தன. குளியல், உடலிலும் மனதிலும் இளமையை இன்னும் தீவிரமாக்குகிறது. என்று நான் நினைக்க நினைக்கவே எனது செல் ஃபோனில் இளையராஜா 'ஒருநாள் ஒரு கனவு' என்று மென்மையிலும் மென்மையாகக் கூப்பிட்டார்.ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு ரிங் டோன் ஆனதால் எனது செல்ஃபோன் ஒரு இடைவிடாத சங்கீதச் சங்கமம்.அனுராதா ஸ்ரீராமின் குரலில் ஏ.சி இன்னும் இரண்டு பாயிண்டுகள் தானாகவே கூடின.ஜேசுதாசின் பஞ்சுக் குரலின் மேலேயே அமர்ந்தாற்போல கட்டிய டவலுடன் படுக்கையில் சாய்ந்த படியே சாவகாசமாகக் கூப்பிடுவது வாடிக்கையாளர்களில் யாரென்று ஃபோனைப் பார்த்தேன்.
பெயரைப் பார்த்ததும்
எனது நெஞ்சக் கூடடைந்திருந்த உலகத்து அந்திப் பறவைகள் எல்லாம் ஜிவ்வென்று ஒரே நேரத்தில் சிறகடித்துப் பறந்தன. '
'சூப்பர் சார்' என்றான் மதி தன்னை மறந்து. வகுள் உட்பட நீதிமன்றத்தில் எல்லோருமே சிரித்து விட்டனர். முதன் முதலாக கோர்ட் பணியாளர் சிரித்தபடியே சைலன்ஸ் சொன்னது அன்றுதான்.
வெட்கப் பட்ட மதி மீண்டும் அரவிந்தனைத் தொடர்ந்தான்.
'திவ்யா'
அவள் பெயரைக் கண்ட பதற்றத்தில் இடுப்புத் துண்டெல்லாம் அவிழ்ந்து போக எழுந்து நின்றேன் நான்.இன்று மாலை அவள்கூப்பிடுவாள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.
'ஹலோ' என்று அவள்சொன்னதும் எனக்கு ஏதோ நிலாவில் நடப்பதைப் போல உடம்பு எடை ஆறில் ஒரு பங்காகக் குறைந்தது.
'திவ்யா' என்ற போது என் குரலிலேயே அட்ரினலின் வழிந்தது.
'எங்கே இருக்கிறீர்கள் அரவிந்த்?' என்றாள் திவ்யா ஆங்கிலத்தில்.
இந்த ஆங்கிலத்தில் 'யூ' என்பதை விட ஒரு மொன்னையான வார்த்தை கிடையாது. குழந்தையைக் கொஞ்சுவதற்கும் 'யூ'தான்.கடவுளைக் கும்பிடுவதற்கும் 'யூ'தான்.கொடூரமான குற்றவாளியைத் தண்டிப்பதற்கும் 'யூ'தான்.
நீங்கள்,நீர்,நீ என்ற, உறவுகள் படிப்படியாக நெருங்கிவரும் பரிணாம வளர்ச்சியெல்லாம் வெள்ளைக்காரர்களுக்குக் கிடையாது போல.அதனால் எங்களுக்குள் நடந்த ஆங்கில உரையாடல்களை எல்லாம் எனது வசதிக்கேற்ப தமிழிலேயே சொல்கிறேன்.
'எங்கே இருக்கிறாய் அரவிந்த்?' என்றாள் திவ்யா எனது தமிழில்.
'எப்போதும் உன்னை விட ஒரு லெவல் கீழே!' என்றேன் நான்,எங்கள் அறைகள் இருக்கும் தளங்களைக் குறிப்பிட்டு.
அவள் சிரித்தாள்.
'அறை லெவலில் வேண்டுமானால் நீ கீழே இருக்கலாம்,ஆனால் பிடித்த விஷயங்களை மற்றவர்களுக்காக விட்டுக் கொடுக்கும் மனித லெவலில் நீ எப்போதும் எனக்கும் மேலேதான்.' என்றாள் அவளும் எனக்கு இணையாக.
'உன்னுடன் பேசுவதற்கே நான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்..நீ புகழ்வதைக் கேட்க எனது மூதாதையர்களும் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்!' என்றேன் நான்.
இளம் பெண்கள்தான் சிரிப்பைக் கண்டு பிடித்தார்கள் என நினைக்கிறேன். அவ்வளவு அழகாகச் சிரித்தாள் திவ்யா.
'உனது அறைக்கு வரலாம் என்று இருக்கிறேன்.நீ எனக்கு என்ன தருவாய்?'
'என்னையே' என்றேன் பழைய தமிழ்ப் பாடல்களின் நினைவில்.
'அவ்வளவு இடவசதி இப்போது என்னிடம் இல்லை.குடிப்பதற்கு என்ன தருவாய்?'
'ஒயின்?ஜின்?ஷேம்பேன்?பீர்?வோட்கா? எனது ரத்தம்?'
'நான் சைவம் சாப்பிடும் ஒரு இந்தியப் பெண். எனக்குக் குடிக்க என்ன தருவாய்?'
'நீயே சொல்லி விடு.'
'ஐஸ்கோல்ட் லெமன் ஜுஸ்' என்றாள் அவள்.
'யெஸ் மை ஹைனஸ்' என்றேன் நான் உற்சாகமாக.
'பதினைந்து நிமிடங்களில் அங்கே இருக்கிறேன்.'என்று சொல்லி விட்டு ஃபோனைக் கட் செய்தாள் திவ்யா.
மெல்லிய என்யாவின் இசை,இனம் புரியாத, ஆனால் எப்படியோ மனதுக்குப் புரிந்த பாடி ஸ்ப்ரே, லேவண்டர் ரூம் ஸ்ப்ரே என்று ஏற்கனவே அழகாக இருந்த அந்த ஹோட்டல் அறையையும், சுமாரான என்னையும் இசையாலும்,நறுமணங்களாலும் மேலும் மெருகேற்றிக் கொண்டு நான் அறை வாசலுக்குச் சென்றபோது அவள் கதவைத் தட்டினாள்.
நான் கதவைத் திறந்து அவளைப் பார்த்ததும், இருவருமே ஒரே சமயத்தில் 'வாவ்' என்று ஆச்சர்யத்தில் கத்தி விட்டோம்.
நான் யோசித்து,யோசித்து அணிந்திருந்த அதே நைகி கறுப்பு ட்ரேக் ஷூட்டையும்,காலர் இல்லாத வெள்ளைக் காட்டன் டி ஷர்ட்டையையுமே அவளும் அணிந்திருந்தாள்
'டேக் கேர்'.என்று இருவரது நெஞ்சிலுமே எழுதி இருந்தது.
'எப்படி ..அரவிந்த் ...எப்படி இந்த மார்வலஸ் கோ இன்ஸிடன்ஸ்?' என்று திகைப்பும் மகிழ்ச்சியுமாகக் கேட்டாள் திவ்யா.
'கோ இன்ஸிடன்ஸ் என்று வெள்ளைக்காரர்கள்தான் சொல்லுவார்கள்.இந்தியாவில் நாம் இதை விதி என்று சொல்லுவோம்.' என்றேன் நான்.
திருப்பித் திருப்பித் தனது ஆடையையும்,எனது ஆடையையும் அவள் ஒப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த போது நான் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
தோலுக்கடியில் ஏதோ கண்ணுக்குத் தெரியாத நியான் விளக்குகள் எரிவதைப் போல அப்படித் தகதகத்தாள்திவ்யா.
'நீயும் மாலையில் குளித்தாயா?'
'ஆமாம். வழக்கம் போல ஐஸ் கோல்ட் ஷவர் பாத்' என்றாள் அவள்.
'குளிர்ந்த நீர் பட்டதுமே இவ்வளவு சிவந்து போகிறாயே,நீ குழந்தையாக இருக்கும் போது உன்னை எப்படிக் கொஞ்சி இருப்பார்கள்?'
அவள் வெட்கப்பட்ட போது அந்த அழகை வருணிக்க வார்த்தைகள் இல்லையே என்று தமிழன்னையும் கூடச் சேர்ந்து வெட்கப் பட்டாள்.
'வழி விடுகிறாயா,உள்ளே போவோம்'
நான் நகர்ந்தவுடன் அவள் உள்ளே வந்து குஷன் வைத்த சுழல் நாற்காலியில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து கொண்டாள்.
'எங்கே என்னுடைய கூல் டிரிங்க்?.' என்று அவள் கேட்டதும் நான் வாங்கி வைத்திருந்த ஐஸ்க்ரீமைக் கொண்டு வந்து தந்தேன்.அவள் கேள்விக் குறியுடன் என்ன இது ?என்று ஜாடை செய்தாள்.
'நீ எனது கஸ்ட் ஆஃப் ஹானர்.உன்னை வெறும் எலுமிச்சைச் சாற்றுடன் வரவேற்க நான் தயாராக இல்லை.' என்றேன் நான்
.'தேங்க்ஸ்' என்றவள் அதைச் சாப்பிடும் முன் என்னைக் கேட்டாள்.
'உனக்கு ,அரவிந்த்?'
'உண்பதை விட எனக்கு ஐஸ்க்ரீமைப், பார்ப்பதுதான் பிடிக்கும்.' என்றேன் நான்.
'மற்றவர்கள் பார்க்கப், பார்க்க உண்ணும் வழக்கம் எனக்கு இல்லை'என்ற திவ்யா சுழல் நாற்காலியைச் சுற்றி விட்டுத் திரும்பிக் கொண்டாள்.
நான் அமைதியாகவே இருக்க 'என்ன சத்தத்தையே காணோம்?' என்றாள்,முன்புறம் திரும்பாமல்.
'பின்னாலில் இருந்து பார்த்தாலும் ஐஸ்க்ரீமுக்கு அதே ருசிதான்' என்று நான் சொன்னதும்தான் அவள் புரிந்து கொண்டு சரேலேன முன்புறமாகத் திரும்பினாள்.
செல்லக் கோபத்துடன் 'யூ டர்டி ராஸ்கல் 'என்றவள் பின்னர் தனக்குள் சிரித்தபடி ஐஸ்க்ரீமைச் சாப்பிடும் பாவனையில் தலை குனிந்து கொண்டாள்.
சீர்,தளை சிறிதும் தட்டாமல்,யாப்பிலக்கணம் சற்றும் வழுவாமல் கட்டிய இரண்டு வெண்பாக்களைப் போல இருந்தன அவளது இளம் மார்புகள்.ஐஸ்க்ரீமைச் சுவைத்த அவளது நாக்கின் பிங்க் நிறத்துக்கு இணையான நிறத்தை இயற்கை இன்னும் எங்கும் படைக்கவில்லை என்பது சத்தியம்.
'நீ எப்போதும் இந்த ஹோட்டலில்தான் தங்குவாயா?' என்று அவள் பேச்சை மாற்றினாள்.உடனே நான் அந்த ஹோட்டலின் கட்டுமானச் சிறப்புக்களைப் பற்றிய எனது சிவில் எஞ்சினியரிங் ரசனைகளை அவளிடம் உணர்ச்சிகரமாக விளக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.
'இது வெறுமனே காசுக்காக யாரோ கட்டிய ஹோட்டல் கட்டிடம் அல்ல,திவ்யா.மனம் ஒன்றிக் கலாபூர்வமாகப் படைத்திருக்கா விட்டால் வறண்ட காங்க்ரீட்டிலும்,சிமென்ட்டிலும் இத்தனை பூக்களும், சில்க்கும் விரிந்திருக்காது.' என்றேன் உண்மையில் சிலிர்த்து.
'அப்படியா?' என்றாள் அவள்,எனது ரசனையை உள்வாங்கிக் கண்கள் விரிய.
'ஏதோ கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு வெள்ளை மலையைச் செதுக்கிச் செதுக்கிப் பிரம்மாண்டமான இந்தச் சிற்பத்தைப் படைத்திருக்கிறார்கள்.சிற்பத்தையாவது நீ வெளியே இருந்துதான் பார்த்து ரசிக்க முடியும்.ஆனால் இந்தச் சிற்பத்தை நீ உட்புறத்திலும் தங்கி,அணுஅணுவாக அதன் அழகுகளை ரசிக்க முடியும்.' என்ற போது உண்மையில் அவள் என் ஈடுபாட்டை 'மிக மிக நன்றாகச் சொன்னாய்,அரவிந்த்'என்று மனதாரப் பாராட்டினாள்.
'நான் இன்று ஒர்க் அவுட் செய்யவில்லை.கீழே தோட்டத்தில் சற்றே நடந்து வரலாமா?' என்று அவள் கேட்டதும் நான் உடனே ஒத்துக் கொண்டேன்.
ஹோட்டல் தோட்டம் ஒரு குட்டி மைசூர் பிருந்தாவனம் போலிருந்தது.முன்னிரவின் குளிர்ந்த காற்று.சுற்றிலும் நிறங்களையும், மணங்களையும் வரங்களாக அருளிக் கொண்டிருக்கும் மலர்கள்,அருகில் மனம் ஒன்றிய ரசனைகளுடன் கூடிய ஒரு அழகிய இளம் பெண்.
இந்த மாதிரி பரிபூரண அமைதி வரும் சந்தர்ப்பங்களில் எல்லோருடைய அந்தரங்கத்தின் ஆழத்திலும் தெரியும் அந்த மானசரோவர் ஏரியை நானும் கண்டேன்.
'இன்று ஏன் நீ உனது அபிமானப் புத்தகத்தை எடுத்து வரவில்லை?' என்றேன் நான்,இருவரும் ஒரு பளிங்கு பெஞ்சில் அமர்ந்தவுடன்.
'நம்மைப் பற்றிப் பேசத்தான் ' என்றாள் திவ்யா.
'நம்மைப் பற்றியா?'
'நான் உன்னைப் பார்க்க வந்ததே, நாம் யார் என்று இன்னும் விரிவாக ஆழமாகத் தெரிந்து கொள்ளலாம்,என்று நினைத்துத்தான்' என்றாள் அவள்.
'சந்தித்த இரண்டாம் நாள் சாயந்திரமேவா என்று நீ கூட ஆச்சர்யப் படலாம்.ஆனால் இதற்கெல்லம் லாஜிக் இல்லையென்று நாம் இன்று அணிந்திருக்கும் ஒரே மாதிரி உடைகளில் இருந்தே தெரிந்து கொள்ளலாம்.' என்றாள் திவ்யா கனத்த குரலில்.
பிறகு அவள் தன்னைப் பற்றிச் சொன்னாள்.
திவ்யா ஒரு சிந்திப் பெண்.தந்தையைச் சிறு வயதிலேயே இழந்து விட்டவள்.ஒரே அக்கா இருக்கிறாள்.அவள் பெயர் தன்யா.விமானப் பணிபெண்ணாக இருந்து போன வருடம்தான் ஒரு தொழிலதிபரைக் காதலித்து மணந்து கொண்டிருக்கிறாள் அக்கா.அவளுக்கு ஒரே குழந்தை வருண்.திவ்யா இப்போது தனது விதவைத் தாயுடன் மும்பையில் சொந்த ஃப்ளாட்டில் வசிக்கிறாள்.
'சிந்திக்கள் என்றால்..இந்துக்கள்தானா?' என்று நான் எனது சந்தேகத்தைக் கேட்டவுடன் அவள் தங்கள் வரலாற்றையே சுருக்கமாகச் சொன்னாள்.
'பஞ்சாப,சிந்து மராட்டா என்று தேசிய கீதத்தில் தாகூர் எழுதியதே எங்கள் சிந்து நதிக் கரை மாகாணத்தைப் பற்றித்தான்.ஆனால் பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் போது இந்தியாவுக்குத் துரத்தப் பட்டு, அனைத்தையும் இழந்து அகதிகளாக வந்த இந்துக்களே நாங்கள்..எதனை இழந்தாலும் தன்மானத்தை மட்டும் இழக்கக் கூடாது என்ற எங்கள் முன்னோரின் உறுதியாலும், உழைப்பாலும்,அறிவாலுமே இன்று இந்தியாவின் பணக்கார இனங்களில் ஒன்றாக நாங்கள் இருக்கிறோம்.ஒரு சிந்திப் பிச்சைக்காரனைக் கூட நீ உலகில் பார்க்க முடியாது.' என்றாள் திவ்யா தீர்க்கமான குரலில்.
'சரி உன்னைப் பற்றிச் சொல்' என்றாள் பிறகு.
'நீ சிந்து நதிக்கரை.நான் காவேரிநதிக் கரை.நீங்கள் சிந்து நதியை முழுக்க இழந்து விட்டீர்கள்.நாங்கள் காவேரியைப் படிபடியாக இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்.ஈரோடு அருகே காவேரி நதிக்கரையில் இருக்கும் ஓடக்கரை என்னும் குக்கிராமத்திலிருந்து வந்தவன் நான். அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே பிள்ளை.படித்தது கோவை ஜி.சி.டியில்.கோல்ட் மெடல்லிஸ்ட் இன் சிவில் எஞ்சினியரிங்.' என்றேன் நான் சுருக்கமாக.
'இவ்வளவு திறமையும் ரசனையும் இருப்பவன் ஏன் கிரானைட் விற்கும் விற்பனைப் பரதிநிதியாக இருக்கிறாய்?' என்ரு கேட்டாள் அவள்.
'நான் ஒரு கட்டிடப் பிரியன்.நாடு முழுதும் சுற்றி இந்த ஹோட்டலைப் போல ரசனையுடன் கட்டப் படும் பிரம்மாணடமான பல காங்க்ரீட் கவிதைகளைப் பார்ப்பதற்கு எனது இந்தத் தொழில் எனக்கு உதவியாக இருக்கிறது.' என்றேன் நான்.
'ஹல்ல்லோ திவ்யா ' என்ற வேறோரு உற்சாகக் குரல் கேட்டதும் இருவருமே திரும்பிப் பார்தோம்.
எனக்குப் பரிச்சயமில்லாத ஆனால் திவ்யாவை நன்கு அறிந்த அந்த ஹோட்டலின் எம்.டி கம் சேரமேன்.அந்த அறுபது வயதிருக்கும் பாஸ்கர் ரெட்டியை திவ்யா எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.
'ஹலோ அரவிந்த்,நைஸ் டு மீட் யூ,'என்ற பாஸ்கர் ரெட்டி 'உனக்குத் திவ்யா யாரென்று தெரியுமா?'என்று கேட்டார் திடுமென.
'தெரியும் .ஒரு ஆர்கிடெக்ட். என்றேன் புரியாமல்.
'ஓ,நோ மை பாய்.இந்த பிரம்மாண்டமான ஹோட்டல் கட்டிடத்தை முழுக்க முழுக்க டிசைன் செய்த ஆர்கிடெக்டே இந்தக் குட்டித் தேவதைதான்' என்று அவர் சொல்லி முடித்தபின், அவர் பேசிய எந்த வார்த்தைகளுமே எனது காதில் விழவில்லை.
அவர் சென்ற பிறகு திவ்யாவையே அமைதியாகப் பார்த்தேன்.
'இன்று சாயந்திரம் முழுக்க,இந்தக் கட்டிடதின் அழகுகளைப் பற்றி மாய்ந்து மாய்ந்து நான் புகழ்ந்த போதெல்லாம் இதை டிசைன் செய்தது நீதான் என்று ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை திவ்யா?'
அவள் நிமிர்ந்து என்னை ஆழமாகப் பார்த்தாள்.
'நான்தான் அது என்று சொல்வதைக் காட்டிலும், இவர்தான் அது என்று சொல்வதைக் கேட்கும் போதுதான் அழுத்தம் அதிகம் இருக்கும் என்று எங்கள் சிந்தி பிஸினஸ்மேக்னட்கள் சொல்வார்கள்.அதனால்தான் உன்னிடம் என்னைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை.'
நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளையே பார்த்திருந்தேன்.
'
கோபமா அரவிந்த்?'
அவளும், அவளுக்குப் பின்னால் இரவில் பிரம்மாண்டமான ஒரு வெள்ளைக் கனவைப் போல நின்றிருக்கும் அந்த ஹோட்டல் கட்டிடமும்.
'இப்போது உன் கையையாவது குலுக்கலாமா?'என்றேன் நான்.
'ஓ,ஷ்யூர்' என்று சிரித்தபடியே கையை நீட்டிநாள் திவ்யா.
அப்போதுதான் முதன் முறையாக அவளது கையைத் தொட்டேன்.
'தொட முடியாத எவ்வளவு உயரத்தில் நீ இருக்கிறாய் என்று உன்னைத் தொடும் போதுதான்,புரிந்து கொண்டேன், திவ்யா' என்றேன் குரல் உடைய.
'எப்படி இவ்வளவு அழகாகாப் பேசுகிறாய் அரவிந்த்?' என்றாள் அவள் சிரித்து.
மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வந்து சிரித்தேன்.
'வெரி சிம்பிள்,திவ்யா.உன்னை மாதிரி அழகான பெண்கள் அருகில் இருக்கும் போதெல்லாம் எனக்கு ஒரு அருள் வந்து விடும்.அப்புறம் உலகத்துக் கவிஞர்கள் எல்லோரும் எனக்குள் வந்து எனக்குப் பதிலாகப் பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.கம்பனில் இருந்து தொடங்கி தாகூர்,பாரதி,வாலி,வைரமுத்து என்று அந்த லிஸ்ட் போய்க் கொண்டே இருக்கும் ..அவ்வளவு .ஏன் ஆறு மாதத்துக்கு முன்னால் முதல் கவிதைப் புத்தகம் வெளியிட்ட மதிவாணன்--என்ற இளங்கவிஞன்'
மதிவாணன் மட்டுமல்ல ,அவன் பெயர் அரவிந்தனின் வாக்குமூலத்தில் வருமென்று யாருமே எதிர்பார்க்காததினால் கோர்ட்டே ஸ்தம்பித்தது.
மதிவாணன் திணறிப் போய் ஒரு தடவைக்கு இரண்டு தடவை படித்துப் பார்க்க அவன் பெயரைத்தான் அரவிந்தன் எழுதி இருந்தான்.
'சார்..அய்யா..சார் என்னோட பேரைத்தான் எழுதியிருக்கார்.'என்று மதிவாணன் திக்கித் திணறி நீதிபதியிடம் சொல்ல,வகுள்'அவரது வாக்கு மூலத்தைத்தானே படிக்கிறாய்.படி'என்றதும் மதி தொடர்ந்தான்.
'ஆறுமாதத்துக்கு முன்னால்தான் முதல் கவிதைப் புத்தகத்தை வெளியிட்ட மதிவாணன் என்ற இளங்கவிஞன் கூடத் தனது அற்புத வரிகளால் எனக்காக உன்னிடம் பேசுவான்.'
இதை மதிவாணன் தன் மெய்சிலிர்க்கப் படித்த போது கோர்ட்டே ஆரவாரத்தாலும் கரகோஷத்தாலும் சிலை வாங்கியது.
மதிவாணன் தனது ஊனமுற்ற உடல் முற்றிலும் குலுங்கக்,குலுங்க விந்தி,விந்தி ஓடி வந்து கதறியபடியே போய் அரவிந்தனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.அவன் உரக்க அழுதபோது கோர்ட்டில் நிறையப்பேர் அவனது கவிதைகளைப் புரியாவிட்டாலும் அவனது உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டு அவனுடன் அழுதார்கள்.
'நீ மட்டுமல்ல மதிவாணன்,நானுந்தான் உனது ரசிகன்.என்ன,இன்றுதான் உன்னைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.' என்றான் அரவிந்தன் அவனது மாறாத அமைதியுடன்.
அழுகை என்பதைத் தவிர அந்த 'மௌனத்தின் அலறலுக்கு 'யாருக்கும் வேறு பொருள் சொல்லத் தெரியவில்லை.
அந்த இளம் கவிஞனின் அழுகையும்,பரவசமும் முடிவதற்காக வகுள் பத்து நிமிடம் கோர்ட்டுக்கு இடைவேளை விட்டார்.
(இடைவேளை)
சனி, மார்ச் 21, 2009
கன்னிகா(மூன்றாம் பாகம்)மனது/வயது வந்தவர்களுக்கு மட்டும்
4.
விமான ஓடுதளம்,விமானத்தைத் தரையிலேயே வேறு ஊருக்கு ஓட்டிச் செல்லும் நெடு வழிச் சாலை அல்ல.அது,வானத்தில் பறப்பதற்கு.அது போலத்தான் காமமும்.
Sex is a run way to fly into higher dimensions,and not a high way to travel in the same direction forever.
சிறகுகளை வைத்துக் கொண்டு வானில் பறக்காமல், சேற்றிலேயே தத்திக் கொண்டிருக்கும் பறவைகளைப் போல இன்பங்களில் இருந்து மேல் எழும்பாமல் அதிலேயே உழன்று கொண்டிருக்கிறாய்.
மேலே மேலே பறக்க,உனக்குக் கற்றுக் கொடுக்கவே நான் வந்திருக்கிறேன். .
Each occasion is for a take off.
-கன்னிகா.
கன்னிகா மலையாள முறைப்படி வெள்ளை நிறத்தில் புடவையும், மேலே சோளியும்,மேல் துண்டும் அணிந்திருந்தாள்.கேசவன் 'ஞான் காலையிலே வரட்டே' என்று என்னிடம் விடை பெற்றுச் சென்று விட்டான்.நான் கன்னிகாவைப் பார்த்தேன்.அறையின் ஒரு மூலையைப் பார்த்தபடி அமைதியாக நின்றிருந்தாள் அவள்.
குளித்து முடித்த ஈரக் கூந்தலுடன் அவள் அறை வாசலில் நின்றிருந்த பிரசன்னம் ஒரு நல்ல பாட்டின் முன்னால் வரும் தம்பூர் நாதத்தைப் போல அறை எங்கும் பரவி இருந்தது.எல்லாவற்றையும் விட அவளிடம் இருந்து வந்த மெல்லிய சந்தன வாசனை சுகமோ சுகமாகக் குளிர்ந்தது..இதற்கும் நெற்றியில் கேரளப் பெண்கள் வைப்பதைப் போல ஒரே ஒரு சந்தனக் கீற்றுத்தான் இட்டிருந்தாள்.வாத்சாயனர் சொல்வதைப் போல உயர் ஜாதிப் பெண்களின் உடம்புக்கே ஒரு வாசம் உண்டு என்பது உண்மையா?மெல்ல அவள் கையைப் பற்றினேன்.விலை உயர்ந்த ஷேம்பேன் நுரையைப் போல மூச்சுக் காற்றுப் பட்டாலே கரைந்து விடுவாளோ என்பதைப் போல மெல்லிய சதை அவளுக்கு.
நான் தொட்டதும்தான் அவள் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.அருகருகே இரண்டு ராமேஸ்வரம் கடல்களைக் கண்டாற் போல் இருந்தது அவளது கண்கள்.உணர்வுகளின் சலசலப்புக் கொஞ்சம் கூட இல்லாத விழிகள்.'கண்கள் ஆத்மாவின் ஜன்னல்கள்' என்று எங்கோ படித்தது உண்மையானால் இவ்வளவு பரிசுத்தமான ஆத்மாவை நான் இது வரை எங்குமே பார்த்ததில்லை.அந்தத் தூய ஆத்மா என்னிடம் விலைக்கு வந்திருக்கிறது என்பதை இன்னும் என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.
சந்தனமும் மஞ்சளும் கலந்த நிறத்தில், நிறுத்தி வைக்கப் பட்ட வீணையைப் போல நின்றிருந்த அவளை நான் மெல்ல அறையில் இருந்த தேக்குக் கட்டிலுக்கு அழைத்துச் சென்றேன்.என்னருகில் அமர்த்திக் கொண்டு இன்னும் நெருக்கத்தில் அவளைப் பார்த்தேன்.
உலகத்தில் இருக்கும் ஒப்புயர்வற்ற அத்தனை ஒப்பனைக்காரர்களும் அவளது எந்த மேக்கப்பும் இல்லாத கன்னங்களின் பளபளப்பைப் பார்த்து மாய்ந்து போவார்கள்.பிறந்த குழந்தையின் உள்ளங்கையைப் போல அவ்வளவு மென்மையான கன்னங்கள்.
இன்னும் பிறக்காத ஆண்கள் கூட அவளது உதட்டுச் சிவப்பின் முத்தத்துக்கு ஆசைப் படுவார்கள்.அவளுடைய வெண்கழுத்தில் தொங்கிய ஒரே ஒரு கறுப்பு மணிமாலை,பார்வையைக் கீழே இழுக்க,மார்புகள்.
போதை மருந்துத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப் பட வேண்டிய அவளது மார்புகள்.எந்த சன்யாசியையும் தள்ளாடச் செய்து விடும். மீண்டும் ஒரு வாய் பீர் குடித்தவுடன்தான் நான் இந்த உலகத்து போதைக்கு வந்து நார்மலானேன்.
'உன்னோட பேரு?'என்றேன்.
அவள் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து 'இது ரொம்ப முக்கியமா?'என்பதைப்போல வெறுமனே முறுவலித்தாள்.
அவளது புன்னகை எதனினும் மேலாய் என்னைக் கிளர்ச்சி அடையச் செய்ய,அவளை மோக வெறியுடன் அணைத்துக் கொண்டேன்.அப்போதுதான் அந்த விசித்திரமான உணர்வை நான் முதன் முதலாக அனுபவித்தேன்.
ஒரு கணம் ஆண்மையின் உச்சக் கட்டக் கொந்தளிப்பும்,மறுகணம் உடலுறவின் நிறைவில் வரும் திருப்தியும் என்னை மாறி மாறி ஆட்கொண்டன.அவளை அணைத்தவுடனேயே எனது அடங்காத காமம் தணிந்து,தாயின் மடியில் ஆதரவு தேடித் தலைசாய்க்கும் குழந்தை போல ஆனேன்.மதர்த்த பெண்ணிடம் வரும் தீராத ஆசையும்,பெற்ற தாயிடம் வரும் கனிந்த பாசமும் என்னுள் ஒன்று மாற்றி ஒன்றாய்ப் பிரவிகித்தன.
நானே நெருப்பும் நானே பனியுமாய் உணர்ந்த விந்தை என்னுள் நிகழ்ந்தது.
பல முயற்சிகளுக்குப் பின், அவளைத் தொடத்தான் முடியுமே தவிர துய்க்க முடியாது என்பதைத் தெரிந்து கொண்ட நான் அவளது முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.கன்னிகா வெறுமனே புன்னகை செய்தாள்.
இந்த விந்தையான உணர்வைப் பற்றி பின்வந்த நாட்களில் அவள் ஒருநாள் சொன்னதே இது:
'விமான ஓடுதளம்,விமானத்தைத் தரையிலேயே வேறு ஊருக்கு ஓட்டிச் செல்லும் நெடு வழிச் சாலை அல்ல.அது வானத்தில் பறப்பதற்கு.அது போலத்தான் காமமும்.
Sex is a run way to fly into higher dimensions,and not a high way to travel in the same direction forever.
சிறகுகளை வைத்துக் கொண்டு வானில் பறக்காமல், சேற்றிலேயே தத்திக் கொண்டிருக்கும் பறவைகளைப் போல இன்பங்களில் இருந்து மேல் எழும்பாமல் அதிலேயே உழன்று கொண்டிருக்கிறாய்.மேலே மேலே பறக்க,உனக்குக் கற்றுக் கொடுக்கவே நான் வந்திருக்கிறேன். Each occasion is for a take off.
எப்போது உறங்கினேன் என்றே எனக்குத் தெரியாது.நான் விழித்த போது விடிந்து கொண்டிருந்தது. வானம் முழுதும் பிங்க் சூரியனின் குதூகலம்.கன்னிகா ஜன்னலோரமாய் நின்று கீழே பாள்ளத்தாக்கில் தெரிந்த கன்னிகா பரமேஸ்வரி ஆலயத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.பறவைகள் ஆலய உச்சியைச் சுற்றி அவற்றின் மொழியில் அம்மனிடம் ஏதேதோ முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தன.
நான் எழுந்து அவள் அருகில் சென்று கன்னிகாவைப் பார்த்த போது அவள் இரவு இருந்த அதே புத்துணர்ச்சியுடனேயே இருந்தாள்.அவள்முகத்தில் இரவின் களைப்பு சிறிதும் தெரியவில்லை.எந்த நேரமும் மலர்ந்து கொண்டே இருக்கும் மலரைப் போல இருந்தது அவளது முகம்.அவளது கரத்தை நான் தொட்டபோது எந்தச் சலனமுமின்றி என்னைப் பார்த்தாள் கன்னிகா.
அதற்குள் கேசவன் கதவைத் தட்டி விட்டு உள்ளே வந்தான்.
'கன்னிகா,வரூ' என்று அவன் கூப்பிட்ட போதுதான் அவளுடைய பெயரே எனக்குத் தெரிந்தது.மவுனமாக அவனைப் பின் தொடர்ந்தாள் கன்னிகா.
கேசவனிடம் பணம் என்று ஜாடையில் நான் கேட்டேன்.வெறுமனே சிரித்து விட்டு அப்புறம் என்று அவனும் ஜாடையிலேயே சொல்லி விட்டுப் போனான்.
ஆலயத்துக்கு அருகிலேயே ஒரு ஓடை ஓடியது.பொன்மீன் தீர்த்தம் என்று அதைச் சொன்னார்கள். படிக்கட்டில் நின்று பாதங்களைத் தண்ணீரில் வைத்தால் போதும்,சில்லென்ற காலில் பட்ட மலைத் தண்ணீர் உச்சந்தலை வரை குளிரும்.அது மட்டுமல்ல,எங்கிருந்தோ வரும் சிறுசிறு பொன்வண்ண மீன்கள் குறுகுறுவென்று உங்கள் கால்களை மேய்ந்து அழுக்குகள் அனைத்தையும் தின்று விடும்.பாதங்களைநீங்கள் வெளியே எடுத்துப் பார்த்தால் பளிங்கு போல் ஆகிவிடும்.அதற்குப் பிறகுதான் நீங்கள் ஆலயத்துக்குள் செல்ல வேண்டும்.ஆலயத்தின் தூய்மையை இதற்கு மேல் பராமரிக்க முடியாது என்று நான் நினைத்துக் கொண்டேன்.
கோவில் நம்பூதிரி என்னிடம் இரவு நிகழ்ச்சியைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை.நானும் சொல்லவில்லை.முன்மாலைப் பொழுது வரையில் எனக்குக் கோவில் வேலைகளே சரியாக இருந்ததால் கன்னிகாவின் நினைவே வரவில்லை.வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு அந்திக் கால பூஜையைப் பார்த்த போதுதான் கன்னிகாவின் ஞாபகம் விண்ணென்று தெறித்தது.அதுவும் அம்மன் முகத்தைப் பார்த்தபோதுதான்.
கன்னிகாவின் முகச் சாயலில்தான் அம்மனுடைய முகமே இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.நம்பூதிரி ஆரத்தி காட்டிய மஞ்சள் விளக்கொளியில் தெரிந்த அம்மனது முகம்,அதிகாலைச் சூரியனின் மெத்தென்ற வெளிச்சத்தில் ஜன்னலருகே நின்ற கன்னிகாவின் முகத்தை ஃபோட்டோகிராஃபிக் நினைவாக ஞாபகப் படுத்திய பிறகு பாம்பு விஷத்தைப் போல ஒரு மோஹம் தலைக்கேறிச் சுட்டது.
கன்னிகா,கன்னிகா என்று உறும ஆரம்பித்து விட்டன உடலின் அத்தனை ஹார்மோன்களும்.
கோவிலில் பாரதி பாடிய கேரள நன்னாட்டிளம் பெண்கள் நிறையப் பேர் சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.ஆனால் ஒரு ஆச்சர்யம்,இந்த மாதிரி காமத் தீ பற்றி எரியும் போது,பார்க்கும் எல்லாப் பெணகள் மீதும் ஒரு ஈர்ப்பு வருமே அது சுத்தமாக அந்த அழகிய இளம் பெண்களைப் பார்க்கும் போது எனக்கு வரவில்லை அவர்கள் எல்லோருமே ஏதோ மனித இனமே இல்லை என்பதைப் போல் ஓர் அந்நியம் உள்ளமெங்கும் உருவாகி இருந்தது.
கன்னிகாவைத் தவிர என்னுடைய தாபத்தைத் தீர்க்கும் பெண் இந்தப் பூமிக் கிரஹத்திலேயே இல்லை என்ற இனம் புரியாத உணர்வு எனக்குள் வேரூன்றி இருந்தது.வெளியே அந்தி மலர்களின் வாசனை என்னை அந்த மலை முகட்டு வீட்டுக்குப் போ போ என்று துரத்தியது.
கேசவன் கடைசியில் வந்தே வந்து விட்டான்.அவனைப் பார்க்க எனக்கு வானுலகில் இருந்து வந்திறங்கிய கந்தர்வன் போலத் தோன்றினான்.'சாரே' என்று சிரித்தவனைக் காருக்கு இழுத்துக் கொண்டு ஓடினேன். அன்று மாலை நம்பூதிரியிடம் கூட நான் விடை பெறவில்லை.
கார் மலைப் பாதையில் திரும்பியதும்,'கேசவா' என்றேன்.அவன் மட்டும் ஏதாவது காரணம் சொல்லி கன்னிகா இன்று கிடைக்க மாட்டாள் என்று சொல்லி விட்டால்?
மனம் பரபரத்தது.'இன்னிக்கு எப்படியாவது நான் கன்னிகாவைப் பார்க்கனும் கேசவன்.அர்ரேஞ்ச் பண்ண முடியுமா?' என்று அவனிடம் கெஞ்சாத குறையாகக் கேட்டேன்.எனது தவிப்பை அவன் உணராமல் பாதையைப் பார்த்தே பதில் சொன்னான்.
'பார்க்கலாம் சாரே'
'கேசவா! ப்ளீஸ்..இன்னிக்கு ஒரே நாள்..'என்ற நான் அவனது கையைப் பற்றிக் கொண்டேன்.
அவன் பேசாமல் மலைப் பாதையையே பார்த்தபடி வந்தான்.வீடு வந்ததும் கன்னிகாவின் நினைவு இன்னும் தீவிரமாகிக் காய்ச்சல் வந்தது போல் ஆனது எனக்கு.
அவனை அங்கிருந்தே கன்னிகாவைக் கூட்டி வரும்படி அனுப்பி விட்டு நான் மட்டும் வீட்டைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றேன்.
உள்ளே கதவைத் திறந்ததும் நேற்று இரவு அவளிடம் இருந்து வீசிய அதே சந்தன மணம்! குப்பென்று வேர்த்தது எனக்கு.நாள் முழுக்க அறைக் கதவுகளைத் திறக்காததால் அவள் வாசனை அப்படியே தேங்கிப் போனதா, இல்லை என் நெஞ்சிலேயே கனன்று கொண்டிருக்கும் அவளது நினைவுகளே சந்தன வாசனையாக வெளியே வருகிறதா என்று எனக்குப் புரியவில்லை.
படுக்கையில் அவள் அமர்ந்திருந்த இடத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தபோது எனக்குள் நான் தேம்பும் சப்தம் எனக்கு மட்டும் கேட்டது.என்ன இது?ஒரே இரவு பார்த்த பெண்.அதுவும் நான் தொடக் கூட இல்லாத பெண்.இப்போது என் உயிரின் மையத்தையே ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறாளே?
என் செல்ஃபோன் ரிங்டோன் மெத்தென்ற வயலின்களாய் என்னைத் தழுவ,நான் ஃபோனை எடுத்தேன்.
திவ்யா.
அவள் பெயரை ஃபோனில் பார்த்ததுமே எனக்கு உற்சாகமாக இருந்தது.
'திவ்யா ! '
நானும்,திவ்யாவும் இரண்டு வருடங்களாகப் பழகுகிறோம். அவள் பார்ப்பதற்கு கஜினி அசின் போல இருப்பாள்.மும்பைப் பெண்.ஆர்கிடெக்ட்.மும்பையிலும்,டில்லியிலும் அவள் டிசைன் செய்த கட்டிடங்கள் கட்டிடக்கலை வல்லுநர்கள் மத்தியில் மிகவும் புகழ் பெற்றவை.நானே அவளது கட்டிடங்களின் விசிறி.மாதம் ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கு மேல் சம்பாதிக்கும் இன்றைய தலைமுறை இளஞி.
முதன் முதலில் அசினை,மன்னிக்கவும் திவ்யாவை நான் சந்தித்ததே பெங்களூரில் ஒரு புத்தக சாலையில். இருவரும் ஐயன் ரேன்ட் எழுதிய 'ஊற்றுக்கண்' (ஃபௌன்டன்ஹெட்,மொழிபெயர்ப்பு சரியா என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்)புத்தகத்தை வாங்குவதற்காக அங்கே சென்றிருந்தோம். அந்தப் புத்தகத்தைத் தேடும் போதுதான் அது ஒரே பிரதி மட்டும் இருக்கிறது எனத் தெரிந்தது.
சமயங்களில் வாழ்க்கையை விடப் பெரிய திரைக்கதை ஆசிரியர் யாருமே இருக்க முடியாது என்பதற்கு இந்த மாதிரி இனிமையான சம்பவங்களே உதாரணம்.அதுவும் காதல்களை உருவாக்குவதில் அதனுடைய கற்பனை வளத்துக்கு எல்லையே இல்லை.
ஊற்றுக்கண் புத்தகப் பிரதி முதலில் என் கையில்தான் கிடைத்தது.அப்போதுதான் திவ்யா என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
'ஹலோ' என்றாள் என்னைப் பார்த்து.
நான் திரும்பி அவளைப் பார்த்தவுடன் எனக்கு மனதில் முதலில் தோன்றிய இமேஜ் எனது பூஜாடியில் நான் வைத்திருக்கும் ஒரு ஒற்றை ரோஜா மொட்டுத்தான்.இதழ் பிரிந்தும் பிரியாமலும் இருக்கும் பனித் துளிகளுடன் கூடிய ரோஜா மொட்டு.முழுதாக மலர்த்தி உலகத்துக்கு இதைப் பரிசளிக்கலாமா,வேண்டாமா என்று வைகறை இயற்கை இன்னும் தயக்கத்துடனேயே யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் அழகிய ரோஜா மொட்டு.திவ்யாவும் அதே போல் இருந்தாள்.
'ஹலோ' என்றேன் நானும், அழகிய பெண்களைக் கண்டால் மனது ஜீரணம் பண்ணி முடிக்கும் யுகங்களின் இடைவெளிக்குப் பிறகு.
'நானும் இதே புத்தகத்தைதான் வாங்க வந்தேன்'என்றாள் திவ்யா.அவளது குரலுக்கு அமிர்தவர்ஷினி என்ற ராகத்தின் பெயரையே வைக்கலாம் என்று தோன்றியது எனக்கு.
'வாங்குங்களேன்' என்றேன் புரியாமல்.
'அன்ஃபார்ச்சுனேட்லி, ஒரே காபிதான் இருக்குன்னு சொல்றாங்க கடையிலே'
'ஓ' என்றேன் விஷயம் புரிந்து.
'சரி.நீங்களே இதை வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்' என்று புத்தகத்தை அவளிடம் நீட்டினேன். புத்தகத்தை வாங்கும் முன் என்னை ஒரு குட்டிப் பாராட்டுடன் பார்த்தாள் திவ்யா.
'அப்போ உங்களுக்கு?'
'நான் வேறெங்காவது கிடைச்சா வாங்கிக்கிறேன்.பரவாயில்லே.வெச்சுக்குங்க 'என்றதும் புத்தகத்தை வாங்கிக் கொண்டு 'தேங்க்ஸ்' என்றாள் திவ்யா.
தொடங்குவதற்குப் பெரிய இமாலய தியாகங்களை எல்லாம் கேட்காத ஒரே உணர்வு காதல்தான்.மூச்சுக் காற்றுப் பட்டாலே பற்றிக் கொள்ளும் அந்த சிகப்பு ஃபாஸ்பரஸ் எங்களுக்குள்ளும் பற்றிக் கொண்டது எங்களுக்கே பின்னாளில்தான் தெரிந்தது.
பில் கௌண்டர் வரை பேசிக் கொண்டே போனதில் இருவரது பெயர், தொழில்களை எல்லாம் பரிமாறிக் கொண்டோம்.திவ்யாவைப் போலவே, ஊற்றுக்கண் நாவலில் வரும் கதாநாயகனும் ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட். கட்டிடக் கலை வல்லுனர்களுக்கு அந்த நாவல் ஒரு பைபிளைப் போல.அதனால்தான் திவ்யா அந்த நாவலை அவ்வளவு ஆர்வமாகத் தேடி வந்ததாகக் கூறினாள்.
'ஆல் த பெஸ்ட்' என்று கூறி விடை பெற்றோம்.
அன்று முன்னிரவில் நான் தங்கி இருந்த ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் பார் கம் ரெஸ்டாரெண்டில் நான் பீர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கே திவ்யாவைப் பார்த்தவுடன் எனக்குப் புரை ஏறியது.அவளும் என்னை அங்கே எதிர்பார்க்கவில்லை.
'ஹாய்' என்று உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியுடன் என்னை நோக்கி வந்தாள்.
'வாட் எ ப்ளசன்ட் சர்ப்ரைஸ்!'
'யெஸ்.சம் டைம்ஸ்,கனவுகள் பலிக்கின்றன !' என்றேன் பீர் தந்த கவிதையில்.
சிரித்தபடி திவ்யா என் எதிரிலேயே அமர்ந்தாள்
.பிறகுதான் வாழ்க்கை என்ற அந்தப் பொல்லாத திரைக்கதை ஆசிரியன் எழுதிய அடுத்த திருப்பம் எங்களுக்குத் தெரிந்தது.அவளும் அதே ஹோட்டலில்தான் தங்கி இருந்தாள்.எனது அறை கீழ்த் தளம் என்றால் அவள் அதற்கு நேரே மேல் தளத்தில் இருந்தாள்.இன்னும் அவளது கையில் ஊற்றுக்கண் புத்தகம் இருந்தது.
'இதை விடவே மாட்டீர்கள் போலிருக்கிறது' என்றேன் நான்.
'என்ன அருமையான புத்தகம்.உங்களுக்குத்தான் நன்றி'என்றவள் புத்தகத்தை ஆசையாக அணைத்துக் கொண்டாள்.அது என்னையே அணைத்துக் கொண்டாபோல் இருந்தது.புத்தகத்தை நானும் வாங்கிப் புரட்டினேன்.
'ஃபேஸினேஷன்?' என்று நான் கேட்டதற்கு.
'யெஸ்,யெஸ் ரியல்லி ஐ யாம் ஃபேஸினேட்டெட் வித் திஸ் புக்'என்றாள்.
'நான் கேட்டது,நீங்க யுஸ் பண்ற பெர்ஃப்யூமை!' என்றதும் வாய் விட்டுச் சிரித்தாள் திவ்யா.அவளது பல்வரிசையைப் பார்த்ததும் பாரதி சொன்னதுதான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது..
'தின்பதற்கு மட்டுமல்லாமல்,தின்னப் படுவதற்குமான பற்கள்'
இருவரும் உணவு ஆர்டர் செய்தோம்.அவள் சுத்தமான சைவம்.பிறகு அந்த நாவலின் கதையைச் சொன்னாள். மிக மிக உணர்வு மயமாக அவள் அந்தக் கதையைச் சொன்ன நேர்த்தியில் அவளது அழகையும் மீறி அவளது அறிவிலும் மயங்கிப் போனேன்.பதினைந்து நாட்கள் நாங்கள் இருவருமே அவரவர் ப்ராஜெக்ட் விஷயமாக பெங்களூரில் இருந்தோம்.
எங்கள் காதலின் ஊற்றுக்கண் முற்றிலுமாய்த் திறந்து கொண்ட அந்தப் பதினைந்து நாட்கள்தான் எவ்வளவு இனிமையான காலம்.
கோர்ட்டில் மதிய இடைவேளை வர, நீதிமன்றப் பணியாளர் முத்துசாமி அரவிந்தனின் வாக்குமூலத்தைப் படிப்பதை நிறுத்தினார்.இடைவேளைக்குப் பிறகு அடுத்த வாய்தாவை அறிவிப்பதாகக் கூறி நீதிபதி வகுளாபரணன் எழுந்தார்.
சாப்பிட்டு முடித்து ஓய்வில் இருந்த வகுளாபரணனைக் காண நீதிமன்றப் பணியாளர்களும், பார்வையாளர்களும் என ஒரு கூட்டமே அனுமதி வாங்கிக் கொண்டு வந்த போது அவருக்கு ஏன் என்று புரியவில்லை.
அவர்கள் அரவிந்தனின் வாய்தாவைத் தள்ளிப் போடாமல் சீக்கிரமே வைக்கும்படி விண்ணப்பித்த போது அவர் சிரித்தார்.
'கதை அவ்வளவு சுவாரஸ்யமா இருக்கா?' என்று அவர் கேட்டார்.
'இல்லே சார். அந்தக் கன்னிகாவை அடுத்த தடவையாவது நேர்லே பார்க்கனும் சார்!' என்றார்கள் ஒரு சேர.
(கன்னிகா வருவாளா ?)
விமான ஓடுதளம்,விமானத்தைத் தரையிலேயே வேறு ஊருக்கு ஓட்டிச் செல்லும் நெடு வழிச் சாலை அல்ல.அது,வானத்தில் பறப்பதற்கு.அது போலத்தான் காமமும்.
Sex is a run way to fly into higher dimensions,and not a high way to travel in the same direction forever.
சிறகுகளை வைத்துக் கொண்டு வானில் பறக்காமல், சேற்றிலேயே தத்திக் கொண்டிருக்கும் பறவைகளைப் போல இன்பங்களில் இருந்து மேல் எழும்பாமல் அதிலேயே உழன்று கொண்டிருக்கிறாய்.
மேலே மேலே பறக்க,உனக்குக் கற்றுக் கொடுக்கவே நான் வந்திருக்கிறேன். .
Each occasion is for a take off.
-கன்னிகா.
கன்னிகா மலையாள முறைப்படி வெள்ளை நிறத்தில் புடவையும், மேலே சோளியும்,மேல் துண்டும் அணிந்திருந்தாள்.கேசவன் 'ஞான் காலையிலே வரட்டே' என்று என்னிடம் விடை பெற்றுச் சென்று விட்டான்.நான் கன்னிகாவைப் பார்த்தேன்.அறையின் ஒரு மூலையைப் பார்த்தபடி அமைதியாக நின்றிருந்தாள் அவள்.
குளித்து முடித்த ஈரக் கூந்தலுடன் அவள் அறை வாசலில் நின்றிருந்த பிரசன்னம் ஒரு நல்ல பாட்டின் முன்னால் வரும் தம்பூர் நாதத்தைப் போல அறை எங்கும் பரவி இருந்தது.எல்லாவற்றையும் விட அவளிடம் இருந்து வந்த மெல்லிய சந்தன வாசனை சுகமோ சுகமாகக் குளிர்ந்தது..இதற்கும் நெற்றியில் கேரளப் பெண்கள் வைப்பதைப் போல ஒரே ஒரு சந்தனக் கீற்றுத்தான் இட்டிருந்தாள்.வாத்சாயனர் சொல்வதைப் போல உயர் ஜாதிப் பெண்களின் உடம்புக்கே ஒரு வாசம் உண்டு என்பது உண்மையா?மெல்ல அவள் கையைப் பற்றினேன்.விலை உயர்ந்த ஷேம்பேன் நுரையைப் போல மூச்சுக் காற்றுப் பட்டாலே கரைந்து விடுவாளோ என்பதைப் போல மெல்லிய சதை அவளுக்கு.
நான் தொட்டதும்தான் அவள் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.அருகருகே இரண்டு ராமேஸ்வரம் கடல்களைக் கண்டாற் போல் இருந்தது அவளது கண்கள்.உணர்வுகளின் சலசலப்புக் கொஞ்சம் கூட இல்லாத விழிகள்.'கண்கள் ஆத்மாவின் ஜன்னல்கள்' என்று எங்கோ படித்தது உண்மையானால் இவ்வளவு பரிசுத்தமான ஆத்மாவை நான் இது வரை எங்குமே பார்த்ததில்லை.அந்தத் தூய ஆத்மா என்னிடம் விலைக்கு வந்திருக்கிறது என்பதை இன்னும் என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.
சந்தனமும் மஞ்சளும் கலந்த நிறத்தில், நிறுத்தி வைக்கப் பட்ட வீணையைப் போல நின்றிருந்த அவளை நான் மெல்ல அறையில் இருந்த தேக்குக் கட்டிலுக்கு அழைத்துச் சென்றேன்.என்னருகில் அமர்த்திக் கொண்டு இன்னும் நெருக்கத்தில் அவளைப் பார்த்தேன்.
உலகத்தில் இருக்கும் ஒப்புயர்வற்ற அத்தனை ஒப்பனைக்காரர்களும் அவளது எந்த மேக்கப்பும் இல்லாத கன்னங்களின் பளபளப்பைப் பார்த்து மாய்ந்து போவார்கள்.பிறந்த குழந்தையின் உள்ளங்கையைப் போல அவ்வளவு மென்மையான கன்னங்கள்.
இன்னும் பிறக்காத ஆண்கள் கூட அவளது உதட்டுச் சிவப்பின் முத்தத்துக்கு ஆசைப் படுவார்கள்.அவளுடைய வெண்கழுத்தில் தொங்கிய ஒரே ஒரு கறுப்பு மணிமாலை,பார்வையைக் கீழே இழுக்க,மார்புகள்.
போதை மருந்துத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப் பட வேண்டிய அவளது மார்புகள்.எந்த சன்யாசியையும் தள்ளாடச் செய்து விடும். மீண்டும் ஒரு வாய் பீர் குடித்தவுடன்தான் நான் இந்த உலகத்து போதைக்கு வந்து நார்மலானேன்.
'உன்னோட பேரு?'என்றேன்.
அவள் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து 'இது ரொம்ப முக்கியமா?'என்பதைப்போல வெறுமனே முறுவலித்தாள்.
அவளது புன்னகை எதனினும் மேலாய் என்னைக் கிளர்ச்சி அடையச் செய்ய,அவளை மோக வெறியுடன் அணைத்துக் கொண்டேன்.அப்போதுதான் அந்த விசித்திரமான உணர்வை நான் முதன் முதலாக அனுபவித்தேன்.
ஒரு கணம் ஆண்மையின் உச்சக் கட்டக் கொந்தளிப்பும்,மறுகணம் உடலுறவின் நிறைவில் வரும் திருப்தியும் என்னை மாறி மாறி ஆட்கொண்டன.அவளை அணைத்தவுடனேயே எனது அடங்காத காமம் தணிந்து,தாயின் மடியில் ஆதரவு தேடித் தலைசாய்க்கும் குழந்தை போல ஆனேன்.மதர்த்த பெண்ணிடம் வரும் தீராத ஆசையும்,பெற்ற தாயிடம் வரும் கனிந்த பாசமும் என்னுள் ஒன்று மாற்றி ஒன்றாய்ப் பிரவிகித்தன.
நானே நெருப்பும் நானே பனியுமாய் உணர்ந்த விந்தை என்னுள் நிகழ்ந்தது.
பல முயற்சிகளுக்குப் பின், அவளைத் தொடத்தான் முடியுமே தவிர துய்க்க முடியாது என்பதைத் தெரிந்து கொண்ட நான் அவளது முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.கன்னிகா வெறுமனே புன்னகை செய்தாள்.
இந்த விந்தையான உணர்வைப் பற்றி பின்வந்த நாட்களில் அவள் ஒருநாள் சொன்னதே இது:
'விமான ஓடுதளம்,விமானத்தைத் தரையிலேயே வேறு ஊருக்கு ஓட்டிச் செல்லும் நெடு வழிச் சாலை அல்ல.அது வானத்தில் பறப்பதற்கு.அது போலத்தான் காமமும்.
Sex is a run way to fly into higher dimensions,and not a high way to travel in the same direction forever.
சிறகுகளை வைத்துக் கொண்டு வானில் பறக்காமல், சேற்றிலேயே தத்திக் கொண்டிருக்கும் பறவைகளைப் போல இன்பங்களில் இருந்து மேல் எழும்பாமல் அதிலேயே உழன்று கொண்டிருக்கிறாய்.மேலே மேலே பறக்க,உனக்குக் கற்றுக் கொடுக்கவே நான் வந்திருக்கிறேன். Each occasion is for a take off.
எப்போது உறங்கினேன் என்றே எனக்குத் தெரியாது.நான் விழித்த போது விடிந்து கொண்டிருந்தது. வானம் முழுதும் பிங்க் சூரியனின் குதூகலம்.கன்னிகா ஜன்னலோரமாய் நின்று கீழே பாள்ளத்தாக்கில் தெரிந்த கன்னிகா பரமேஸ்வரி ஆலயத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.பறவைகள் ஆலய உச்சியைச் சுற்றி அவற்றின் மொழியில் அம்மனிடம் ஏதேதோ முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தன.
நான் எழுந்து அவள் அருகில் சென்று கன்னிகாவைப் பார்த்த போது அவள் இரவு இருந்த அதே புத்துணர்ச்சியுடனேயே இருந்தாள்.அவள்முகத்தில் இரவின் களைப்பு சிறிதும் தெரியவில்லை.எந்த நேரமும் மலர்ந்து கொண்டே இருக்கும் மலரைப் போல இருந்தது அவளது முகம்.அவளது கரத்தை நான் தொட்டபோது எந்தச் சலனமுமின்றி என்னைப் பார்த்தாள் கன்னிகா.
அதற்குள் கேசவன் கதவைத் தட்டி விட்டு உள்ளே வந்தான்.
'கன்னிகா,வரூ' என்று அவன் கூப்பிட்ட போதுதான் அவளுடைய பெயரே எனக்குத் தெரிந்தது.மவுனமாக அவனைப் பின் தொடர்ந்தாள் கன்னிகா.
கேசவனிடம் பணம் என்று ஜாடையில் நான் கேட்டேன்.வெறுமனே சிரித்து விட்டு அப்புறம் என்று அவனும் ஜாடையிலேயே சொல்லி விட்டுப் போனான்.
ஆலயத்துக்கு அருகிலேயே ஒரு ஓடை ஓடியது.பொன்மீன் தீர்த்தம் என்று அதைச் சொன்னார்கள். படிக்கட்டில் நின்று பாதங்களைத் தண்ணீரில் வைத்தால் போதும்,சில்லென்ற காலில் பட்ட மலைத் தண்ணீர் உச்சந்தலை வரை குளிரும்.அது மட்டுமல்ல,எங்கிருந்தோ வரும் சிறுசிறு பொன்வண்ண மீன்கள் குறுகுறுவென்று உங்கள் கால்களை மேய்ந்து அழுக்குகள் அனைத்தையும் தின்று விடும்.பாதங்களைநீங்கள் வெளியே எடுத்துப் பார்த்தால் பளிங்கு போல் ஆகிவிடும்.அதற்குப் பிறகுதான் நீங்கள் ஆலயத்துக்குள் செல்ல வேண்டும்.ஆலயத்தின் தூய்மையை இதற்கு மேல் பராமரிக்க முடியாது என்று நான் நினைத்துக் கொண்டேன்.
கோவில் நம்பூதிரி என்னிடம் இரவு நிகழ்ச்சியைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை.நானும் சொல்லவில்லை.முன்மாலைப் பொழுது வரையில் எனக்குக் கோவில் வேலைகளே சரியாக இருந்ததால் கன்னிகாவின் நினைவே வரவில்லை.வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு அந்திக் கால பூஜையைப் பார்த்த போதுதான் கன்னிகாவின் ஞாபகம் விண்ணென்று தெறித்தது.அதுவும் அம்மன் முகத்தைப் பார்த்தபோதுதான்.
கன்னிகாவின் முகச் சாயலில்தான் அம்மனுடைய முகமே இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.நம்பூதிரி ஆரத்தி காட்டிய மஞ்சள் விளக்கொளியில் தெரிந்த அம்மனது முகம்,அதிகாலைச் சூரியனின் மெத்தென்ற வெளிச்சத்தில் ஜன்னலருகே நின்ற கன்னிகாவின் முகத்தை ஃபோட்டோகிராஃபிக் நினைவாக ஞாபகப் படுத்திய பிறகு பாம்பு விஷத்தைப் போல ஒரு மோஹம் தலைக்கேறிச் சுட்டது.
கன்னிகா,கன்னிகா என்று உறும ஆரம்பித்து விட்டன உடலின் அத்தனை ஹார்மோன்களும்.
கோவிலில் பாரதி பாடிய கேரள நன்னாட்டிளம் பெண்கள் நிறையப் பேர் சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.ஆனால் ஒரு ஆச்சர்யம்,இந்த மாதிரி காமத் தீ பற்றி எரியும் போது,பார்க்கும் எல்லாப் பெணகள் மீதும் ஒரு ஈர்ப்பு வருமே அது சுத்தமாக அந்த அழகிய இளம் பெண்களைப் பார்க்கும் போது எனக்கு வரவில்லை அவர்கள் எல்லோருமே ஏதோ மனித இனமே இல்லை என்பதைப் போல் ஓர் அந்நியம் உள்ளமெங்கும் உருவாகி இருந்தது.
கன்னிகாவைத் தவிர என்னுடைய தாபத்தைத் தீர்க்கும் பெண் இந்தப் பூமிக் கிரஹத்திலேயே இல்லை என்ற இனம் புரியாத உணர்வு எனக்குள் வேரூன்றி இருந்தது.வெளியே அந்தி மலர்களின் வாசனை என்னை அந்த மலை முகட்டு வீட்டுக்குப் போ போ என்று துரத்தியது.
கேசவன் கடைசியில் வந்தே வந்து விட்டான்.அவனைப் பார்க்க எனக்கு வானுலகில் இருந்து வந்திறங்கிய கந்தர்வன் போலத் தோன்றினான்.'சாரே' என்று சிரித்தவனைக் காருக்கு இழுத்துக் கொண்டு ஓடினேன். அன்று மாலை நம்பூதிரியிடம் கூட நான் விடை பெறவில்லை.
கார் மலைப் பாதையில் திரும்பியதும்,'கேசவா' என்றேன்.அவன் மட்டும் ஏதாவது காரணம் சொல்லி கன்னிகா இன்று கிடைக்க மாட்டாள் என்று சொல்லி விட்டால்?
மனம் பரபரத்தது.'இன்னிக்கு எப்படியாவது நான் கன்னிகாவைப் பார்க்கனும் கேசவன்.அர்ரேஞ்ச் பண்ண முடியுமா?' என்று அவனிடம் கெஞ்சாத குறையாகக் கேட்டேன்.எனது தவிப்பை அவன் உணராமல் பாதையைப் பார்த்தே பதில் சொன்னான்.
'பார்க்கலாம் சாரே'
'கேசவா! ப்ளீஸ்..இன்னிக்கு ஒரே நாள்..'என்ற நான் அவனது கையைப் பற்றிக் கொண்டேன்.
அவன் பேசாமல் மலைப் பாதையையே பார்த்தபடி வந்தான்.வீடு வந்ததும் கன்னிகாவின் நினைவு இன்னும் தீவிரமாகிக் காய்ச்சல் வந்தது போல் ஆனது எனக்கு.
அவனை அங்கிருந்தே கன்னிகாவைக் கூட்டி வரும்படி அனுப்பி விட்டு நான் மட்டும் வீட்டைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றேன்.
உள்ளே கதவைத் திறந்ததும் நேற்று இரவு அவளிடம் இருந்து வீசிய அதே சந்தன மணம்! குப்பென்று வேர்த்தது எனக்கு.நாள் முழுக்க அறைக் கதவுகளைத் திறக்காததால் அவள் வாசனை அப்படியே தேங்கிப் போனதா, இல்லை என் நெஞ்சிலேயே கனன்று கொண்டிருக்கும் அவளது நினைவுகளே சந்தன வாசனையாக வெளியே வருகிறதா என்று எனக்குப் புரியவில்லை.
படுக்கையில் அவள் அமர்ந்திருந்த இடத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தபோது எனக்குள் நான் தேம்பும் சப்தம் எனக்கு மட்டும் கேட்டது.என்ன இது?ஒரே இரவு பார்த்த பெண்.அதுவும் நான் தொடக் கூட இல்லாத பெண்.இப்போது என் உயிரின் மையத்தையே ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறாளே?
என் செல்ஃபோன் ரிங்டோன் மெத்தென்ற வயலின்களாய் என்னைத் தழுவ,நான் ஃபோனை எடுத்தேன்.
திவ்யா.
அவள் பெயரை ஃபோனில் பார்த்ததுமே எனக்கு உற்சாகமாக இருந்தது.
'திவ்யா ! '
நானும்,திவ்யாவும் இரண்டு வருடங்களாகப் பழகுகிறோம். அவள் பார்ப்பதற்கு கஜினி அசின் போல இருப்பாள்.மும்பைப் பெண்.ஆர்கிடெக்ட்.மும்பையிலும்,டில்லியிலும் அவள் டிசைன் செய்த கட்டிடங்கள் கட்டிடக்கலை வல்லுநர்கள் மத்தியில் மிகவும் புகழ் பெற்றவை.நானே அவளது கட்டிடங்களின் விசிறி.மாதம் ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கு மேல் சம்பாதிக்கும் இன்றைய தலைமுறை இளஞி.
முதன் முதலில் அசினை,மன்னிக்கவும் திவ்யாவை நான் சந்தித்ததே பெங்களூரில் ஒரு புத்தக சாலையில். இருவரும் ஐயன் ரேன்ட் எழுதிய 'ஊற்றுக்கண்' (ஃபௌன்டன்ஹெட்,மொழிபெயர்ப்பு சரியா என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்)புத்தகத்தை வாங்குவதற்காக அங்கே சென்றிருந்தோம். அந்தப் புத்தகத்தைத் தேடும் போதுதான் அது ஒரே பிரதி மட்டும் இருக்கிறது எனத் தெரிந்தது.
சமயங்களில் வாழ்க்கையை விடப் பெரிய திரைக்கதை ஆசிரியர் யாருமே இருக்க முடியாது என்பதற்கு இந்த மாதிரி இனிமையான சம்பவங்களே உதாரணம்.அதுவும் காதல்களை உருவாக்குவதில் அதனுடைய கற்பனை வளத்துக்கு எல்லையே இல்லை.
ஊற்றுக்கண் புத்தகப் பிரதி முதலில் என் கையில்தான் கிடைத்தது.அப்போதுதான் திவ்யா என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
'ஹலோ' என்றாள் என்னைப் பார்த்து.
நான் திரும்பி அவளைப் பார்த்தவுடன் எனக்கு மனதில் முதலில் தோன்றிய இமேஜ் எனது பூஜாடியில் நான் வைத்திருக்கும் ஒரு ஒற்றை ரோஜா மொட்டுத்தான்.இதழ் பிரிந்தும் பிரியாமலும் இருக்கும் பனித் துளிகளுடன் கூடிய ரோஜா மொட்டு.முழுதாக மலர்த்தி உலகத்துக்கு இதைப் பரிசளிக்கலாமா,வேண்டாமா என்று வைகறை இயற்கை இன்னும் தயக்கத்துடனேயே யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் அழகிய ரோஜா மொட்டு.திவ்யாவும் அதே போல் இருந்தாள்.
'ஹலோ' என்றேன் நானும், அழகிய பெண்களைக் கண்டால் மனது ஜீரணம் பண்ணி முடிக்கும் யுகங்களின் இடைவெளிக்குப் பிறகு.
'நானும் இதே புத்தகத்தைதான் வாங்க வந்தேன்'என்றாள் திவ்யா.அவளது குரலுக்கு அமிர்தவர்ஷினி என்ற ராகத்தின் பெயரையே வைக்கலாம் என்று தோன்றியது எனக்கு.
'வாங்குங்களேன்' என்றேன் புரியாமல்.
'அன்ஃபார்ச்சுனேட்லி, ஒரே காபிதான் இருக்குன்னு சொல்றாங்க கடையிலே'
'ஓ' என்றேன் விஷயம் புரிந்து.
'சரி.நீங்களே இதை வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்' என்று புத்தகத்தை அவளிடம் நீட்டினேன். புத்தகத்தை வாங்கும் முன் என்னை ஒரு குட்டிப் பாராட்டுடன் பார்த்தாள் திவ்யா.
'அப்போ உங்களுக்கு?'
'நான் வேறெங்காவது கிடைச்சா வாங்கிக்கிறேன்.பரவாயில்லே.வெச்சுக்குங்க 'என்றதும் புத்தகத்தை வாங்கிக் கொண்டு 'தேங்க்ஸ்' என்றாள் திவ்யா.
தொடங்குவதற்குப் பெரிய இமாலய தியாகங்களை எல்லாம் கேட்காத ஒரே உணர்வு காதல்தான்.மூச்சுக் காற்றுப் பட்டாலே பற்றிக் கொள்ளும் அந்த சிகப்பு ஃபாஸ்பரஸ் எங்களுக்குள்ளும் பற்றிக் கொண்டது எங்களுக்கே பின்னாளில்தான் தெரிந்தது.
பில் கௌண்டர் வரை பேசிக் கொண்டே போனதில் இருவரது பெயர், தொழில்களை எல்லாம் பரிமாறிக் கொண்டோம்.திவ்யாவைப் போலவே, ஊற்றுக்கண் நாவலில் வரும் கதாநாயகனும் ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட். கட்டிடக் கலை வல்லுனர்களுக்கு அந்த நாவல் ஒரு பைபிளைப் போல.அதனால்தான் திவ்யா அந்த நாவலை அவ்வளவு ஆர்வமாகத் தேடி வந்ததாகக் கூறினாள்.
'ஆல் த பெஸ்ட்' என்று கூறி விடை பெற்றோம்.
அன்று முன்னிரவில் நான் தங்கி இருந்த ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் பார் கம் ரெஸ்டாரெண்டில் நான் பீர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கே திவ்யாவைப் பார்த்தவுடன் எனக்குப் புரை ஏறியது.அவளும் என்னை அங்கே எதிர்பார்க்கவில்லை.
'ஹாய்' என்று உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியுடன் என்னை நோக்கி வந்தாள்.
'வாட் எ ப்ளசன்ட் சர்ப்ரைஸ்!'
'யெஸ்.சம் டைம்ஸ்,கனவுகள் பலிக்கின்றன !' என்றேன் பீர் தந்த கவிதையில்.
சிரித்தபடி திவ்யா என் எதிரிலேயே அமர்ந்தாள்
.பிறகுதான் வாழ்க்கை என்ற அந்தப் பொல்லாத திரைக்கதை ஆசிரியன் எழுதிய அடுத்த திருப்பம் எங்களுக்குத் தெரிந்தது.அவளும் அதே ஹோட்டலில்தான் தங்கி இருந்தாள்.எனது அறை கீழ்த் தளம் என்றால் அவள் அதற்கு நேரே மேல் தளத்தில் இருந்தாள்.இன்னும் அவளது கையில் ஊற்றுக்கண் புத்தகம் இருந்தது.
'இதை விடவே மாட்டீர்கள் போலிருக்கிறது' என்றேன் நான்.
'என்ன அருமையான புத்தகம்.உங்களுக்குத்தான் நன்றி'என்றவள் புத்தகத்தை ஆசையாக அணைத்துக் கொண்டாள்.அது என்னையே அணைத்துக் கொண்டாபோல் இருந்தது.புத்தகத்தை நானும் வாங்கிப் புரட்டினேன்.
'ஃபேஸினேஷன்?' என்று நான் கேட்டதற்கு.
'யெஸ்,யெஸ் ரியல்லி ஐ யாம் ஃபேஸினேட்டெட் வித் திஸ் புக்'என்றாள்.
'நான் கேட்டது,நீங்க யுஸ் பண்ற பெர்ஃப்யூமை!' என்றதும் வாய் விட்டுச் சிரித்தாள் திவ்யா.அவளது பல்வரிசையைப் பார்த்ததும் பாரதி சொன்னதுதான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது..
'தின்பதற்கு மட்டுமல்லாமல்,தின்னப் படுவதற்குமான பற்கள்'
இருவரும் உணவு ஆர்டர் செய்தோம்.அவள் சுத்தமான சைவம்.பிறகு அந்த நாவலின் கதையைச் சொன்னாள். மிக மிக உணர்வு மயமாக அவள் அந்தக் கதையைச் சொன்ன நேர்த்தியில் அவளது அழகையும் மீறி அவளது அறிவிலும் மயங்கிப் போனேன்.பதினைந்து நாட்கள் நாங்கள் இருவருமே அவரவர் ப்ராஜெக்ட் விஷயமாக பெங்களூரில் இருந்தோம்.
எங்கள் காதலின் ஊற்றுக்கண் முற்றிலுமாய்த் திறந்து கொண்ட அந்தப் பதினைந்து நாட்கள்தான் எவ்வளவு இனிமையான காலம்.
கோர்ட்டில் மதிய இடைவேளை வர, நீதிமன்றப் பணியாளர் முத்துசாமி அரவிந்தனின் வாக்குமூலத்தைப் படிப்பதை நிறுத்தினார்.இடைவேளைக்குப் பிறகு அடுத்த வாய்தாவை அறிவிப்பதாகக் கூறி நீதிபதி வகுளாபரணன் எழுந்தார்.
சாப்பிட்டு முடித்து ஓய்வில் இருந்த வகுளாபரணனைக் காண நீதிமன்றப் பணியாளர்களும், பார்வையாளர்களும் என ஒரு கூட்டமே அனுமதி வாங்கிக் கொண்டு வந்த போது அவருக்கு ஏன் என்று புரியவில்லை.
அவர்கள் அரவிந்தனின் வாய்தாவைத் தள்ளிப் போடாமல் சீக்கிரமே வைக்கும்படி விண்ணப்பித்த போது அவர் சிரித்தார்.
'கதை அவ்வளவு சுவாரஸ்யமா இருக்கா?' என்று அவர் கேட்டார்.
'இல்லே சார். அந்தக் கன்னிகாவை அடுத்த தடவையாவது நேர்லே பார்க்கனும் சார்!' என்றார்கள் ஒரு சேர.
(கன்னிகா வருவாளா ?)
புதன், மார்ச் 11, 2009
கன்னிகா பாகம் இரண்டு (மனது/வயது வந்தவர்களுக்கு மட்டும்)
முன் எச்சரிக்கை: நீங்கள் ஒரு முழுமையான பெண்ணைத் தரிசித்திருக்கிறீர்களா?அது ஒரு அபூர்வமான அனுபவம்.இதுவரை நீங்கள் வாழ்க்கையில் கொண்டிருக்கும் அத்தனை கருத்துக்களையும்,எண்ணங்களையும் வேரோடு பிடுங்கி எறிந்து விட்டு உங்களை உணர்வு பூர்வமான வேறொரு தளத்தில் ஊன்றிவிடும் அந்த அனுபவம்.அந்த அனுபவத்துக்குத் தயாராகுங்கள். இனிக் கதை...
3.
மூன்று முறை நீதிமன்றத்திலிருந்து நோட்டீஸ் போயும் கன்னிகா நீதிமன்றத்துக்கு வரவில்லை.எனவே வகுளாபரணன் அந்த விவாகரத்து வழக்கில் அரவிந்தன் தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை அவள் இன்றியே எடுத்துரைக்கலாம் என்று அனுமதி அளித்தார். அப்போதுதான் நீதிபதி முன் அரவிந்தன் இந்த விண்ணப்பத்தை வைத்தான்.
'அய்யா, சாதாரணமா எல்லோருடைய வாழ்க்கையிலும் நடக்கற மாதிரி, சம்பவங்கள் என்னுடைய வாழ்க்கையில் நடக்கலே.. ஒரு ஆணா எனக்கு வெளியே எவ்வளவு புதுசு புதுசா நிகழ்ச்சிகள் நடந்துச்சோ, அதே அளவு என் மனசுக்குள்ளியும் நடந்திருக்கு...I am affected in all the dimensions of a man_physical,mental and spiritual.அதையெல்லாம் உங்களுக்குப் புரியற மாதிரி சொல்லணும்ன்னா, நான் சாதாரணமாப் பேசற என்னொட பேச்சு மொழி பத்தாது.. அதனாலே..'
'அதனாலே?'
அவன் தான் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு ஃபைலை நீதிபதியிடம் காட்டினான்.
'பலநாளா உக்கார்ந்து எனக்கு நடந்ததையெல்லாம் இந்தப் பேப்பர்ஸ்லே தெளிவா எழுதியிருக்கேன் அய்யா..கோர்ட்லே யாரையாவது சத்தமாப் படிக்கச் சொல்லி நீங்க கேட்டீங்கன்னாத்தான் என்னோட கேஸைப் புரிஞ்சுக்க முடியும்..'
வகுள் சற்றே யோசித்தார்.பிறகு நீதி மன்றத் தட்டச்சு எழுத்தராக இருக்கும் முத்துசாமியை 'நீங்கள் படிக்க முடியுமா?' என்று கேட்டார்.
'சரிங்கய்யா' என்ற முத்துசாமி,வகுள் தலையாட்டி உத்திரவு கொடுத்ததும் அரவிந்தனிடம் ஃபைலை வாங்கிக் கொண்டு போய், வகுளிடம் அதை முறைப் படி காண்பித்தார்.
இது போன்ற வழக்குகளில் இல்லாதபடிக்கு, முதன் முறையாக,ஒருவன் வாய் மொழியாகச் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு அவனுக்கு என்னதான் நடந்திருக்க முடியும் என்று நீதி மன்றமே ஆவலுடன் காத்திருக்க முத்துசாமி தொண்டையைச் செருமி விட்டுப் படிக்க ஆரம்பித்தார்.
கன்னிகா.
'என் வாழ்க்கையில் நான் சந்தித்த யாரையும் விட என்னைப் பிரம்மிக்கச் செய்தவள்,இந்தக் கணம் வரை எனது மனைவியாக இருக்கும் கன்னிகாதான்.அவள் மேல் எனக்கிருக்கும் மனப்பூர்வமான மரியாதையுடனும்,அபரிமிதமான காதலுடனும்,ஆழ்ந்த நேசத்துடனும் இந்த விவாகரத்துக்கான கோரிக்கை மனுவை அவளது பாதங்களில் சமர்ப்பிக்கிறேன்.'என்று தொடங்கியது அரவிந்தனின் வாக்குமூலம்.
3.
மூன்று முறை நீதிமன்றத்திலிருந்து நோட்டீஸ் போயும் கன்னிகா நீதிமன்றத்துக்கு வரவில்லை.எனவே வகுளாபரணன் அந்த விவாகரத்து வழக்கில் அரவிந்தன் தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை அவள் இன்றியே எடுத்துரைக்கலாம் என்று அனுமதி அளித்தார். அப்போதுதான் நீதிபதி முன் அரவிந்தன் இந்த விண்ணப்பத்தை வைத்தான்.
'அய்யா, சாதாரணமா எல்லோருடைய வாழ்க்கையிலும் நடக்கற மாதிரி, சம்பவங்கள் என்னுடைய வாழ்க்கையில் நடக்கலே.. ஒரு ஆணா எனக்கு வெளியே எவ்வளவு புதுசு புதுசா நிகழ்ச்சிகள் நடந்துச்சோ, அதே அளவு என் மனசுக்குள்ளியும் நடந்திருக்கு...I am affected in all the dimensions of a man_physical,mental and spiritual.அதையெல்லாம் உங்களுக்குப் புரியற மாதிரி சொல்லணும்ன்னா, நான் சாதாரணமாப் பேசற என்னொட பேச்சு மொழி பத்தாது.. அதனாலே..'
'அதனாலே?'
அவன் தான் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு ஃபைலை நீதிபதியிடம் காட்டினான்.
'பலநாளா உக்கார்ந்து எனக்கு நடந்ததையெல்லாம் இந்தப் பேப்பர்ஸ்லே தெளிவா எழுதியிருக்கேன் அய்யா..கோர்ட்லே யாரையாவது சத்தமாப் படிக்கச் சொல்லி நீங்க கேட்டீங்கன்னாத்தான் என்னோட கேஸைப் புரிஞ்சுக்க முடியும்..'
வகுள் சற்றே யோசித்தார்.பிறகு நீதி மன்றத் தட்டச்சு எழுத்தராக இருக்கும் முத்துசாமியை 'நீங்கள் படிக்க முடியுமா?' என்று கேட்டார்.
'சரிங்கய்யா' என்ற முத்துசாமி,வகுள் தலையாட்டி உத்திரவு கொடுத்ததும் அரவிந்தனிடம் ஃபைலை வாங்கிக் கொண்டு போய், வகுளிடம் அதை முறைப் படி காண்பித்தார்.
இது போன்ற வழக்குகளில் இல்லாதபடிக்கு, முதன் முறையாக,ஒருவன் வாய் மொழியாகச் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு அவனுக்கு என்னதான் நடந்திருக்க முடியும் என்று நீதி மன்றமே ஆவலுடன் காத்திருக்க முத்துசாமி தொண்டையைச் செருமி விட்டுப் படிக்க ஆரம்பித்தார்.
கன்னிகா.
'என் வாழ்க்கையில் நான் சந்தித்த யாரையும் விட என்னைப் பிரம்மிக்கச் செய்தவள்,இந்தக் கணம் வரை எனது மனைவியாக இருக்கும் கன்னிகாதான்.அவள் மேல் எனக்கிருக்கும் மனப்பூர்வமான மரியாதையுடனும்,அபரிமிதமான காதலுடனும்,ஆழ்ந்த நேசத்துடனும் இந்த விவாகரத்துக்கான கோரிக்கை மனுவை அவளது பாதங்களில் சமர்ப்பிக்கிறேன்.'என்று தொடங்கியது அரவிந்தனின் வாக்குமூலம்.
அதனைப் படிக்க ஆரம்பித்த முத்துசாமி மட்டுமல்ல,நீதிமன்றமே அரவிந்தனைப் புதிராகப் பார்த்தது.அவன் நிச்சலனமாக நின்றிருந்தான்.
மூலாதாரம்.
'யோக சாஸ்திரத்தில் மனிதப் பிறவியை ஏழு சக்ரங்களாகப் பிரிக்கிறார்கள் என்று படித்திருக்கிறேன்.நான் புரிந்து கொண்ட அளவில்,மனிதனின் உயிர் மையம் ஏழு நிலைகளில் நின்று செயல் புரிகிறது.மூலாதாரம் ,ஸ்வாதிஷ்டானம்,மணிபூரகம்,அனாஹதம், விசுத்தி,ஆக்ஞை,சஹஸ்ராரம் என்பவையே அவை.ஒவ்வொரு சக்ரத்துக்கும் தனித்தனியே பண்புகள்,ஆற்றல்கள் உண்டு என்பதை அந்த ஞானிகள் உணர்ந்து பகுத்துக் கூறியிருக்கின்றனர். மனிதனின் உயிர் மையம் (அவர்களது மொழியில் குண்டலினி சக்தி) எந்தச் சக்ரத்தில் நின்று செயல் புரிகிறதோ அதற்கேற்றாற் போல்தான் அவனது குண நலன்கள்,வேட்கைகள்,ஆற்றல்கள் வெளிப்படும் என்பதே அவர்கள் கண்ட முடிவு.
முதல் சக்ரமான மூலாதாரம் தான் உயிர் வாழ்வதற்கும் ,தன் இனம் அழியாமல் தழைத்திருப்பதற்குமான அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு,காமம் என்ற முக்கியமான விஷயங்களைக் குறிக்கும்.உயிர் மையம் அங்கே நின்று செயல் புரியும் போது அந்த மனிதனின் மனம் முழுதும் அந்த அடிப்படைத் தேவைகளைச் சுற்றியே உழலும்.பின் ஒவ்வொரு சக்ரமாக உயிர் மையம் மேலேறுகையில் வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களைத் தொடுகிறான் மனிதன்.
மூலாதாரம்.
'யோக சாஸ்திரத்தில் மனிதப் பிறவியை ஏழு சக்ரங்களாகப் பிரிக்கிறார்கள் என்று படித்திருக்கிறேன்.நான் புரிந்து கொண்ட அளவில்,மனிதனின் உயிர் மையம் ஏழு நிலைகளில் நின்று செயல் புரிகிறது.மூலாதாரம் ,ஸ்வாதிஷ்டானம்,மணிபூரகம்,அனாஹதம், விசுத்தி,ஆக்ஞை,சஹஸ்ராரம் என்பவையே அவை.ஒவ்வொரு சக்ரத்துக்கும் தனித்தனியே பண்புகள்,ஆற்றல்கள் உண்டு என்பதை அந்த ஞானிகள் உணர்ந்து பகுத்துக் கூறியிருக்கின்றனர். மனிதனின் உயிர் மையம் (அவர்களது மொழியில் குண்டலினி சக்தி) எந்தச் சக்ரத்தில் நின்று செயல் புரிகிறதோ அதற்கேற்றாற் போல்தான் அவனது குண நலன்கள்,வேட்கைகள்,ஆற்றல்கள் வெளிப்படும் என்பதே அவர்கள் கண்ட முடிவு.
முதல் சக்ரமான மூலாதாரம் தான் உயிர் வாழ்வதற்கும் ,தன் இனம் அழியாமல் தழைத்திருப்பதற்குமான அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு,காமம் என்ற முக்கியமான விஷயங்களைக் குறிக்கும்.உயிர் மையம் அங்கே நின்று செயல் புரியும் போது அந்த மனிதனின் மனம் முழுதும் அந்த அடிப்படைத் தேவைகளைச் சுற்றியே உழலும்.பின் ஒவ்வொரு சக்ரமாக உயிர் மையம் மேலேறுகையில் வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களைத் தொடுகிறான் மனிதன்.
வெறும் புத்தகங்களில் மட்டுமே படித்து விட்டு நான் நம்பியும் நம்பாமல் இருந்த இந்தத் தகவல்களை, உண்மைதான் என்று அனுபவ ரீதியாக எனக்கு உணர்த்தியவள் கன்னிகாதான்.
கன்னிகா என்னை ஆட்கொண்டு இதுவரை ஏழு மாதங்கள் ஆகின்றன.அவள் முதன் முதலாக எனது மூலாதாரத்தில்தான் பிரவேசித்தாள்.
இந்த ஏழு மாதங்களில் என்னுடைய ஏழு சக்ரங்களிலும் ஊடுருவி என்னுடைய வாழ்க்கையின் பரிமாணங்களையே முற்றிலுமாய் அவள் மாற்றியமைத்த, அந்த விந்தையான அனுபவங்களை இனி உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
'என் வயது 27. ஐதராபாத்தில் இருக்கும் கிரானைட் கற்கள் தயாரித்து விற்கும் ஒரு பெரிய நிறுவனம் ஒன்றின், சென்னைக் கிளையில் விற்பனைப் பொறியாளனாகப் பணி புரிகிறேன். பெரிய,பெரிய நட்சத்திர ஹோட்டல்கள்,பணக்காரர்களின் ஆடம்பரப் பங்களாக்கள்,உயரிய அரசு அலுவலகங்கள், வாழும் போது மறந்துவிட்டுச் செத்த பின்பு நாம் கொண்டாடும் உயரிய மனிதர்களின் மணி மண்டபங்கள்,கோவில்கள் எல்லாவற்றுக்கும் அந்த விலை உயர்ந்த அந்தக் கிரானைட் கற்கள் ஒரு கம்பீரத்தையும்,மரியாதையையும் வழங்கிக் கொண்டிருப்பதை நீங்கள் பல இடங்களில் பார்த்திருக்கலாம்.
அது போன்ற கட்டிடங்கள் கட்டப் படும் இடங்களுக்கே நான் சென்று எங்கள் கிரானைட் கற்களை எப்படிப் பதிப்பது,பளபளப்பாக்குவது,பராமரிப்பது போன்ற தொழில் நுட்பங்களைக் கற்றுக் கொடுத்து, ஆலோசனைகள் வழங்கி விட்டு வாடிக்கையாளர்களைத் திருப்திப் படுத்தி, எங்கள் நிறுவனத்துக்குச் சேர வேண்டிய பில் தொகையை வசூல் செய்து கொண்டு வருவதே என் வேலை.இந்த மூன்று வருடங்களில் இந்தியா முழுதும் தொழில் நிமித்தம் பல ஊர்களுக்குச் சென்று வந்திருக்கிறேன்.
வசதியான சம்பளம்,இன்னும் பீரைத் தாண்டிப் போகாத மிதமான குடிப் பழக்கம்,நட்புடன் பழகிப் பின் இயல்பாக செக்ஸுக்கு இணங்கும் அழகிய இளம் பெண்களுடன் அவ்வப்போது கவித்துவமான பாலின்பம்,தேர்ந்தெடுத்த தரமான இன்னிசை,மனதைப் பாதிக்கும் புத்தகங்கள் என்ற இன்றைய நவீன இளைஞனின் அத்தனை அனுபவங்களும் எனக்குமுண்டு.
மதுரையில் ஒரு வாடிக்கையாளரைப் பார்த்து விட்டுச் சென்னை திரும்பும் நேரத்தில் ஐதராபாத்தில் இருந்து என் மடிக் கணிணியில் ஒரு மின்கடிதம் வந்தது.குற்றாலம், செங்கோட்டை தாண்டிக் கொல்லம் செல்லும் வழியில் கேரள மாநிலத்தில் இருக்கும் இன்னொரு வடிக்கையாளரையும் பார்த்து, ஏதாவது பணி இருந்தால் முடித்து விட்டு, அங்கு வர வேண்டிய ஏழு லடசம் ரூபாயை நான் வாங்கி வர வேண்டும் என ஜி.எம்.அதில் கூறியிருந்தார். மதுரையில் ஓட்டல் அறையைக் காலி செய்து விட்டு எனது வெள்ளை நிறக் க்வாலிஸ் காரில் அன்று காலை பத்து மணிவாக்கில் குற்றாலம் கிளம்பினேன்.
பகல் ஒரு மணிக்கெல்லாம் குற்றாலம் சென்றுவிட்ட நான் மெயின் அருவியில் குளிரக் குளிர நீராடினேன். தண்ணீரை நான் மிகவும் நேசிப்பது குற்றாலத்தில்தான்.உடம்புக்குள் மட்டுமல்லாமல் மனதுக்குள்ளும் புகுந்து உற்சாகம் பரப்பும் ஆற்றல் அந்தக் குற்றாலத் தண்ணீருக்கே இருக்கிறது என அடிக்கடி நினைப்பேன்.
உடலுடம் மனதும் குளிர செங்கோட்டை செல்லும் பாதையில் வண்டியைத் திருப்பினேன்.எனது காரில் எப்போதும் ஒரு நூறு சி டி.களுக்கும் மேலே நான் வைத்திருப்பேன்.யானி,என்யா,எனிக்மா,ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்,ரிச்சர்ட் க்ளேடர்மேன்,பால் மாரி(யட்),கென்னி.ஜி,ஹார்ரிஸ் ஜெயராஜ், சாம்ஃபிர் ,விச்வநாதன்-ராமமூர்த்தி,செலின் டியான்,புத்தா பார் இப்படி ஏராளமான இசைக் கலெக்ஷன் என்னிடம் எப்போதும் இருக்கும்.
தனிமையான நெடுந்தொலைவுக் கார்ப் பயணங்களுக்கு நல்ல இசையை விட வேறு நல்ல கம்பனி கிடையாது என்பது எனது தீர்க்கமான எண்ணம்.
செங்கோட்டை தாண்டி மலைப் பாதையில் கொல்லம் செல்ல வேண்டும்.மலைப் பாதையில் சிறிது தொலைவு சென்றதும் மீண்டும் மலை மேல் சம தளம் ஆரம்பிக்கும்.
'என் வயது 27. ஐதராபாத்தில் இருக்கும் கிரானைட் கற்கள் தயாரித்து விற்கும் ஒரு பெரிய நிறுவனம் ஒன்றின், சென்னைக் கிளையில் விற்பனைப் பொறியாளனாகப் பணி புரிகிறேன். பெரிய,பெரிய நட்சத்திர ஹோட்டல்கள்,பணக்காரர்களின் ஆடம்பரப் பங்களாக்கள்,உயரிய அரசு அலுவலகங்கள், வாழும் போது மறந்துவிட்டுச் செத்த பின்பு நாம் கொண்டாடும் உயரிய மனிதர்களின் மணி மண்டபங்கள்,கோவில்கள் எல்லாவற்றுக்கும் அந்த விலை உயர்ந்த அந்தக் கிரானைட் கற்கள் ஒரு கம்பீரத்தையும்,மரியாதையையும் வழங்கிக் கொண்டிருப்பதை நீங்கள் பல இடங்களில் பார்த்திருக்கலாம்.
அது போன்ற கட்டிடங்கள் கட்டப் படும் இடங்களுக்கே நான் சென்று எங்கள் கிரானைட் கற்களை எப்படிப் பதிப்பது,பளபளப்பாக்குவது,பராமரிப்பது போன்ற தொழில் நுட்பங்களைக் கற்றுக் கொடுத்து, ஆலோசனைகள் வழங்கி விட்டு வாடிக்கையாளர்களைத் திருப்திப் படுத்தி, எங்கள் நிறுவனத்துக்குச் சேர வேண்டிய பில் தொகையை வசூல் செய்து கொண்டு வருவதே என் வேலை.இந்த மூன்று வருடங்களில் இந்தியா முழுதும் தொழில் நிமித்தம் பல ஊர்களுக்குச் சென்று வந்திருக்கிறேன்.
வசதியான சம்பளம்,இன்னும் பீரைத் தாண்டிப் போகாத மிதமான குடிப் பழக்கம்,நட்புடன் பழகிப் பின் இயல்பாக செக்ஸுக்கு இணங்கும் அழகிய இளம் பெண்களுடன் அவ்வப்போது கவித்துவமான பாலின்பம்,தேர்ந்தெடுத்த தரமான இன்னிசை,மனதைப் பாதிக்கும் புத்தகங்கள் என்ற இன்றைய நவீன இளைஞனின் அத்தனை அனுபவங்களும் எனக்குமுண்டு.
மதுரையில் ஒரு வாடிக்கையாளரைப் பார்த்து விட்டுச் சென்னை திரும்பும் நேரத்தில் ஐதராபாத்தில் இருந்து என் மடிக் கணிணியில் ஒரு மின்கடிதம் வந்தது.குற்றாலம், செங்கோட்டை தாண்டிக் கொல்லம் செல்லும் வழியில் கேரள மாநிலத்தில் இருக்கும் இன்னொரு வடிக்கையாளரையும் பார்த்து, ஏதாவது பணி இருந்தால் முடித்து விட்டு, அங்கு வர வேண்டிய ஏழு லடசம் ரூபாயை நான் வாங்கி வர வேண்டும் என ஜி.எம்.அதில் கூறியிருந்தார். மதுரையில் ஓட்டல் அறையைக் காலி செய்து விட்டு எனது வெள்ளை நிறக் க்வாலிஸ் காரில் அன்று காலை பத்து மணிவாக்கில் குற்றாலம் கிளம்பினேன்.
பகல் ஒரு மணிக்கெல்லாம் குற்றாலம் சென்றுவிட்ட நான் மெயின் அருவியில் குளிரக் குளிர நீராடினேன். தண்ணீரை நான் மிகவும் நேசிப்பது குற்றாலத்தில்தான்.உடம்புக்குள் மட்டுமல்லாமல் மனதுக்குள்ளும் புகுந்து உற்சாகம் பரப்பும் ஆற்றல் அந்தக் குற்றாலத் தண்ணீருக்கே இருக்கிறது என அடிக்கடி நினைப்பேன்.
உடலுடம் மனதும் குளிர செங்கோட்டை செல்லும் பாதையில் வண்டியைத் திருப்பினேன்.எனது காரில் எப்போதும் ஒரு நூறு சி டி.களுக்கும் மேலே நான் வைத்திருப்பேன்.யானி,என்யா,எனிக்மா,ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்,ரிச்சர்ட் க்ளேடர்மேன்,பால் மாரி(யட்),கென்னி.ஜி,ஹார்ரிஸ் ஜெயராஜ், சாம்ஃபிர் ,விச்வநாதன்-ராமமூர்த்தி,செலின் டியான்,புத்தா பார் இப்படி ஏராளமான இசைக் கலெக்ஷன் என்னிடம் எப்போதும் இருக்கும்.
தனிமையான நெடுந்தொலைவுக் கார்ப் பயணங்களுக்கு நல்ல இசையை விட வேறு நல்ல கம்பனி கிடையாது என்பது எனது தீர்க்கமான எண்ணம்.
செங்கோட்டை தாண்டி மலைப் பாதையில் கொல்லம் செல்ல வேண்டும்.மலைப் பாதையில் சிறிது தொலைவு சென்றதும் மீண்டும் மலை மேல் சம தளம் ஆரம்பிக்கும்.
கேரளா செக் போஸ்ட் தாண்டியதும் இயற்கை படுகுஷியாக உங்களை வரவேற்கும்.சாலையின் இரண்டு பக்கங்களிலும், விண்ணை எட்டித் தொட்டு விட வேண்டும் எனக் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு நெடிதுயர்ந்து வளர்ந்த காட்டு மரங்கள்..மலைக் காடுகளுக்கே உரிய கரும் பச்சை உங்கள் கண்களில் வந்து அப்பிக் கொள்ளும்.அவ்வப்போது சாலையை அணைத்த படியே ஓடும் சிற்றோடைகள் உங்களைக் கொஞ்சியபடியே,ஆனால் உங்களிடம் எந்தப் பிரதிபலனையும் பாராமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்..ஆரியங் காவு தாண்டி அச்சன் கோவில் செல்லும் வழியில் மழை தூற ஆரம்பித்து விட்டது.
சிலு சிலுவென்ற மழை.காரின் ஏ.சிக் குளிர்.யானியின் குழையும் பியானோ.குற்றாலக் குளியல் வேறு.
சிலு சிலுவென்ற மழை.காரின் ஏ.சிக் குளிர்.யானியின் குழையும் பியானோ.குற்றாலக் குளியல் வேறு.
'GOD'S OWN COUNTRY'என்று கேரளா சுற்றுலாத் துறை தங்கள் மாநிலத்தை வருணிப்பது நூற்றுக்கு நூறு சரியே என்று ரசித்தபடியே நான் வரவேண்டிய கன்னிகா புரத்தை அடைந்தேன்.மெயின் ரோட்டிலிருந்து இடது புறம் மண் பாதையில் ஒரு கி.மீ.சென்றதும் வந்தது, எனது வாடிக்கையாளரின் முகவரியான கன்னிகா பரமேஸ்வரி ஆலயம்.
நன்கு செதுக்கிக், கெட்டி தட்டிச், சீர் செய்து பராமரிக்கப் பட்ட ஒரு செம்மண் சதுக்கத்தில் இருந்தது அந்தக் கோவில்.கோவிலைச் சுற்றி வித விதமான மலர்ச் செடிகளும் கொடிகளும் வசந்தத்தின் போதையேறிப் பூத்துத் தள்ளியிருந்தன.எல்லா இடங்களிலும் நிறங்களின் இரைச்சல்.
நான் அங்கு சென்ற போது மாலை மூன்று மணி இருக்கும்.யாரோ ஒரு தனி நபர் கோவிலைப் புதிதாகக் கட்டி முடித்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. எங்கள்கம்பெனியிலிருந்து அவர்தான் கிரானைட் கற்கள் வாங்கி இருந்தார்.புதிதான கையோடுகளும்,விலை உயர்ந்த தேக்கு மர வேலைப் பாடுகளும், சுத்தமான பராமரிப்பும் கோவிலக் கலைநயம் மிக்க ஒரு படைப்பாக்கி இருந்தது.அந்த மழை தூறும் மாலைப் பொழுதில் பத்துப் பதினைந்து பக்தகோடிகளே கோவிலில் இருந்தனர்.அமைதியான ஆலயச் சூழலில் அவ்வப்போது கேட்கும் கோவில் மணி ஓசை ஸென் தியானத்தை நினைவூட்டியது.
கோவில் பராமரிப்பை ஏற்றிருந்த ஒரு நம்பூதிரி காரை நிறுத்தி விட்டு நான் அருகில் சென்றதும் நமஸ்கரித்தார்.முகத்தில் அப்படி ஒரு சாந்தம்.கிரானைட் கற்கள் பதித்த உள்பிரகாரத்தைச் சுற்றிக்காட்டினார் நம்பூதிரி.
கிரானைட் கற்களின் பளபளக்கும் கட்டங் கறுப்பில், கோவில் விளக்குகளின் ஒளி,மஞ்சள் பாதரசத்தைச் சிந்தி விட்டாற் போலச் சிதறிக் கிடந்தது. சிற்பியோ,யாரோ ,கோவிலுக்குள் நுழைந்ததும் முதன் முதலில் செதுக்கி வைத்திருந்தது ஒரு விநாயகர் சிலையை.
விநாயகர் என்றால் அப்படி ஒரு அழகு.கரும் பளிங்கில்,நான் பார்த்த எல்லா விநாயகரையும் விட இவர் சூப்பர்.உண்மையான யானையே அழகு.அதனினும் அழகு, அதன் தலை மட்டும் கொலுக் முலுக்கென்று இருக்கும் ஒரு மனிதக் குழந்தையின் உடலுடன் ஒட்டி இருக்கும் கணபதியின் ரூபம்.எனக்குக் கணபதியின் கவிதையைச் சொன்னவன் காவிகட்டி மொட்டை அடித்திருந்த ஒரு அமெரிக்கச் சுற்றுலாப் பயணி.நேபாளத்தின் பார் ஒன்றில்.
யானையின் அபரிமிதமான ஆற்றல்.ஆனால் அந்த ஆற்றல் தேங்கி இருக்கும் இடமோ ஒரு குழந்தையினிடம்.இதுதான் விநாயகப் பெருமானின் வடிவம் நமக்கு வழங்கும் குறியீடு
நன்கு செதுக்கிக், கெட்டி தட்டிச், சீர் செய்து பராமரிக்கப் பட்ட ஒரு செம்மண் சதுக்கத்தில் இருந்தது அந்தக் கோவில்.கோவிலைச் சுற்றி வித விதமான மலர்ச் செடிகளும் கொடிகளும் வசந்தத்தின் போதையேறிப் பூத்துத் தள்ளியிருந்தன.எல்லா இடங்களிலும் நிறங்களின் இரைச்சல்.
நான் அங்கு சென்ற போது மாலை மூன்று மணி இருக்கும்.யாரோ ஒரு தனி நபர் கோவிலைப் புதிதாகக் கட்டி முடித்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. எங்கள்கம்பெனியிலிருந்து அவர்தான் கிரானைட் கற்கள் வாங்கி இருந்தார்.புதிதான கையோடுகளும்,விலை உயர்ந்த தேக்கு மர வேலைப் பாடுகளும், சுத்தமான பராமரிப்பும் கோவிலக் கலைநயம் மிக்க ஒரு படைப்பாக்கி இருந்தது.அந்த மழை தூறும் மாலைப் பொழுதில் பத்துப் பதினைந்து பக்தகோடிகளே கோவிலில் இருந்தனர்.அமைதியான ஆலயச் சூழலில் அவ்வப்போது கேட்கும் கோவில் மணி ஓசை ஸென் தியானத்தை நினைவூட்டியது.
கோவில் பராமரிப்பை ஏற்றிருந்த ஒரு நம்பூதிரி காரை நிறுத்தி விட்டு நான் அருகில் சென்றதும் நமஸ்கரித்தார்.முகத்தில் அப்படி ஒரு சாந்தம்.கிரானைட் கற்கள் பதித்த உள்பிரகாரத்தைச் சுற்றிக்காட்டினார் நம்பூதிரி.
கிரானைட் கற்களின் பளபளக்கும் கட்டங் கறுப்பில், கோவில் விளக்குகளின் ஒளி,மஞ்சள் பாதரசத்தைச் சிந்தி விட்டாற் போலச் சிதறிக் கிடந்தது. சிற்பியோ,யாரோ ,கோவிலுக்குள் நுழைந்ததும் முதன் முதலில் செதுக்கி வைத்திருந்தது ஒரு விநாயகர் சிலையை.
விநாயகர் என்றால் அப்படி ஒரு அழகு.கரும் பளிங்கில்,நான் பார்த்த எல்லா விநாயகரையும் விட இவர் சூப்பர்.உண்மையான யானையே அழகு.அதனினும் அழகு, அதன் தலை மட்டும் கொலுக் முலுக்கென்று இருக்கும் ஒரு மனிதக் குழந்தையின் உடலுடன் ஒட்டி இருக்கும் கணபதியின் ரூபம்.எனக்குக் கணபதியின் கவிதையைச் சொன்னவன் காவிகட்டி மொட்டை அடித்திருந்த ஒரு அமெரிக்கச் சுற்றுலாப் பயணி.நேபாளத்தின் பார் ஒன்றில்.
யானையின் அபரிமிதமான ஆற்றல்.ஆனால் அந்த ஆற்றல் தேங்கி இருக்கும் இடமோ ஒரு குழந்தையினிடம்.இதுதான் விநாயகப் பெருமானின் வடிவம் நமக்கு வழங்கும் குறியீடு
'நீயும் கணபதியைக் கும்பிடும் போது உனக்கு யானைத் தலை இருப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்.உனது சக்தி யானை பலமாகப் பெருகிச், செய்யும் காரியத்தை முடிக்க உதவும்' என்று அங்கேதான் அருளிச் செய்தான் அவன்.
எனது விநாயக நினைவுகளைப் பாதியிலேயே இடைமறித்து கோவிலுக்குள்ளே கூட்டிச் சென்றார், நம்பூதிரி.
கேரளக் கோவில்களுக்கே உரிய சின்னஞ்சிறு கர்ப்பகிரஹம்.சிறிய தேக்கு நிலைப் படியுடன் கூடிய கருவறை வாசல்.அர்ச்சகர் உட்கார்ந்தபடிதான் தீபாராதனையே காட்ட முடியும்.நான் சென்ற போது தீபாராதனை நடந்து கொண்டிருந்தது.அர்ச்சகரின் கரங்களில் இருந்த அடுக்கடுக்கான விளக்கின் ஒளியில் கன்னிகா பரமேஸ்வரி கறுப்புத் தேவதையாக மிளிர்ந்தாள்.
இரண்டடி உயரம்தான் இருக்கும் தேவியின் கரும்பளிங்குச் சிலை.ஆனால் அழகின் கடல்.மனிதப் பெண் வடிவை ரசித்த உச்ச கட்டக் கிறுகிறுப்பில் சிற்பி அந்தச் சிலையைச் செதுக்கியிருந்தான்.தேவியின் முகம் போல் யாருக்காவது உண்மைப் பெண்ணுக்கு இருக்குமானால் உலகமே அவளது அழகில் மயங்கி அவளது பாதங்களில் விழுந்து விடும்.கண்களை மூடி கும்பிட்ட போதுதான் அந்தச் சிலையின் எழிலை இன்னும் ஆழமாக என்னுள் தரிசித்தேன்.
நிறையச் சமயங்களில் கண்கள் மூடியிருக்கும் போதுதான் நமது பார்வைகள் தீட்சண்யமாகின்றன.
மேலும் இரண்டு நாட்கள் எனக்குக் கோவிலில் வேலை இருப்பதாகச் சொல்லிக் குற்றலத்தில் அறை எடுத்துத் தங்கிக் கொள்வதாக நம்பூதிரியிடம் நான் சொன்ன போது அவர் விடவே இல்லை.கோவில் ட்ரஸ்டி கலகத்தாவில் இருந்து வந்தால் தங்குவதற்கான தனிப்பட்ட விருந்தினர் இல்லம் இரண்டு கி.மீ. தள்ளி இருப்பதாகக் கூறி நான் தாராளமாக அங்கேயே தங்கலாம் என்றார் அவர்.இரண்டு கி.மீ.க்கு அப்பால் மலை முகட்டில் அமைந்திருக்கும் அந்த விருந்தினர் இல்லம் உண்மையில் உங்களைப் பரவசப் படுத்தும் என்று உறுதி அளித்து 'டேய் கேசவா, இவ்விட வரூ' என்று யாரையோ கூப்பிட ஒரு முப்பது வயது ஆள் ஓடி வந்தான்.இடுப்பில் ஒரு நாலு முழ வேட்டி.மேலே சட்டை எதுவும் அணியாமல் ஒரு துண்டை மட்டும் தோளில் போட்டிருந்தான்.என்னைப் பார்த்ததும் அவன் பணிவாகச் சிரித்தபடி கும்பிட்டான்.அவனைத் தள்ளிக் கூப்பிட்டுப் போய் ஏதேதோ கட்டளைகள் இட்டவர் என்னை அவனுடன் அனுப்பி வைத்தார்.
நம்பூதிரி அந்த விருந்தினர் இல்லத்தைப் பற்றி சொன்னது எவ்வளவு உண்மை என்பது அந்த மலைமுகட்டு வீட்டைப் பார்த்தவுடன்தான் எனக்குப் புரிந்தது.
மேலும் இரண்டு நாட்கள் எனக்குக் கோவிலில் வேலை இருப்பதாகச் சொல்லிக் குற்றலத்தில் அறை எடுத்துத் தங்கிக் கொள்வதாக நம்பூதிரியிடம் நான் சொன்ன போது அவர் விடவே இல்லை.கோவில் ட்ரஸ்டி கலகத்தாவில் இருந்து வந்தால் தங்குவதற்கான தனிப்பட்ட விருந்தினர் இல்லம் இரண்டு கி.மீ. தள்ளி இருப்பதாகக் கூறி நான் தாராளமாக அங்கேயே தங்கலாம் என்றார் அவர்.இரண்டு கி.மீ.க்கு அப்பால் மலை முகட்டில் அமைந்திருக்கும் அந்த விருந்தினர் இல்லம் உண்மையில் உங்களைப் பரவசப் படுத்தும் என்று உறுதி அளித்து 'டேய் கேசவா, இவ்விட வரூ' என்று யாரையோ கூப்பிட ஒரு முப்பது வயது ஆள் ஓடி வந்தான்.இடுப்பில் ஒரு நாலு முழ வேட்டி.மேலே சட்டை எதுவும் அணியாமல் ஒரு துண்டை மட்டும் தோளில் போட்டிருந்தான்.என்னைப் பார்த்ததும் அவன் பணிவாகச் சிரித்தபடி கும்பிட்டான்.அவனைத் தள்ளிக் கூப்பிட்டுப் போய் ஏதேதோ கட்டளைகள் இட்டவர் என்னை அவனுடன் அனுப்பி வைத்தார்.
நம்பூதிரி அந்த விருந்தினர் இல்லத்தைப் பற்றி சொன்னது எவ்வளவு உண்மை என்பது அந்த மலைமுகட்டு வீட்டைப் பார்த்தவுடன்தான் எனக்குப் புரிந்தது.
அந்தி இருள் இன்னும் பழுக்கத் தொடங்க வில்லை.அந்த அறைகுறை வெளிச்சத்திலேயே மலைப் பாதை மனதை அள்ளிக் கொண்டு போனது.எவ்வளவு நலிவுற்ற ஜீவனும் அந்த மலைப் பாதையின் வழியே ஒரு முறை சென்றால் உயிர் வாழ்க்கை எவ்வளவு கிடைத்தற்கரிய பேறு என்பதை உணர்ந்து இயற்கை அழகின் , களிப்பில் கரைந்தே விடுவாN.
சுற்றிலும் மலைத் தொடர்கள் நடுவே அந்த வீடு எளிமையின் கவிதை. அடிஆழம் வரை பனியாய் இறங்கும் அமைதி.சத்தம் போடாத மழைக் காற்றின் கிசுகிசுப்பு..துப்புரவான சுகம்..
நான் களைப்பு நீங்கிக் குளிக்கக் கேசவன் வெந்நீர் போட்டுக் கொடுத்தான்.குளித்து முடித்து விட்டு வந்ததும் தலையைத் துவட்டி விட்டு,ஸாம்ஃபிரின் பேன் புல்லாங் குழலின் இன்னிசையை மடிக்கணிணி மூலம் மிதக்க விட்டேன்.அந்த ஐரிஷ் புல்லாங் குழல் மழை இருட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து முத்தமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது.
சுற்றிலும் மலைத் தொடர்கள் நடுவே அந்த வீடு எளிமையின் கவிதை. அடிஆழம் வரை பனியாய் இறங்கும் அமைதி.சத்தம் போடாத மழைக் காற்றின் கிசுகிசுப்பு..துப்புரவான சுகம்..
நான் களைப்பு நீங்கிக் குளிக்கக் கேசவன் வெந்நீர் போட்டுக் கொடுத்தான்.குளித்து முடித்து விட்டு வந்ததும் தலையைத் துவட்டி விட்டு,ஸாம்ஃபிரின் பேன் புல்லாங் குழலின் இன்னிசையை மடிக்கணிணி மூலம் மிதக்க விட்டேன்.அந்த ஐரிஷ் புல்லாங் குழல் மழை இருட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து முத்தமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது.
இன்னொரு சுகமான, பீர் பாட்டிலைத் திறந்து ஒரு வாய் குடித்ததும் கேசவன் வறுத்த முந்திரிப் பருப்புக்களை ஒரு அழகிய பீங்கான் தட்டில் கொண்டு வந்து வைத்து விட்டு முறுவலித்தான்.இரவு உணவு புட்டும் பயறும் பப்படமும் என்றான்.
நான் இரண்டு மடக்கு பீர் குடிக்கும் வரை காத்திருந்தவன்,அடிக் குரலில் 'சாரே' என்றான். மெல்லிய போதைக்கே கிளம்பும் நெருக்கத்துடன் 'என்ன கேசவா?'என்றேன்.
நான் இரண்டு மடக்கு பீர் குடிக்கும் வரை காத்திருந்தவன்,அடிக் குரலில் 'சாரே' என்றான். மெல்லிய போதைக்கே கிளம்பும் நெருக்கத்துடன் 'என்ன கேசவா?'என்றேன்.
'கம்பெனி வேணுங்கிலும் இவ்விடே உண்டு?'என்று அவன் சொன்னவுடன் எனக்குப் புரியவில்லை.
'என்ன?'
'சாருக்குப் பெண் கம்பெனி வேணுங்கிலும் ஞான் அர்ரேஞ்ச் பண்ணும் 'என்றான் கேசவன்.
'இங்கியா?'என்ரேன் நான் திகைப்புடன்.
'படு சுந்தரமான குட்டி.அழைச்சுட்டு வரட்டே?'என்று அவன் கேட்டவுடன் பாதி பீர் பாட்டிலை ஒரே மூச்சில் காலி செய்தேன். புல்லாங் குழலும்,பீரும்,மீதி இருக்கும் ஒரே போதையான பெண்ணுக்கும் அனுமதி தர நான் தலையாட்டினேன்.கேசவன் வெளியே சென்றான்.ஸாம்ஃபிர், டைட்டானிக் பாட்டைப் புல்லாங் குழலில் கரைத்துக் கரைத்து ஊற்றிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.
பத்தே நிமிடங்களில் கேசவன் வந்து விட்டான்.கண்கள் மூடி இசையில் சொக்கிக் கிடந்தவனை அவனது கிசு கிசு குரல்தான் எழுப்பி விட்டது.'குட்டி வந்நு' என்றவன் வெளியே நிற்கும் யாரையோ பார்த்து 'உள்ளே வர்ரூ குட்டி' என்றான்.
நான் கதவையே பார்த்திருக்க உள்ளே வந்து நின்றாள் அவள்.
கன்னிகா.
ஒரு மென்மையான சுனாமி என் ஆத்மாவையே அடித்துக் கொண்டு போனது அந்த இரவில்தான்.
(அழகின் அலைகள் தொடர்ந்து வீசும்)
(அழகின் அலைகள் தொடர்ந்து வீசும்)
இதற்கு குழுசேர்:
இடுகைகள் (Atom)
